Buraya geldiğimden beri geçen kısa zaman diliminde öyle çok şey yaşadım ki...
Küçücük anlara koca duygular sığdı.
Bir yanda kalbimi kıpır kıpır eden heyecanlar, diğer yanda omuzlarımdan hiç inmeyen bir sorumluluk duygusu... Bu çelişki bazen beni mutlu ediyor, bazen de sessizce içimi acıtıyordu.
Gerçek hayatım, beni bekliyordu.
Kızım… Onu ne kadar özlediğimi kelimelere dökemem.
Anne yüreği bir yere bölünürmeş derler evladı için, doğru. Ne kadar uzağa gitsem de kalbimin en büyük parçası onda kaldı.
Bu yüzden kalamazdım. Aşkın peşine düşüp savrulacak yaşları çoktan geçtim. Şu an değil.
Şimdi yapmam gerekenler var.
Kendimi toparlamalı, hayatımı düzene koymalı, kızımı güvence altına almalıydım.
Ve belki... bir gün... her şey bittiğinde, kalbimi Barlas’a tereddütsüzce teslim edebilirdi
