แม้ผิวน้องจะไม่ขาวจั๊วะเหมือนคนตกถังแป้งก็เถอะแต่เขาชอบ กลิ่นตัวน้องหอมเหมือนเกิดมาในดงดอกไม้ เนื้อตัวสัมผัสตรงไหนก็เนียนนุ่มชุ่มชื้นเหมือนว่าวัน ๆ หนึ่งน้องนอนแช่ตัวอยู่ในขวดโลชัน
แถมน้องยังมีน้ำใจเหมือนนางฟ้าตกสวรรค์
“เราก็ไม่ค่อยมีทำไมต้องเจียดตังค์ไปซื้อโน่นนี่นั่นให้คนอื่นด้วย”
เขาเอ่ยถามขณะนั่งขัดตะหมาดเอาหลังพิงผนังห้อง ปลายนิ้วของเขาปัดไรผมบนวงหน้าตุ๊กตา ตอนนี้น้องนอนอยู่บนหน้าตักของเขา ดูสมุดบัญชีของตัวเอง
“งั้นดีเลยค่ะ เดี๋ยวข้าวปุ้นตัดชื่อพี่ต้นกล้าออกตอนนี้เลย”
สิ้นเสียงพูดเขาก็บดจูบควานหารสหวานในโพรงปากของน้องจนพอใจ
“ลงโทษ! ตัดใครไม่ตัดมาตัดพี่เนี่ยนะ” พูดเสร็จเขาก็โน้มตัวดูดดื่มรสหอมหวานอีกครั้ง เป็นความหอมหวานที่ทำให้เขาคลั่งไคล้และไม่เคยเบื่อ
“อือ…”
เสียงครางแบบนี้ทำให้เขารู้ว่าน้องก็ชอบ แต่ก็ยอมผละริมฝีปากออกเพราะมีเสียงข้อร้องจากในลำคอของน้อง
“ออ-อ่อน-อะ (พอก่อน
