เพราะอุบัติเหตุครั้งใหญ่ทำให้เขาสูญเสียความทรงจำและเธอเองก็ต้องสูญเสียความเป็นตัวตน
รินรดาลืมตาตื่นในตอนเช้า ผ่านมา 2 วันแล้วที่เธอเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่ออกไปให้เขาเห็นหน้าเพราะเกรงว่าจะสร้างความรำคาญใจให้เขา แต่การที่อยู่เฉยๆแบบนี้ก็ทำให้เธอเป็นทุกข์มาก ดังนั้นเธอตัดสินใจแล้วไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมเสียพี่ใหญ่ไปเด็ดขาด ในเมื่อคราวที่แล้วเขาจำเธอได้คราวนี้เขาก็ต้องจำเธอได้อีกเหมือนกัน
รินรดาลุกจากที่นอนแล้วจัดการอาบน้ำแต่งตัว แต่ก่อนที่หญิงสาวจะเปิดประตูห้องออกไปมือบางก็หยิบโทรศัพท์ที่เย่วเฟิ่งนำมาให้แล้วกดโทรออก
" สวัสดีค่ะ " เสียงจากปลายสายเอ่ย
" พัช ... นี่รินนะ "
" อ้าวยัยดา เอ่อ!! ลืมๆ ยัยริน .... ว่าไง ไปเที่ยวสนุกมั้ย หวานฉ่ำเลยล่ะสิ " พัชราเพื่อนรักเอ่ย
" ฉ่ำจนเละเลยล่ะพัช อึกๆ " แค่ได้ยินเสียงของเพื่อนความเข้มแข็งที่รวบรวมไว้ก่อนหน้าก็เป็นอันต้องล้มครื้นลง รินรดาปล่อยให้น้
