“อะไรนะครับคุณเมธานนท์ ผมไม่ได้ยิน” นายยิ้มถามขณะเร่งฝีเท้าตามร่างสูง พอไม่ได้คำตอบก็บ่นงึมงำ
“ปล่อย ๆ บ่นเชี้ยไรวะนายกู”
“ปุ้นเป็นไงบ้าง ไม่สบายตรงไหนครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ปุ้นไม่เป็นไร พี่ศิลาพอจะมีน้ำหวานเย็น ๆ หรือขนมให้ปุ้นกินไหม”
นายช่างใหญ่รีบเดินตัวปลิวไปหาของตามคำสั่ง
“สำออยเหลือเกินนะ” ต้นกล้าพูดลอดไรฟัน
“อ้าวหึงขึ้นหัวแล้วพ่อเอ๊ย” นายยิ้มโคลงหัวเล็กน้อย คิดว่าพูดเสียงดังจนหวั่นใจว่าจะได้ใบเตือน โชคดีที่นายของเขาหึงจัดจนหูดับ เลยรอดตัวไป
ต้นกล้ายืนกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดุดัน ข้าวปุ้นเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นเจ้านายก็พยายามยันตัวยืน คนที่กำลังโกรธเห็นเรือนร่างระหงโซเซคล้ายจะล้มก็ลืมทุกอย่าง รีบกระโจนตัวเข้าไปแล้วพยุงเรือนร่างที่อ่อนปวกเปียก
“แม่หนูข้าวปุ้นนั่งก่อนเถอะ” นายยิ้มตะโกนเสียงดังมาแต่ไกลอย่างเป็นห่วง
“ปุ้นคะ ปุ้นเป็นอะไรไปคะ” คนตัวโตลืมตัวถามอย่างร้อนรนแถมยังกอดไม่
