“น้องใหม่หรือเปล่า”
“เอ๊ย! ไม่ใช่หรอก มาใหม่นายต้องแจ้งสิวะ”
“มาหาใครครับคุณ หรือว่าหลงทาง”
“ผมมาหาคุณเขมิกาครับไม่ทราบว่าอยู่บ้านหลังไหน”
คนพูดรู้ทั้งรู้บ้านของเธอแต่ไม่กล้าออกตัวแรงเดี๋ยวจะโดนพี่ ๆ ตำรวจเพ่งเล็ง
“ใครวะเขมิกา”
“เมียกูเองครับผม” เสียงพูดงึมงำในลำคอก่อนจะพรายยิ้มให้กลุ่มตำรวจที่ห้อมล้อมรอบตัว แววตาที่มองมามีแต่คำถาม นั่นทำให้เขาส่งเสียงอ่อน
“ข้าวปุ้นนะครับ”
“อ๋อ น้องสาวผู้กองข้าวโอ๊ตนั่นเอง ว่าแต่คุณเป็นใครมีธุระอะไรไม่ทราบ”
“ผมเป็นหัวหน้าของเธอครับ พอดีมีเอกสารบางอย่างอยากให้เธอช่วยเหลือน่ะครับ”
“อ๋อ หัวหน้านั่นเอง นอกเวลางานแล้วนะคุณหัวหน้า ใช้งานลูกน้องหนักไปหรือเปล่า”
“ครับ ครับ พอดีมันมีเรื่องสำคัญมากเลยต้องมานอกเวลางานนะครับ กะว่าสอบถามนิดหน่อยก็จะไปแล้วครับ”
ต้นกล้ากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
เชี้ย! ซักซะจนกูคิดว่าเป็นผู้ต้องหา
“เดินตรงไปเลยครับห้องสี่เก้าเก้าผ
