“ไม่จริง! ข้าวปุ้นปริ้นทุกอย่างกับมือตัวเอง เป็นไปไม่ได้ พี่ต้นกล้าต้องแกล้งปุ้นแน่นอน” เสียงพูดของเธอเริ่มสั่น การกระทำอันรุนแรงนี้ทำให้น้ำตาแห่งความน้อยใจไหลซึ่งเธอก็รีบปาดออกก่อนจะพูดต่อ
“มีเหตุผลอะไรที่ข้าวปุ้นจะส่งแฟ้มเปล่าทำลายงานของตัวเอง พี่ต้นกล้านั่นแหละน่าสงสัยที่สุดเพราะเกลียดปุ้น ถ้าเรามองหน้ากันแล้วมีแต่ความทุกข์งั้นย้ายปุ้นไปทำงานที่อื่นเถอะค่ะ ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเราให้มันเป็นเหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันย้อนกลับมาเถอะ มีอะไรอีกไหมคะ”
“ฮึ! ผมคิดว่าคุณคงจะสำคัญตัวเองผิดไป ไม่ทราบว่าเราเคยรู้จักกันด้วยเหรอ ทำไมผมถึงจำมันไม่ได้ อ้อ ลืมบอกไป ไอ้คนที่ชื่อ ต้นกล้าน่ะมันตายห่าไปนานแล้ว ก็สมควรอยู่หรอกโง่โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงก็ยังโดนเด็กอมมือหลอกเอาได้ ผิดแล้วยังไม่ขอโทษอีก รีบไปปรินต์มาใหม่สิ”
มือของคนฟังสั่นเทาด้วยความโกรธ เจ็บปวด เสียใจ และผิดหวัง ความรู้สึกทุกอย่างตีกันจนวุ
