ไม่นานนักรถบัสก็เคลื่อนจอด เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เร่งฝีเท้าเดินเข้าตึกตรงสู่โต๊ะประจำตำแหน่ง
ขณะที่พิมพ์ใบลาออกข้าวปุ้นก็รู้สึกหนักหน่วงอยู่ในอก
แต่ก็เป็นทางออกเดียวที่ดีที่สุด คนเกลียดกันอยู่ใกล้กันก็เหมือนน้ำมันกับไฟ ที่แผดเผาคนรอบข้างให้เดือดร้อนกันไปหมด
พอกระดาษออกจากเครื่องปรินต์เธอก็พับใส่ซอง กะว่าจะเอาไปให้คุณบุญญากรเซ็นดีกว่า
‘ฝันไปเถอะว่ามันจะเซ็นให้’
เธอเบะปาก แกล้งทำเป็นวุ่นจัดของเมื่อเห็นชายร่างสูงเดินมาแต่ไกล พลันจมูกของเธอก็ได้กลิ่นน้ำหอมอย่างรุนแรง
ถ้าฉีดฉุนขนาดนี้ทำไมไม่ลงไปว่ายในขวดเลยล่ะพ่อ!
ชั่วอึดใจเดียวรองเท้าราคาแพงก็หยุดชะงัก นัยน์ตาสีถ่าน ของต้นกล้าแวบมองบนใบหน้างดงามเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มมุมปากสมเพชตัวเอง
ทีกูทำเป็นเมินใส่นะปุ้น
รักษาสัญญาไม่ได้ก็อย่าหาทำ
ผิดสัญญาแล้วต้องขอโทษไหมวะ
ทำไมเรื่องง่าย ๆ แค่นี้เลขานุการกูถึงได้โง่นัก
จากนั้นต้นกล้าก็เดินเข้า
