รักนะครับ
1211 Words
เสียงนุ่มนวลที่เอ่ยออกมา ทำให้เธอหลงมัวเมาแบบไม่ทันตั้งตัว มือบางลูบที่แก้มของชายตรงหน้า แล้วขยับเข้าไปใกล้ ความรู้สึกวาบหวามที่เค้าทำให้เธอ เป็นแบบนี้ เพราะเค้าคนเดียว
"พี่รักอังค์ " เธอพูดเหมือนเพ้อออกมา แล้วจูบเค้า
"พี่อยากเป็นเจ้าของอังค์ด้วย "
"ครับ แต่อังค์ ก็เป็นเจ้าของพี่ด้วยนะ เราสองคน มาแชร์ความรู้สึกกัน คนละครึ่ง เรามาเรียนรู้ และเติบโตไปด้วยกัน เราสามคน "
เธอจะต้านทานเสน่ห์ของเค้าได้ยังไง ในเมื่อเค้าพูดแบบนี้กับเธอ แล้วยังค่อยๆจูบเธอที่ซอกคอขาว ดึงเสื้อเธอออก แล้วจูบที่หัวไหล่มน ไล่ลงไป ที่ไหปลาร้าเล็ก คลอเคลีย อยู่อย่างนั้น
"อังค์ไม่มีใครนะคะ ญาติพี่น้องก็ไม่มี มีแค่พี่อิงคนเดียว แล้วตอนนี้ พี่อิงก็ไปเที่ยวแล้ว "
"มีพี่แล้ว อังค์มีพี่ มีอัญญ่า แล้วอนาคตข้างหน้า เราจะมีเบบี๋ ตัวน้อยของเรา ดีไหม หืม"
เธอจะละลายแล้ว ลุงเทพทำไม อ้อนเก่งแบบนี้ เธออยากจะเป็นของเค้า อยากให้เค้า รักเธอจังเลย
เช้าวันจันทร์ ทำไมทุกคนดูเหนื่อยล้า หนักขนาดนี้ วันหยุดที่เหมือนจะไม่ได้หยุด เพราะใช้เวลาทั้งวัน และอีกค่อนคืนกับเค้า
"อังค์ ดื่มเอ็มร้อย แต่เช้าเลย "
วันนี้เธอมีนัดส่งรถลูกค้า 2 เจ้า ดังนั้นชีวิตต้องสู้
"เหนื่อยมาก เมื่อเช้าลืมตาแทบไม่ขึ้น " เธอบอกกับรุ่นพี่ แล้วปิดฝาเครื่องดื่ม ก่อนจะทิ้งขวดลงถังขยะที่แม่บ้านแยกเอาไว้ให้
"ลำพังตัวคนเดียวก็ไม่เท่าไหร่ แต่"
เสียงพูดลอยๆ ดังขึ้น ทำให้เธอ ทำสีหน้าไม่พอใจทันที
"ก็เมื่อวาน กิจกรรมแน่นมาก พาอัญญ่า ไปสวนสัตว์ ไปซื้อของเข้าบ้าน กลับมาก็มาทานข้าวเย็น กว่าจะนอนก็ดึก ก็เลยเหนื่อย แต่อังค์ มีความสุขมาก แบบสุขล้นๆออกหน้าเลย "
เจ้าตัวหยิบโทรศัพท์มือถือ ออกมา แล้วเปิดรูปถ่าย เราสามคน ที่ถ่ายด้วยกัน
"โอ้ย อังค์ อัญญ่าน่ารักมาก " รุ่นพี่บอกออกมา เมื่อเห็นเด็กหญิงยิ้มหวาน ชูสองนิ้ว เล่นกล้อง
"ใช่ไหมละ เด็กอะ บริสุทธิ์ สดใส หิวก็บอกว่าหิว ชอบก็บอกว่าชอบ ตรงไปตรงมา ไม่ขี้แซะ ปากดี เหมือนคนบางคน "
ไววิทย์ อยากจะไปดึงตัวเธอมาเขย่าเรียกสติ ให้ตื่นสักที แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะที่นี่ เป็นที่ทำงาน อังค์วรา ดูเหมือนว่า จะมีความสุขมาก แต่เค้าไม่เชื่อหรอก ว่าเธอจะมีความสุขจริงๆ
อังค์วรา ไม่ได้เป็นคนเรียบร้อยหรือเป็นแม่บ้านแม่เรือนอะไรขนาดนั้น อีกหน่อย ลุงของเด็กคนนั้น ก็คงจะไล่ออกมา ถ้าได้เห็นตัวตนของเธอ
"รถสไลด์ ขับออกจากโชว์รูมไปแล้ว เซลล์สาวสองคนและผู้จัดการ ขับตามไปอีกคน เพื่อนำรถไปส่งลูกค้า
"ถ้ารถบริษัทไม่ว่าง เอารถอังค์ไป ก็คงไม่สะดวก "
ชายหนุ่มยิ้ม อย่างรู้ทัน เพราะอังค์วรา มีของเยอะมากนั่นเอง
"มีคาร์ซีท ใช่ไหม "
"ใช่พี่ คาร์ซีทอัญญ่า "
คนขับรถกำพวงมาลัยแน่น
"อ้าวแล้วกว่าจะเลิกงาน อัญญ่า อยู่ยังไง " คนที่มีลูกแล้ว ถามด้วยความเป็นห่วง
"ลุงเค้าเลิกงาน สี่โมงเย็น ขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน สี่โมงกว่าก็ถึงแล้ว "
"อ้อ เค้าทำงานที่ไหน "
ชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ถูกเอ่ยขึ้นมา
"โห ทำงานดีเนอะ "
"มากๆ เงินเดือนเค้า อย่างเดียว น่าจะมากกว่าคอมมิชชั่นเรา ที่ขายรถได้สิบคัน "
"แบบนี้ เรื่องค่าใช้จ่าย ก็ไม่ต้องห่วงสินะ พี่กับแฟน หาเงินส่งลูก ส่งที่บ้าน เดือนชนเดือน " รุ่นพี่ปรับทุกข์ออกมา
"อังค์ ก็แทบไม่ได้จ่ายอะไรเลย ลุงเทพจัดการหมด แต่จะช่วยเค้าบ้าง เกรงใจเค้า ค่าข้าวค่าน้ำค่าไฟ "
เธอบอกแล้วคิดถึงค่าใช้จ่ายทันที เธอไม่อยากเป็นภาระเค้าอีกคน
กลิ่นซุปไก่ หอมปะทะ จมูกทันทีที่เปิดประตูเข้ามา ชายหนุ่มในชุดทำงาน สวมผ้ากันเปื้อน ยืนอยู่หน้าเตา ส่วนเด็กหญิง นั่งเล่นตุ๊กตาอยู่ ก็หันมายิ้มกว้าง เมื่อเห็นเธอ
การมีใครสักคน หรือสองคน รอต้อนรับกลับบ้าน มันดีแบบนี้นี่เอง
"อังอัง " เด็กหญิง หยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาอวด อังอัง รูปวาด ที่ทำเอาเธอ น้ำตาคลอ
ลายเส้นที่มาจากฝีมือของหลานสาว แต่มีเรื่องราวอยู่ในนั้น
"คนนี้ใครคะ "
"อังอัง อัญญ่า แล้วก็ลุงเทพ "
หลานสาวบอก แล้วก็มี วงกลมสองวง อยู่ข้างบน
"อันนี้ละคะ "
"หม่ามี๊กับแดดดี๊ค่ะ อยู่ไกลๆ มองอัญญ่า อยู่ข้างบน "
"อัญญ่า " อังค์วรา รั้งหลานสาวมากอดทันที
"ลุงเทพบอกว่า ที่นี่อากาศไม่ดี แดดดี๊ หม่ามี๊ อยู่ไม่ได้ ต้องไปอยู่ไกลๆ แต่ว่า อัญญ่าไม่ต้องห่วง หม่ามี๊กับแดดดี๊คอยมองอัญญ่าอยู่ แล้วก็บอกว่า อังอัง กับลุงเทพ จะดูแลอัญญ่า ได้ดี "
เธอทนไม่ไหวแล้ว น้ำตาที่ไหลออกมา มันเป็นน้ำตาของความภูมิใจมากกว่าความเศร้า อัญญ่าจะเป็นเด็กที่มีพลังกาย พลังใจ และเติบโตมาได้ดีแน่นอน
"ลุงเทพ อังอัง ร้องไห้ "
เด็กหญิงบอกผู้เป็นลุง
ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหา แล้วจูบซับน้ำตาเบาๆ
"ไม่ร้องนะอังอัง "
แต่เธอจะหยุดได้ยังไง ในเมื่อเค้าปลอบเธอแบบนี้
สองสาวหลับอยู่ในห้องนอนด้วยกัน ชายหนุ่มที่ต้องไปเข้าเวรแทน เตรียมอาหารเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว กับข้าวและข้าวเช้า สำหรับสองสาวของเค้า พร้อมโน๊ตหน้าตู้เย็น ที่บอกรายละเอียดต่างๆ
"พี่ไปทำงานนะ " เธอลืมตาขึ้นมา เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสที่อ่อนโยนของเค้า
นิติเทพบอกว่า รุ่นพี่ที่ต้องเข้าเวรดึกในวันนี้ ไปธุระต่างจังหวัด คงจะเดินทางกลับมาไม่ทัน จึงโทรมาขอร้องให้ช่วย เข้าเวรดึกแทน ดังนั้น เค้าจึงจะต้องไปทำงานกลางดึก แล้วเลิกงาน ตอนเย็นของอีกวัน
"ไปดีดีนะคะ แล้วพรุ่งนี้ อังค์จะรับหน้าที่ทุกอย่างเอง" เธอลุกมาส่งเค้าที่หน้าประตู
นิติเทพรู้สึกว่า นี่แหละ คือครอบครัวที่เค้าต้องการมาตลอด
"รักนะครับอังค์ " เค้ากระซิบบอกเธอ ก่อนจะออกไปทำงาน เธอจูบแก้มเค้า ปิดประตู แล้วเดินกลับเข้ามานอนในห้องกับอัญญ่า พรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้า เพราะไม่มีเค้าคอยช่วยดูแล
ชายหนุ่มเตรียมเสื้อผ้า มาเปลี่ยนในช่วงเวรเช้าของตัวเอง เวรกลางคืน ส่วนใหญ่แทบจะไม่มีอะไร ถ้าไม่มีเคสฉุกเฉิน ห้องยาก็แทบจะไม่มีงานทำ อาจจะงีบได้ด้วยซ้ำ แต่คนที่มาทำงาน ก็อดห่วงคนที่บ้านไม่ได้ พรุ่งนี้สองสาว คงจะยุ่งน่าดู
"อัญญ่าขา ตื่นค่ะ "
เธอตื่นก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง เพื่อเตรียมตัว และเตรียมของ
"อัญญ่าขา ไปหาลุงเทพกัน "
- Writer
