“งั้นเอาที่อยู่มา เดี๋ยวปุ้นว่างจะโทร. ไปคุยกับคุณวสุอีกที”
“แป๊บแก ให้ส่งเข้ากลุ่มหรือส่วนตัว” อรุณก้มหน้าก้มตาหาสิ่งที่เพื่อนต้องการ
“ส่วนตัวจ้ะ”
แตงกวาถอนหายใจยาว เฮ้อ… “รักแกนะเพื่อนแต่เจ็บว่ะที่เห็นแกถูกรังแก”
“อืม ขอบใจพวกแกมากนะ” ข้าวปุ้นพรายยิ้มจาง
ส้มรีบพูดเสริมจากใจจริงเพราะทำงานกับเจ้านายเก่าหลายปี ซึ่งเธอคิดว่าเขาเป็นคนดีใช้ได้เลย
“คุณวสุต้องดีใจมากเลยที่แกโทร. หา เรื่องที่แกไม่พร้อมใช่ว่าคุณวสุจะไม่รู้ ลองเปิดใจหน่อยสิแกเห็นแก่ความพยายามของพี่เขา ผู้ชายมันล้นโลกก็จริงอะแต่ใช่ว่าจะหาดีได้นะปุ้น”
“อู้ฮู! ส้มได้ใต้โต๊ะมากี่บาทวะเนี่ย” อรุณแซว ส้มรีบตอบ
“บ้านะอรุณหรือว่าไม่จริง” พอมองค้อนใส่เพื่อนเสร็จส้มก็เอ่ยต่อเพื่อเตือนความทรงจำของอีกฝ่าย
“ปุ้นจำได้ไหมว่าคุณวสุเคยชวนพวกเราไปเที่ยวญี่ปุ่น ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วเราจัดทริปแก้เครียดด้วยกันสักทริปดีไหม”
อรุณกดส่งข้อความ ดวงตา
