Lyra’nın Anlatımıyla)
Alaric’in odayı terk ederken arkasında bıraktığı o ağır sessizlik, boğazıma dolanan bir ilmek gibiydi. " Çünkü gerçekten kraliçem olan sensin" demişti. Ama bu cümleyi söylerken gözlerinde bir aşk kırıntısı değil, bir lanete uğramış adamın öfkesi vardı.
Sanki bu gerçek, onun en büyük yenilgisiydi. Dizlerimin bağı çözüldü, sırtım soğuk taş duvardan aşağı süzülerek yere çöktüm. Boynumdaki o garip iz, derimin altında canlı bir parazit varmış gibi zonkluyordu.
İstemsizce parmaklarımı oraya götürdüm. Sıcaklık... Yakıcı, ritmik bir sıcaklık. Alaric’in sesini duyduğumda ya da varlığını hissettiğimde bu iz neden bir kor parçasına dönüşüyordu? Ben bir insandım; mantık kurallarına, biyolojik gerçeklere inanırdım. Ama bu diyarda mantık, yerini vahşi bir içgüdüye bırakmıştı.
G
