"จูนครับ.."
"ขะ..คะ!"
"ว่าไง..พวกพี่รอคำตอบอยู่นะครับ" : ไนท์
“จูน..จะ..จูน"
"พูดมาได้เลย พวกพี่ยอมรับการตัดสินใจของจูนทุกอย่าง ไม่ต้องกลัวครับ" : ไวน์
"คือจูน..จะจูนยอมรับค่ะว่าจูนหวั่นไหวกับพี่ๆทุกคน”
จูนเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชายทั้งสามอย่างเปิดเผย ความจริงใจในแววตาทำให้พี่ๆ รู้สึกถึงความหวังที่ริบหรี่
“แต่การที่เราจะคบกันแบบนั้น.. มันไม่ถูกต้องนะคะ” จูนใช้มือเล็กๆ ดันอกของ ไวน์ ที่โน้มเข้ามาใกล้เพื่อให้เกิดระยะห่างทางกาย
“ไม่ถูกต้อง? จูนหมายถึงเรื่องอะไรครับ? เรื่องพี่น้องเหรอ? พวกพี่เป็นพี่บุญธรรม จูนก็รู้ดีว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด” ไนท์ พยายามหาเหตุผลมาหักล้างอย่างใจเย็น แต่ภายในใจร้อนรุ่มดุจไฟ
“ไม่ใช่แค่เรื่องนั้นค่ะพี่ไนท์” จูนมองหน้าพี่ชายทั้งสามด้วยความหนักใจ
“จูนเป็นผู้หญิงคนเดียว พวกพี่ตั้งสามคน แล้วเราจะมาคบกันแบบ...แบบที่ไม่มีใครเขาทำกันได้ยังไงคะ? จูนคำนึ
