บทนำ
990 Words
อาทรรัก บทนำ
ร่างกำยำขยับหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายขณะสวมแต่งกายมีตราประทับตำรวจมีเครื่องหมายยศที่ประดับติดทั่วอกเสื้อ ร่างสูงขยับกายเดินออกจากหน่วยงานอย่างสง่าและตรงไปยังรถของตนเองที่จอดเอาไว้ หลังจากที่ทำภารกิจมาอย่างเหน็ดเหนื่อยจึงให้มีวันหยุดพัก 5 วัน และกลับมาปฏิบัติงานต่อ...
“สารวัตรครับ” เสียงดังด้านหลัง ทำให้ร่างสูงหันไปมองซึ่งเป็นเสียงของคนในกองร้อยคนหนึ่ง
“มีอะไร” สายที่ดุแหลมคมพร้อมกับจ้องใบหน้าของชายหนุ่มด้านหน้า
“เดินทางปลอดภัยนะครับ” และเสียงของชายหนุ่มในชุดลำลองของทางหน่วยงานก็ดังขึ้นมาก่อนจะแสดงความเคารพและเดินถอยออกไป ร่างสูงขยับกายวางของลงที่เบาะหลังและกดล็อกประตูรถ และไม่นานรถคันสวยก็ขยับออกจากพื้นที่ฝึกฝนของหน่วยกงานปฏิบัตรการพิเศษ
Truuuu Truuuu
....คุณพ่อ..
“ครับพ่อ” และเสียงทุ้มก็ดังขึ้นมา เมื่อกดรับสาบทางครอบครัว
(“ไอเสือ วันนี้กลับบ้านสินะ พรุ่งนี้เย็นมาทานข้าวที่บ้านด้วยละ และให้ภรรยาแกมาด้วยนะ”)
“ครับ” และภูธรก็เอ่ยออกมาก่อนที่ปลายสายจะกดตัดไป รถคันสวยแล่นทยานมายังบ้านที่เป็นของขวัญแต่งงานขแงเขาและภรรยาเมื่อ4ปีที่แล้ว ตอนที่ภูธรยังไม่ได้ไต่ขั้นขึ้นมาเป็นยศพลตำรวจโท ยังอยู่ในหน่วยงานปฏิบัตรการพิเศษด้วยยศที่น้อยและไต่เต้าขึ้นมาจนเป็นสารวัตร เหตุผลที่ภูธรเลือกเดินในสายนี้ที่เรียกได้ว่า หน่วยกล้าตายเลยก็ว่าได้ ที่ภูธรเลือกเพราะพ่อ พ่อคือไอดอลของภูธรตั้งแต่เด็ก พ่อที่เรียกได้ว่ายศที่สูงพอสมควร และโตมาภูธรยังรักในความยุติธรรมและหลายๆ อย่างจึงเลือกเดินตามทางของพ่อตนเอง
ครืดดดด
ประตูที่เปิดอัตโนมัติก็เลื่อนออก รถคันสวยขยับเข้าไปจอดยังโรงรถในบ้าน ซึ่งร่างสูงก็หยิบมือถือมากดล็อกประตูบ้านก่อนที่จะดับเครื่องรถและหยิบของตนเองและเดินตรงไปที่ประตูไม้สีสวย
แกรัก....
กลิ่นหอมจากอาหารที่โชยมาปะทะกับจมูกของร่างสูง ทำให้ต้องยกยิ้มบางไปก่อนที่จะเดินวางของที่โซฟาและตรงไปที่ห้องครัว
เคร้ง!!!
ทัพพีที่ตกกระทบลงพื้นซึ่งคนทำยังคงมองมายังผู้มาใหม่ น้ำตาสีใสกำลังประทับบนใบหน้าของร่างบางที่ยืนมองมายังภูธร
“พี่ธร!! ฮึกกก” หมับ! ร่างบางรีบวิ่งมากอดร่างสูงด้วยความห่วงหาอาทร ร่างบางค่อยๆ ซุกลงที่อกของคนรัก ซึ่งภูธรก็กอดภรรยาของตนเองเอาไว้
“คิดถึง คิดถึงที่สุดเลย” ร่างบางก็เอ่ยออกมาพร้อมกับผละออกจากอกของคนที่ชื่อว่าสามีของตนเอง ภูธรก็ยกยิ้มบางให้
“เพ้อเจ้อ” และร่างสูงก็เอ่ยออกมา ก่อนที่จะขยับเดินไปเก็บทัพพีที่ตกอยู่
“เหนือไม่ได้เพ้อเจ้สักหน่อย เหนือคิดถึงพี่ภูนี่ครับบบบ” ดาวเหนือก็พูดออกมาพร้อมกับทำแก้มป่องให้คนรักดู ภูธรส่ายหัวไปมาเบาๆ
“งั้นเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” ภูธรก็เอ่ยออกมา
หมับ
“เดี๋ยวสิครับ” ร่างบางก็พูดออกมาเสียก่อน พร้อมกับมือที่จับแขนแกร่งที่มีแต่เส้นเลือดขึ้นเอาไว้
“....” สายตาที่ถามออกมาเชิงว่า ‘มีอะไร’ ก็ส่งถึงภรรยาตัวเล็ก
“อยู่กี่วันครับ”
“5ครับ”
“โอเคคค งั้นพี่ธรไปอาบน้ำเถอะครับเดี๋ยวเหนือจะทำกับข้าวต่อ” ดาวเหนือก็เอ่ยออกมา ซึ่งภูธรก็พยักหน้ารับก่อนจะแยกย้ายไปทำภารกิจของตนเอง
..
ขณะการนั่งกินข้าวของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยบทพูดคุยของคนที่เป็นภรรยาซะส่วนใหญ่ ซึ่งภูธรก็รับฟังเจ้าตัวเล็กไปพร้อมกับทานข้าวไปด้วย
“อ๋อ พี่ธรรู้มั้ยว่าไอฟ้าเพื่อนของเหนือตอนนี้มันคลอดลูกแล้วนะ ชื่อน้องจีจ้า น้องน่าเกลียดน่าชังมากๆ เลยแหละพี่ธร” ภูธรชะมือที่ถือช้อนกาอนจะเงยหน้าขึ้นมองภรรยาตัวเล็กที่มองมาอย่างมีความหวัง
“เมื่อไหร่...เราจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบสักทีละพี่ธร” เสียงเล็กที่เอ่ยออกมาอย่างมีความหวังพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของสามี
“ดาวเหนือ...พี่ว่าเราพูดเรื่องนี้ตั้งแต่3ปีที่แล้ว แล้วนะซึ่งคำตอบของพี่ก็ยังเหมือนเดิม” เสียงนิ่งถูกส่งให้แก่ดาวเหนือที่ตอนนี้มีน้ำตาคลออยู่
“ทำไมละครับ...พี่ธรยังมีหน้าที่การงานที่ไม่ดีหรอ..ซึ่งเหนือว่าคงจะไม่ใช่งานของพี่ธรมั่นคงมากอยู่แล้ว...”
“........”
“หรือเพราะพี่ธรไม่ได้รักเหนือหรอ”
“เริ่มงี่เง่าแล้วนะ” เสียงทุ้มก็เอ่ยออกมาเสียงนิ่งพร้อมกับมองใบหน้าของภรรยาตัวเล็กด้วยสายตาที่นิ่ง
“หรือเพราะที่เราแต่งงานกันมันคือการคลุมถุงชนหรอครับ..พี่ธรบอกเหนือหน่อยได้มั้ย...เมื่อไหร่เราจะได้ใช้คำว่า พ่อแม่ลูกกันสักที บ....” ร่างบางพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจ น้ำตาสีใสไหลลงจากดวงตาคู่สวย ร่างแกร่ววางช้อนลงทันที
“เหนือ พี่บอกว่าไม่พร้อมก็คือไม่พร้อมสิครับ มันไม่มีเหตุอะไรทั้งนั้น”
“ผมแค่อยากมีลูก...”
“เหนือ! “เสียงก้องคำรามของผู้เป็นสามีก็ดังขึ้น ยิ่งอีกคนรับราชการเสียงที่ดังและสายตาที่ดุ ทำให้ดาวเหนือน้ำตาไหลลงอย่างไม่ขาดสายต่อหน้าสามี
“ฮึก...”
“พี่ว่าเราไปพักผ่อนเถอะ และเดี๋ยวเย็นๆ ไปหาซื้อของใช้กัน”
++++++++++++++++++++++++++++++++++
- Writer
