Kasabanın ışıkları sis ve karanlığın arasında cılız birer leke gibi titreşip kaybolurken, Ali’nin küçük balıkçı teknesi Karadeniz’in kapkara, hırçın sularını yara yara ilerliyordu. Motorun Boğuk, ritmik pat patları, kayalıkları döven dalga seslerine karışıyor; motor kapağından yükselen dizel kokusu ve denizin keskin tuzu gecenin nemli havasına süzülüyordu. Nehir, teknenin ahşap küpeştesine sırtını vermiş, ıslak hırkasına daha da sıkı sarınmıştı. Sol bacağındaki o uyuşuk, sızlayan ağrı kasığına doğru yayılıyor, kalbi ise o eski felaket ritmiyle, boğuk ve düzensiz darbelerle göğüs kafesini zorluyordu. Ancak bu kez o ağrı, onu boğan bir kütle gibi değil; geride bıraktığı o karanlık evin, babasının o kalın nasırlı ellerinin ve anasının buz gibi gözlerinin son kalıntısı gibi geliyordu.
Göğsün
