Hired by seven billionaires heirs

CHAPTER 4: "THE WET T-SHIRT INCIDENT & THE EAST WING RULE"

YNA'S POV - THE DINNER FROM HELL

8:00 PM

First dinner ko with all six Villarosa men.

Kala mo The Avengers.

Pero mas mayaman. Mas toxic. Mas gwapo.

Unfair.

Nakatayo lang ako sa gilid, tray hawak. Parang display.

Maid of the Year award goes to Yna Reyes, the girl who survived 7 days without crying. Yet.

Lolo umubo. "So Raven, how's New York? Cold?"

Raven didn't look away from me. "Cold. Like the people here."

Direct hit. Sa puso. Sa kaluluwa. Sa sweldo ko.

Kamay ko nanginginig habang binubuhusan ko ng tubig yung baso niya.

Kaba? Inis? Gutom? Sa gwapo niya?

Splash.

Direcho sa white shirt niya. Basang-basa. Transparent na.

"AY SORRY PO! SIR! OMG! ACCIDENT! ACT OF GOD! ACT OF YNA!"

Tahimik. Tubig tumutulo sa dibdib niya. Galit tumutulo sa mata niya. Aura tumutulo sa buong dining room.

Jun napahawak sa dibdib. "ATE! You gave Kuya Raven a wet t-shirt contest! I won't forget this day!"

Kai napahagalpak. "I didn't know she was bold. I like it. For the plot."

Hart binato ako ng napkin. "Clean it. Now. Before I charge you for emotional damage."

Zion ngumisi. "Or don't. It's... an improvement. He looks more human when wet. Less CEO, more... boy."

Reign binaba yung fork. Dahan-dahan. Parang countdown to my death.

"Miss Reyes. You have five seconds to explain before you're fired, sued, and banned from this zip code. Clock starts now."

Namumula ako. Sa hiya. Sa taranta. Sa abs.

"S-Sorry po! Nanginginig lang po ako! Kasi ang gwapo niyo pong lahat! Nakaka-pressure! Parang job interview sa langit pero may chance ma-impiyerno!"

Silence. Pangatlo na today. Record.

Lolo biglang buga ng tubig. Tumatawa. "HA! That's my girl! Authentic! Walang filter!"

Jun: "ATE! OMG! You confessed! To all of us! Illegal yan!"

Kai: "She called us gwapo. I'm gonna cry."

Hart: "Tss. Obvious naman na gwapo kami. State the facts lang siya. Pero... bakit pulang-pula tenga ko?"

Zion: "She's just nervous. Don't read too much. She's poor. She's not used to luxury. And to... us."

Pero yung smirk niya, ang laki.

Reign hindi nagsalita. Pero yung tenga niya, pula. At yung kamay niya, mahigpit sa mesa.

Raven tumayo. Basang-basa. Galit. Pero gwapo pa rin. Unfair.

"I'm done here."

Lumabas siya. Tubig tumutulo sa sahig. Power tumutulo sa hangin.

Bulungan ko sarili ko: "Patay. Fired na ako. Bye 300k. Hello kangkungan."

Lolo lingon sakin. "Iha, palit ka ng damit. Then puntahan mo si Raven sa kwarto niya. Dalhan mo ng bagong damit. At towel. At... dignity mo. Joke lang. Yung towel lang."

"Po?! Ako?! Bakit ako?! May HR naman po!"

"Ikaw may kasalanan. At ikaw lang ang hindi niya sinisigawan... yet. Progress yun."

Reign tumayo. "Lolo, that's not appropriate. She's staff. He's the heir. It's not right."

"No buts, Reign. Go, Yna. That's an order. From your real boss. From Lolo."

[THE ROOM]

Kumatok ako. Tatlong beses. Parang last rites ko na.

"Pasok." boses niya, baritone, malamig. Parang galing sa freezer.

Pagbukas ko, muntik na akong mapasara ulit. At mamatay.

Naka-topless siya. Nagpupunas ng buhok.

ABS. CHEST. V-LINE. SHOULDER. COLLARBONE. LAHAT.

Wala akong pinalampas Lord.

Lord, bakit ngayon pa ako nabulag? Bakit hindi nung exam ko?

Naku, sobrang gwapo talaga niya.

RAVEN'S POV

Kumatok siya. Tatlong beses. Parang last rites.

"Pasok."

Pagbukas ng pinto, naka-topless ako. Nagpupunas ng buhok.

"Maid ka, hindi photographer," sabi ko. "Close your mouth."

"S-Sir! Damit niyo po!" iniabot niya, nakapikit.

"Open your eyes, Miss Reyes. I don't bite. I fire people. Professionally."

"Baka kagatin niyo po ako. Mahal pa naman anti-rabies. Wala sa benefits ko."

Napatawa ako. Hindi ko intensyon. Pero nangyari.

She's... different.

"Different na hindi ka natatakot sakin," sabi ko habang sinusoot shirt ko. "Most people are. Even my brothers. Even my board."

"Sanay na po kasi ako. Sa bahay po namin, yung daga mas nakakatakot pa sa inyo. At least kayo, mayaman. Yung daga, nagnanakaw ng bigas."

Tumingin ako sa kanya. Error 404. Brain not processing.

"Get out. Before I decide you're either insane or a genius. Both are dangerous."

Pagkasara ng pinto, narinig ko boses ko:

"...But you made Lolo laugh. So you stay. For now. Don't make me regret it."

REIGN'S POV - THE GUARD DOG

Nakatayo ako sa hallway. Like a guard dog. Like a jealous brother. I don't know.

She was in there with Raven. Alone. Wet shirt incident. His room. 8:30 PM.

Raven doesn't let anyone in. Not since the accident. Not even me.

Paglabas niya, red yung mukha. Magulo buhok.

"Are you okay?" tanong ko. Like a fool. Like I cared.

I do care. About her safety. About Lolo's happiness. About... her.

Damn it. This girl is dangerous. For all of us.

ZION'S POV - THE KITCHEN

Nakita ko mukha niya. Pulang-pula. Hiningal. Parang tumakbo ng marathon.

Raven never lets anyone stay in his room more than 30 seconds. She stayed 5 minutes.

"Did he scold you?" tanong ko.

Pero ang ibig ko sabihin: "Did he like you?"

Kai's right. Raven changed in New York. Colder. Harder.

But with her? He chuckled. I heard it through the door.

I should be annoyed. She's stealing attention.

But... she makes him look human again.

And that's worth more than my allowance.

YNA'S POV

Paglabas ko, hingal na hingal ako. Parang tumakbo ako ng marathon. Sa impyerno.

Si Jun sumulpot sa gilid. Parang kabute.

"Ate! Anong ginawa sa'yo ni Kuya Raven?! Bat pulang-pula ka?! Binully ka ba?! Sinigawan?! Pinakain ng contract?!"

Kai sumilip sa pinto. "Did he... scold you? Or..." winks

Hart: "Or what, Kai? Use your words."

Kai: "Or... seduced her? He's been in New York. Baka may natutunan."

Zion: "In 5 minutes? Impossible. Even for him. He needs at least 6. For paperwork."

Reign: "Miss Reyes. Are you okay?" pero hawak niya braso ko. Checking for injuries. CEO pero may concern.

Natulala ako. "O-Okay lang po! Mainit lang! Ang init! Global warming! Climate change! Ako! I'm the climate change!"

Bukas pinto bigla yung pinto. Raven. Nagbihis na. Galit pa rin.

"If you five don't leave, I'll cut your allowances. And your wifi. Permanently."

All 5 nagsitakbuhan na naman.

Naiwan na naman ako ulit.

Tumingin sakin si Raven tapos lumapit. Bumulong siya.

"And you. Why are you still here? Waiting for a tip?"

HAHAHAHA tumawa ako.

"Ah... nalimutan ko po huminga kanina. Bumabawi lang. Oxygen is free naman diba? For now."

"...You're an i***t. A brave, underpaid idiot."

Cold niya sabi.

"Thank you po! First time may nag-confirm! I'll put that on my CV!"

Closes door. Pero hindi pasara.

Narinig ko: "...But you made Lolo laugh. So you stay. For now."

YNA'S POV - 11:00 PM SA KWARTO

Higa ako. Tulala. Staring sa ceiling.

May aircon pero ang init pa rin ng mukha ko.

Anim sila. Anim na sakit sa ulo.

Si Reign, strict pero nagpainit ng pool "kasi malamig daw tubig for you".

Si Zion, bully pero nagtago ng band-aid sa apron ko.

Si Kai, playboy pero bumili ng uniform na "hindi gaspang sa skin mo".

Si Hart, suplado pero naglagay ng stool sa kitchen "para hindi ka mangalay".

Si Jun, makulit pero hinahatid ako sa kwarto "baka may multo, Ate".

Tapos si Raven... tumawa siya sa joke ko. One time. But still. Record.

Pero wala akong pake. Charot. Meron.

Kasi si Mama, need ng operasyon. 1.8M.

Love? Hindi ko afford. Hindi kasama sa contract.

Fall? Pwede. Sa hagdan. Wag sa kanila.

Kaso... Bakit ang gwapo nila? Genetics ba to o curse?

Bakit ang bango nila? Naliligo ba sila sa pera?

Bakit pag ngumingiti sila — rare pero meron — parang... okay lang mapagod?

Parang worth it yung 6AM shift?

AY BAWAL YNA. BAWAL.

Slaps self mentally

Focus. Pera. Mama. Yun lang. No boys. Especially rich ones.

KNOCK KNOCK.

Pag bukas ko, si Lolo. May dalang warm milk.

"Iha, inom ka. Para makatulog ka. Mukha kang pagod. Mukha kang... nag-iisip ng mga Villarosa."

"Kamusta mga apo ko? Mabait naman kahit kunti?"

Nagulat ako, chocked on sa gatas. "O-opo. Mabait po. Mabait... mang-asar. Mabait... mag-utos. Mabait... mang-ghost after."

Umupo sa gilid ng kama ko.

"Alam mo iha... Matagal na silang hindi ganyan kasaya. Simula nung namatay parents nila, sa accident puro galit na lang. Sa mundo. Sa isa't isa. Sa sarili nila."

"... natigilan ako. Bigla akong naging seryoso. Ayoko."

Kwento niya sakin:

Si Reign naging parent at 8 years old.

Si Zion sinisisi sarili niya.

Si Kai nagpa-party para hindi maramdaman lungkot.

Si Hart hindi nag-drawing for 2 years.

Si Jun nakalimutan maging bata.

At si Raven... siya yung pinaka-nasaktan. Siya yung panganay dati. Before Reign.

Hindi ako makahinga. "Po?"

"Pero sayo... nakikita ko silang tumatawa ulit," sabi ni Lolo. "Because of you."

Pag-alis ni Lolo, umiyak ako.

Hindi dahil malungkot. Dahil ang gulo.

Tulala pa rin ako.

Pero may narinig ako. 3:00 AM. Piano.

Galing sa East Wing. Chopin. Nocturne. Malungkot. Basag.

Sino nagp-piano? Si Lolo, natulog na.

Si Reign, Zion, Kai, Hart, Jun... lahat nasa kwarto nila.

Si Raven?

Tumayo ako. Lumabas. Sinundan ko yung tunog.

Hanggang sa tapat ako ng malaking pinto. East Wing.

May nakaukit: R.V.

Hindi Raven Villarosa. Raven... V...?

Paghawak ko sa doorknob, malamig. Pagpihit ko—

"MISS REYES."

Si Reign. Nasa likod ko. Namumutla. Eyes wide. Takot.

"Anong ginagawa mo dito? Bawal dito. East Wing is off-limits. Umalis ka. NOW."

First time ko siya nakitang takot.

END OF CHAPTER 4