Papa's Boy [M2M]

Chapter 24

Mas maaga akong nagising kesa kay Papa. Mahimbing pa rin itong natutulog at tanging boxers lamang ang suot nang pagmasdan ko.

Isang matamis na ngiti ang nabuo sa aking mga labi nang maalala ko ang mga kaganapan kagabi. Mula sa kompetisyon hanggang sa aming pag-uwi.

Sobrang saya ko at nanalo ito sa bodybuilding contest. Iba ang kaligayahang hatid na masaksihan ang taong pinakamamahal mo na manalo sa larangang gusto nito. Lalo pa't ako ang nagyaya ritong sumali sa patimpalak na iyon. Pakiramdam ko ay ako ang naging tulay tungo sa tagumpay nito.

Gayunpaman ay may bahid pa rin ng pangamba sa aking isip. Hindi ko inaasahan ang muling pagsulpot nina Tita Tintin at ng matandang bruha na si Mr. Suarez. Hindi ko alam ngunit may masama akong pakiramdam tungkol sa biglaang paglitaw ng mga ito sa buhay naming mag-ama. Kung kelan masaya na kami sa piling ng isa’t-isa at mayroon nang namamagitan sa amin, saka naman sila eeksena.

Pinilit ko munang burahin ang nakakapagpabagabag na bagay na iyon sa aking isipan.

Muli ko na lamang inisip ang nangyari kagabi pagkatapos ng kompetisyon. Pag-uwi at pag-uwi rin namin ay kaagad kaming nagtalik ni Papa. Mabuti na lamang at mahimbing na rin na natutulog sina Lola noong mga oras na iyon kaya sa mismong sala ng bahay pa ako brinotsa ng aking ama. Halos magpigil ako ng ungol dahil sa takot na baka mahuli kami. Sa mga sumunod na rounds ay sa kwarto na namin iyon itinuloy. Baka kasi ay magising si Lola at magimbal sa masaksihan. Mahirap na at baka atakehin ito sa puso.

Kaagad akong napangiti nang mapansing nakatayo si Bart sa loob ng boxers. Nakakatakam man ay naisipan kong huwag na muna itong atakehin. Masyado na kasi akong nagpapakasasa sa b***t ng aking ama. Baka dumating ang panahon na tuluyan na itong matuyuan ng katas dahil sa katakawan ko rito.

Kinumutan ko na lamang ito at tumayo na rin ako.

Nag-unat muna ako bago lumabas ng kwarto at kaagad na bumaba. Kaagad kong naamoy ang masarap na aroma ng sangag kaya nagdesisyon akong dumiretso sa kusina. Paborito ko pa naman iyon.

Nang makarating ako roon ay nadatnan ko ang hapag-kainan na may mga pagkain na palang nakalatag.

May narinig akong nagwawalis mula sa labas ng bahay. Lumabas muna ako upang tingnan kung sino iyon at nakita si Lola Krusita na nasa bakuran at abala sa paglilinis.

“Good morning po, Lola.” bungad ko rito.

Kaagad naman itong napatigil sa ginagawa at napalingon.

“Aba, gising ka na pala. Good morning, apo. Kumusta ang tulog mo?"

Nagmano muna ako rito bago sumagot.

"Ayos naman, La. Kayo ho? Pasensya na at na-late kami ng pag-uwi kagabi, ah. Hindi kasi namin namalayan ang oras."

"Naku, ayos lamang iyon. Maaga talaga kaming natutulog ng Lolo Noel mo. Hindi na namin kayo hinintay. Hindi na rin ako nakapagluto ng ulam dahil tiyak na nabusog naman kayo sa bertdey ng kaibigan ng Papa mo, tama ba?"

Napatango ako sabay tawa nang mahina.

"Ah. Hehe. Opo, La. Sobrang nabusog kami." Sinakyan ko na lamang ang sinabi nito.

"Mabuti naman kung ganoon. S'ya, hayaan mo't ipinagluto ko naman kayo ng agahan. Ang totoo n'yan ay hinintay ko lamang talaga kayo na magising kaya naisipan ko munang magwalis. Halika, apo, kumain tayo. Gising na ba ang Papa mo?" Itinabi muna nito ang hawak-hawak na walis-tingting bago ako akayin pabalik sa loob ng bahay.

“Tulog pa ho, La, eh. Napagod siguro sa byahe. Pero huwag kayong mag-alala. Gigisingin ko na lamang s'ya.”

"Sige, apo. Nang magsabay-sabay na tayong kumain. Sakto at kukunin ko rin ang Lolo Noel mo sa kwarto nang sumabay na rin sa atin." Paalam nito bago magtungo sa kwarto nilang mag-asawa na nasa unang palapag lamang ng bahay. Hindi kasi pwedeng umakyat si Lolo Noel dahil naka-wheelchair ito.

Ako naman ay umakyat na upang gisingin si Papa. Unang araw namin dito kaya nararapat lamang na magsabay-sabay kaming mag-almusal. Sobrang tagal na rin mula noong huli kaming nagharap-harap sa hapag-kainan nina Lola.

Pagka-akyat ko ay dumiretso akong muli sa aming kwarto at nadatnan pa rin itong tulog-mantika.

Kaya naman sinundot ko ito sa tagiliran na kaagad naman nitong ikinabalikwas ng bangon.

Gulat na gulat ang malaking damuho habang ako naman ay napahagalpak ng tawa.

"Tsk. Baby naman, eh." May bahid ng pagtatampo nitong banggit.

"Bumaba ka na raw sabi ni Lola. Sabay-sabay raw tayong mag-aalmusal." Ang natatawa ko pa ring balita rito.

"Kiss nga muna." Turo nito sa kaliwang pisngi.

"Asus. Napaka-arte." Nilapitan ko naman ito at akmang hahalikan nang bigla na lamang itong humarap kaya sa mga labi nito lumapat ang aking halik.

"Huy, bwisit 'to. Baka makita tayo ni Lola." Saway ko rito sa mahinang boses at tinapik ito sa malaking braso.

Mabilis akong napatayo. Tuluyan na rin itong bumangon at sinundan ako. Hindi man lang ito nagsuot ng kahit ano at tanging boxers pa rin ang saplot.

Ang totoo ay kinilig ako sa munting paglalambing nito kaya nanatili ang aking mga ngiti hanggang sa tuluyan na kaming makababa.

"Oh, mabuti naman at nariyan na kayo." Bungad sa amin Lola na nakaupo na katabi si Lolo Noel.

"Pasensya na, La. Ang hirap kasing gisingin nitong isa." Sabay tingin ko nang masama sa aking ama.

"Oh, ba't ako?" Turo nito sa sarili.

"Hay naku, Gary. Hanggang ngayon ba, tulog-mantika ka pa rin?" Tirada ni Lola sa anak. Napatawa naman ako nang malakas.

"Minsanan na lang naman, 'Nay." Palusot pa nito.

Naupo na rin kaming mag-ama sa hapag-kainan. Nakahanda na ang aming agahan kaya matapos kaming magdasal sa pangunguna ni Lola ay kaagad rin kaming nagsimulang kumain.

"Napakarami naman nitong agahan, 'Nay." Banggit ni Papa nang magkaharap-harap na kaming kumakain.

Napatawa naman nang mahina si Lola.

"Naku. Kung alam n'yo lang kung ilang beses kong ipinagdasal ito - ang muling makapiling ang anak at apo ko, tiyak na maiintindihan mo kung bakit marami akong inihandang almusal."

Napangiti na lamang kaming mag-ama at itinuloy na ang aming agahan.

Napakabait talaga ni Lola Krusita. Kahit pa minsan ay medyo strikto ito. Ang sarap pang magluto ng pagkain. May karinderya kasi ito noon at ito rin ang namamahala mula sa pagluluto hanggang sa pagse-service sa mga customer. Napakaswerte nina Lolo Noel at Papa at ito ang naging ilaw ng kanilang tahanan. Siguro ay busog na busog lagi ang mga ito noon. Hindi lamang sa tiyan kundi maging sa pagmamahal.

Habang tahimik na kumakain ay napansin ko ang kaliwang tuhod ng aking ama na panay ang dikit sa aking tuhod.

Kaya ay napalingon ako rito upang sawayin ito. Ngunit mabilis nitong itinuro ang bandang ibaba at halos magulantang nang masaksihan ang napakalaking bukol na nagmistulang tent sa harapan ng suot nitong boxers.

Kaagad na nangilabot ang buo kong katawan at mabilis na binawi mula roon ang aking paningin.

Itutuloy ko na sana ang aking pagkain nang bigla kong mabitawan ang hawak-hawak kong kutsara dahilan upang mapalingon sa amin si Lola Krusita na abala sa pagsubo kay Lolo Noel.

"May problema ba, apo?" Tanong nito at napatigil sa ginagawa.

"W-w-wala ho, La. Ang sarap kasi nitong paksiw na niluto mo. Hehe." Mabilis kong tugon. Patuloy pa rin ang aking panginginig.

"Naku, maraming salamat, apo. Kain ka lang nang marami, ha?"

Tumango na lamang ako upang hindi na ito magsalita pa.

"S'ya, maiwan ko muna kayo rito saglit at ihahanda ko pa pala ang gamot ng Lolo mo." Kaagad na tumayo si Lola. "Tuloy lamang kayo sa pagkain riyan."

Umalis na ito at mukhang nagtungo sa kwarto.

Dahan-dahan naman akong napatingin sa aking ama na kasalukuyan nang nakangisi.

Pinandilatan ko ito bago magsalita.

"Bwisit ka talaga. Ibubuking mo pa tayo kay Lola." Mahinang bulong ko nang mariin.

"E-eh p-pasesnya na, baby ko. Tigang na tigang na ako, eh. Alam mo namang sanay na 'tong ginagatasan tuwing umaga. Hindi to huhupa hangga't hindi nagagatasan." Paliwanag nito sa mahinang boses.

"Magpigil ka muna. Mamaya na lang pagligo natin." Pinipilit kong mas hinaan ang aking boses.

"Hindi na ako makapagpigil, anak. Dito na lang. Mabilis lang naman."

Halos mahimatay ako sa sinabi nito.

"Nasisiraan ka na ba?!" Medyo napalakas ang bulong ko kaya sandali akong napatigil upang tignan ang buong paligid.

Mukhang tulog naman si Lolo Noel at balita ko ay hindi na rin ito nakakapag-isip nang maayos kaya wala naman siguro itong pakialam sa mga nangyayari.

Mabilis akong napaisip at nagdesisyong sundin na lamang ang nais ng aking ama. Madali lang naman siguro itong lalabasan dahil kanina pa ito tigang na tigang. Isa pa ay gutom na gutom na rin talaga ako at gusto ko nang masuso si Bart.

"Pasabugin mo kaagad." Banta ko rito bago sumisid sa ilalim.

Gumapang ako at hinarap ang nagwawala nitong alaga sa loob ng boxers. Napakalibog talaga ng loko.

Idinikit ko muna ang aking mukha sa bakat nito upang amuyin iyon. Napakabango. Bahagyang napawi ang takot ko.

Oras na upang susuhin ito. Mabilis kong ibinaba ang boxers at bumulaga ang naglalawang sawa.

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa at bigla ko itong sinakal at sinuso. May hinahabol akong oras kaya wala na akong panahon upang sambahin ito.

"Hooohh... Ahhh..." Ungol ng manyakol sa ibabaw.

Makalipas lamang ang isang minuto, habang patuloy akong sumususo ay laking-gulat ko na lamang nang biglang magsalita si Lola.

"Oh, nasaan na ang apo ko?"

Dahil doon ay agad-agad akong napatigil ngunit mabilis ding hinawakan ni Papa ang aking ulo at muli iyong itinulak sa kanyang sandata. Kaya't wala akong nagawa kundi ang magpatuloy kahit halos lumabas na mula sa aking katawan ang kaluluwa ko dahil sa matinding takot.

"A-ah... A-ano, 'Nay. Nasa kusina. Nagtimpla ng gatas. H-hindi-aahh-Hindi kasi iyon sanay na walang gatas tuwing umaga." Palusot ng magaling kong ama habang tinatrabaho ko ang t**i nito.

"Ganun ba? Kawawa naman ang apo ko. Palibhasa kasi lumaking walang ina kaya hindi nabigyan ng pagkakataong maranasan ang palagiang uminom ng gatas ng ina. Importante pa naman iyon sa katawan ng bata." Malungkot na tugon ni Lola at naramdaman ko ang pag-upo nito.

Dahil doon ay muling bumagal ang aking pagsuso kaya't hinawakan na naman ni Papa ang aking ulo upang ipagpatuloy ko lamang ang aking ginagawa.

"K-kaya nga, 'N-nay, eh. K-kaya ngayon sinisiguro ko talagang nakakainom s'ya ng g-gatas tuwing umaga."

"Naku. Mahilig pala sa gatas ang apo ko."

Ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang paninigas ng subo-subo kong b***t. Hudyat na parating na ang aking gatas.

"S-sobraaaahhh... Aahh... Haahh...."

Sumabog sa loob ng aking bibig ang malapot at malagkit na gatas na kanina ko pa inaasam. Nilunok ko iyong lahat at pinangatawanan ang pagkahilig ko sa gatas.

"Anak, ayos ka lang ba talaga?" Biglang sambit ni Lola at agad na napatayo.

Kaya mabilis ko ring itinaas ang boxers ng aking ama at nilinis ang ilang nagkalat na dagta sa paligid ng aking bibig.

"A-ayos lang ako, 'Nay."

"Kahapon ganyan din ang boses mo noong kumatok ako sa kwarto ninyo. May problema ba, anak? Magsabi ka nga ng totoo."

"'N-nay, ayos nga lang ako. Nilamig lang nang konti. Hindi na kasi ako nasanay sa malamig na simoy ng hangin dito sa probinsya tuwing umaga." Ang naisip nitong dahilan at mukhang itinuloy na ang pagkain.

Nanatili pa rin ako sa ilalim. Taimtim na nagdarasal na sana ay hindi ako mahuli.

"Paanong hindi ka lalamigin eh halos hubo't hubad ka na."

Hindi ko napigilang mapatawa nang mahina dahil sa sinagot ni Lola.

"Narinig mo ba iyon?" Bigla nitong sambit kaya mabilis na nalusaw ang mga ngiti ko.

Gusto ko na lamang magpalamon sa lupa dahil sa matinding kaba. Ano na lamang ang iisipin nito sakaling mahuli ako nitong nandito sa ilalim nang ganoon katagal.

"A-ang alin, 'Nay?"

"Parang mayroong tumawa. Nandito yata sa ilalim."

Napapikit na lamang ako. Bahala na si Lord kung ano man ang magiging desisyon nito.

"'N-nay, sandali! Guniguni mo lang siguro iyon. Ito talagang si Inay, oh." Mabilis na pagpigil ni Papa rito sabay tawa nang pilit. "Maupo na lamang kayong muli at tapusin ang almusal ninyo. Patapos na rin naman ako."

"Tapos na akong kumain kanina bago ko pa kunin itong mga gamot."

Napahinga ako nang maluwag. Mabuti na lamang at nakumbinsi ito kaagad ng aking ama.

"Sandali. Nakalimutan ko pala 'yung bagong gamot ng Itay mo na nasa loob ng cabinet."

Parang nagliwanag ang buong paligid nang marinig ko iyon.

"Ganun ba, 'Nay? Sige, kunin n'yo ho muna sa kwarto ninyo at tatawagin ko na rin si Justin."

Naglakad nang muli si Lola palayo. Nang masigurong nasa loob na ito ng kwarto ay kaagad akong umahon mula sa ilalim.

Halos kapusan ako ng hininga at medyo pinagpapawisan kahit malamig ang simoy ng umaga.

Mabilis kong pinandilatan ang damuhong nasa aking harapan. Napakamot na lamang ito sa kanyang batok at hindi makatingin sa akin nang diretso.

Sobrang lakas din ng trip nito. Kung sakaling nahuli kami ay paniguradong malaking gulo iyon at posibleng masira ang kung anumang mayroon kami ngayon. Ibang klase talaga ito kung tablan ng libog.

Nang makabalik nang muli si Lola ay tinanong ako nito kung bakit ako natagalan ngunit kaagad rin naman akong nakaisip ng palusot at sinabing sa kusina ko mismo ininom ang aking gatas. Mabuti na lang at naniwala ito kaagad sa aking sinabi at hindi na nagtanong pa.

At matapos ang aming puno ng kapilyuhan ngunit napakasarap na almusal ay tinulungan ko muna si Lola sa paglilinis ng mesa at paghuhugas ng aming pinagkainan.

Pagkatapos niyon ay muli na itong bumalik sa may bakuran upang ipagpatuloy ang pagwawalis. Samantalang si Papa ay s'yang nagbantay muna kay Lolo. Nagprisinta naman akong tumulong kay Lola. Matanda na rin kasi ito at mukhang hindi maganda na nagbabanat pa rin ito ng buto sa edad nitong iyon.

“Napakabait talaga nitong apo ko, oo. Pero hindi na, apo! Kaya ko na ito. Gawain ko naman na ito tuwing umaga. Sanay na ako.”

“Sigurado ho kayo, La?” May bahid na pag-aalala kong banggit.

“Oo, apo.”

Sabagay, mukhang malakas pa naman kasi itong si Lola Krusing. Katunayan ay medyo mas bata itong tignan kumpara sa edad nitong 74. Hindi mo aakalaing matagal na pala itong senior citizen.

“Sige ho, La.” paalam ko na lamang rito bago muling pumasok sa loob.

“Sige.”

Napakabait talaga ni Lola. Kahit dati ay nagkaroon ng lamat ang relasyon nila ni Papa dahil sa maagang pagiging ama ng huli ay hindi ako nito kinamuhian. Bagkus ay ako pa mismo ang naging dahilan upang muli silang magkaayos. Hindi nito natiis ang anak at apo at muling nakipag-ayos sa aking ama. Naalala ko tuloy ang pagiging overprotective rin nito sa akin noong maliit pa ako. Madalas n’ya rin akong ipagyabang sa mga kumare n’ya dahil ang cute-cute ko raw.

Nagtungo na lamang ako sa sala upang maghanap ng mapaglilibingan. Ano kaya ang pwedeng gawin ngayon? Wala rin namang binanggit si Papa kung ano ang balak n’ya ngayong araw. Siguro ay hihilata na lamang kami rito sa bahay maghapon.

Napatigil ako nang mapansin ang mga larawan na nakasabit at naka-display. Puno ng mga litrato ng aking ama at ng kanyang mga kapatid. Pati na rin nina Lola Krusita at Lolo Noel at ilan pa nilang kamag-anak.

Napatingin ako sa isang litrato ni Tita Glenda na s'yang panganay nilang kapatid. Kung hindi ako nagkakamali ay nasa JS Prom ito noong kinuha ang litratong iyon. Sa ngayon ay narito rin sa Batangas si Tita Glenda at may sarili nang pamilya.

Napatawa naman ako nang mahina nang masilayan ko ang larawan ng mga patpatin pa noon na sina Papa at Tito Gerry. Mukhang close na close talaga sa isa’t isa ang mga ito noong kabataan nila. Palibhasa’y parehong lalake sa tatlong magkakapatid kaya parating nagkakasundo. Ang laki-laki na rin ng pinagbago ng itsura nila. Kung dati ay ga-tingting ang mga braso ng mga ito, ngayon ay halos magsipagputukan na ang mga biceps at buong katawan sa laki.

Friend ko naman sa social media si Tito Gerry kaya alam ko kung ano na ang hitsura nito ngayon. Kagaya ni Papa ay maskulado na rin ito. Malayo na sa patpating binatilyo na nasa larawang pinagmamasdan ko ngayon. Base rin sa kanyang mga posts online ay mukhang meron na itong nobya na ayon kay Papa ay isa ring inhenyero sa Saudi at college sweetheart pa nito.

Pinagmasdan ko pa ang ibang mga larawan at napahinto ako nang makita ang litrato ng isang dalagita at binatilyo. Naka-school uniform ang mga ito at mukhang nasa highschool pa lamang base sa estilo ng mga suot na uniporme.

Nilapitan ko ito upang mas makilala kung sino ang mga iyon at nakumpirmang sina Papa at Mama nga ang nasa larawan na naka-frame.

Mabilis ko iyong iniangat upang mas titigan ito nang malapitan. May pagkakahawig nga ang mukha namin ni Papa noong kabataan nito. Ngunit 'di hamak naman na mas gwapo ito kumpara sa akin. Hindi rin ito unang beses na nakita ko ang litrato ng aking ina pero totoo nga talagang napakaganda nito. Napansin kong may pagkakahawig din kami. May pagka-chinita ito at ayon kay Papa ay isang campus sweetheart noong araw.

Bigla na lamang akong napangiti. Sobrang bagay kasi nilang dalawa.

Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa aking puso. Ibinalik ko na ang larawan sa kinalalagyan nito. Ano itong nararamdaman ko? Nagseselos ba ako sa sarili kong inang matagal na ring wala? Nahihibang na talaga ako.

Ngunit napaisip ako. Paano kaya kung buhay pa ito ngayon? Kung buo pa ang pamilya namin? Siguro ay nagkaroon pa ako ng mga kapatid at mas maganda ang buhay namin ngayon. Kompleto ang aming pamilya at masaya.

Pero kahit na hindi ganoon ang nangyari ay kontento naman na ako sa piling ng aking ama. Kahit dalawa na lamang kami ay nabibigyan naman namin ng matinding kaligayahan ang isa’t-isa. Lalo na sa aming pagtatalik na talaga namang s'yang pinakamasarap na gawain sa buong mundo. Pakiramdam ko ay nakalutang ako sa alapaap at iyon ang mga sandaling pinakamasaya ako.

“Kuya Justin?” Nabasag ang aking pagmumuni-muni nang makarinig ako ng isang pamilyar na tinig.

Kaagad akong napalingon sa nagsalita. Bumungad ang isang binatilyo. May dala-dala itong backpack at sobrang pamilyar din ng mukha. Saka ko lamang nakilala na ang pinsan ko nga na si Sid iyon.

“Kuya Justin!”

Bigla itong tumakbo patungo sa akin.

“Na-miss kita!”

Niyakap ako nito nang mahigpit. Wala akong nagawa kundi ang yakapin na rin ito pabalik kahit medyo gulat na gulat pa rin ako sa biglaan nitong pagdating. Hindi ko inaasahang makikita ko ito ngayon.

“Sid! Kumusta ka na? Ang laki-laki mo na, ah!” bati ko rito.

Kumalas na ito sa pagkakayakap at pinagmasdan ako mula ulo hanggang paa.

“Ayos lang ako, Kuya. Ikaw nga ‘tong sobrang laki na, oh. Para ka nang tatay. May anak ka na, noh?” Banggit nito sabay tawa nang malakas. Napaka-mapagbiro pa rin talaga nito.

“Tuli ka na ba ngayon? Ang laki ng pinagbago mo, eh.” ang naisipan kong itanong bilang ganti sa biro nito.

Noong huling bisita ko kasi rito ay sampung taong gulang pa lamang ito. Ngayon ay medyo tumangkad na ito nang kaunti at lumilitaw na rin ang ilang senyales ng pagbibinata.

“Oo, kuya, hehe. Noong bakasyon ako nagpatuli. Ikaw, tuli ka na ba? Patingin nga!” pambabara nito kaya kapwa ulit kami napatawa.

“Loko ka talagang bata ka.”

S’ya nga pala ang pinsan kong si Sid, pangatlong anak ni Tita Glenda. Dati ay sa bahay na ito si Sid nakatira kasama sina Lola. Kaya naman noong minsang magbakasyon kami ni Papa rito ay ito ang palagi kong kasama kahit anim na taon din ang agwat naming dalawa.

“Bakit ka nga pala nandito? Hindi pa bakasyon, ah. Wala ka bang pasok?” Naisipan kong itanong dito.

“Meron pa naman. Dito kasi ako natutulog tuwing weekends. Hehe.” sagot nito sabay ngiti nang malapad.

“Ah, ganun ba?”

“Oo. Ikaw, Kuya, anong ginagawa mo rito?”

“Dito rin muna kami matutulog ni Papa ngayong weekend. May ganap kasi s’ya kagabi kaya naisipan na rin naming bumisita at matulog rito.”

Napansin ko ang biglang panlalaki ng mga mata nito at mukhang nagulantang dahil sa aking sinabi.

“Nandito si Tito Gary!?” Gulat nitong tanong sabay takip sa bibig nito.

“Oo, bakit?”

“A-ah, w-wala, Kuya. Hehehe.” bigla itong nag-iwas ng tingin.

Pinagmasdan ko na lamang ito. Alam ko kasing kauri ko rin itong batang ito. Dati pa lamang noong maliit pa ito ay nakitaan ko na ito ng sintomas ng pagiging bakla. Mukhang nasa dugo talaga namin ang pagkakaroon ng berdeng dugo.

“May problema ba, Kuya?” basag nito sa pagtitig ko sa kanya.

“A-ah... Wala naman.” Sagot ko na lamang dito.

“Aba, aba! Sid? Ang laki mo na, ah.”

Bigla na lamang sumulpot si Papa sa aming harapan na tanging boxers pa rin ang suot at bilad na bilad ang perpektong katawan.

“T-tito! Kumusta po kayo?! Hehe.”

*gulp…*

Napalunok ito nang buo at kitang-kita ko kung paano nito pinasadahan ng tingin ang katawan ng aking ama.

“Ayos naman. Ikaw ba? Tuli ka na ba? Patingin nga ako ng putotoy ng pamangkin ko!”

Bigla itong hinawakan ni Papa sa bandang ibaba upang kapain iyon.

“Aaahhh!!” Ang malakas at matinis nitong pagtili. ‘Yung tiling tunog pambabae.

Dahil doon ay sandaling napatigil si Papa at napalingon sa akin.

Nag-ayos ito ng tayo at muling nagsalita.

“A-ah.. S’ya nga pala, anak. Pakikuha nung medal ko mamaya doon sa kotse. Nakalimutan ko kasing dalhin sa kwarto kagabi.” pag-iiba nito ng usapan.

Mukhang may nahalata rin ito siguro kay Sid.

“M-medal!? Sinasabi ko na nga ba ikaw ‘yung nakita ko kagab-” biglang naibulalas ng bata sabay takip sa sariling bibig.

“S-saan?” Medyo naguguluhan ngunit may bahid ng kaunting kaba na tanong ng aking ama rito.

“S-sa ano po. Sa may... S-sa may ano...” Hindi ito makapagsalita nang diretso ngunit kaagad ko ring nahinuha ang nais nitong sabihin.

“Bodybuilding contest?” Ako na ang sumagot para dito.

“H-hindi po!” Mabilis naman nitong pagtatanggi.

“Sid... N-nagpunta ka sa bodybuilding contest kagabi?” diretsahang tanong ni Papa rito.

“A-ah... Eh... O-opo. Pero napilitan lang po ako kasi sabi ng barkada ko pag hindi raw ako sumama hindi na nila ako kakaibiganin...” walang prenong paliwanag nito habang nakatingin sa sahig.

“Kahit na. Bawal ang minors doon, ah.”

Bigla kong naalala ang pinaggagawa ng aking ama sa stage kagabi. Kung ganu’n ay nakita rin iyon ni Sid? In the first place ay bakit naman ito magpupunta sa ganoong klase ng patimpalak sa edad niyang iyan?

“S-sorry po, Tito. Hindi na po mauulit.” anito habang nakayuko.

“S-s’ya, nag-almusal ka na ba? May pagkain doon sa mesa. Kumain ka muna.”

“S-sige po.”

Umalis na ito at nagtungo sa dining area habang nakayuko pa rin.

Nagtinginan kami ni Papa. Alam naman ng pamilya nina Tita Glenda na sumasali siya sa mga ganoong uri ng contest. Kina Lola n'ya lang talaga iyon inililihim dahil konserbatibo ito at isang relihiyosa. Tiyak na hindi nito magugustuhan ang ginagawang paghuhubad ng anak sa harapan ng napakaraming tao. Ang ikinababahala siguro ng aking ama ay nakita mismo ng sariling pamangkin nito kung paano n’ya irampa ang masarap na katawan sa stage. Pati na ang pagpapatakam n'ya sa madla kagabi.

“Akalain mo nga naman.” banggit nito sabay iling.

“M-mukhang nag-enjoy naman ang bata. Hayaan mo na lang, Pa.” Hinawakan ko s’ya sa balikat.

Napabuntong-hininga na lamang ito bilang tugon at ngumiti sa akin nang pilit.