Papa's Boy [M2M]

Chapter 26

Saglit muna kaming nagtampisaw sa batis bago tuluyang maghanda sa aming pag-alis.

Matapos naming maisuot ang aming mga damit ay dali-dali kong pinulupot ang aking mga braso sa batok ng pinakamamahal kong ama.

“Ngayon ay mas memorable na ang lugar na ito para sa ‘yo.” banggit ko bago ko ito hinalikan sa labi.

Ginantihan n'ya naman iyon at ilang segundo pa ay kumawala na rin kami sa labi ng isa't-isa at nagngitian nang sobrang tamis.

*skwush skwush*

Kaagad kaming napalingon sa pinanggalingan ng pagkaluskos ng damo.

“Sino ‘yan?!” matapang na kompronta ni Papa at akmang lalapitan na iyon ngunit kaagad ko naman s’yang pinigilan.

“Baka ligaw na hayop lang 'yan, Pa. O kaya ahas. Baka matuklaw ka pa. Hayaan mo na lang.” Hayag ko.

Ang totoo ay medyo natatakot din ako dahil baka mamaya ay mabangis na hayop pala iyon at kung ano pang gawin sa kanya. Isa pa ay gusto ko nang bumalik ng bahay upang magpahinga. Pinagod kasi ako nito nang sobra.

Napatingin s’yang muli sa akin at sandaling napatigil.

“Baka nga. Tara na.”

Nagsimula na kaming maglakad paalis sa kinaroroonan ng batis.

Magkahawak pa rin ang aming mga kamay habang tinatahak ang madamong daan. Sobrang saya ko ngayon. Isa ito sa mga bucket list ko. Ang makipag-s*x nang outdoor. At sa taong mahal ko pa. Hindi ko napigilang mapangiti sa aking naisip.

Binaybay na namin ang daan pauwi sa bahay ni Lola. Habang nasa byahe ay magkahawak-kamay pa rin kaming dalawa. Panay halik pa ito sa aking kamay habang abala sa pagmamaneho. Para kaming bagong-kasal na kakatapos lamang mag-honeymoon sa isang malayong lugar.

Nang makauwi na kami ay nadatnan naming walang tao sa loob ng bahay. Ngunit nang magtungo kami sa kwarto nina Lolo Noel ay naabutan namin itong mag-isang nagpapahinga.

“Nasaan si Sid? Hindi ba't pinababantayan ni Inay si Itay? Batang iyon talaga.” sambit ni Papa sabay iling.

Nilapitan ko si Lolo at lumuhod ako sa harapan nito.

“Lo, may gusto ho ba kayo? Tubig? Pagkain?”

“T-tu.... b-bii...”

“S-sige ho. Pa, pakikuha muna ng maiinom si Lolo. Mukhang kanina pa 'to uhaw na uhaw, eh.” pakiusap ko sa aking ama.

“Sige sige. Sandali lang.”

Lumabas naman ng kwarto si Papa upang kumuha ng tubig at naiwan kaming dalawa ni Lolo.

Pinagmasdan ko ito habang nakaupo sa kanyang wheelchair. Nakakaawa talaga ang sitwasyon nito. Baldado at hindi nakakapagsalita. Hindi rin nito kayang gawin ang mga simpleng gawain nang mag-isa kagaya ng pagkain at pag-inom.

May ikinwento sa akin noon si Lola na isang certified chick boy daw itong si Lolo Noel noong kabataan nito. At base sa mga larawang nasa sala ay hindi maipagkakailang magandang lalake nga ito noong araw.

“Heto na, anak.” banggit ng aking ama nang makabalik ito.

Napalingon naman ako rito at kinuha ang dala-dala nitong baso ng tubig upang ipainom kay Lolo. Kinailangan ko pang tagalan ang paghawak ko sa baso at may nakasalong bimpo rin sa bandang ibaba dahil may tumatagas na tubig. Nahihirapan din kasi itong lumagok kaya kinakailangan ng maingat na paggabay.

Matapos kong painumin si Lolo ay kinumutan ko muna ito bago tuluyang lumabas ng kanilang kwarto. Napansin ko kasing medyo malamig sa loob ng kwarto nila.

Si Papa naman ay mukhang dumiretso sa itaas upang magpahinga. Samantalang ako ay muling nagtungo sa sala upang magmasid-masid habang hinihintay ang pagdating nina Sid at Lola. Napaka-vintage kasi ng disenyo ng loob ng bahay at napakaganda sa mata. Ang ‘aesthetic’, ika nga nila.

Ilang sandali lamang ang lumipas ay nauna nang dumating si Sid. Bakas sa mukha nito ang matinding pagkagulat nang makita ako nito.

“Sid! Saan ka galing? Bakit mo iniwan si Lolo?” bungad ko rito at kaagad ko itong nilapitan.

Bigla itong nag-iwas ng tingin at bakas pa rin sa kanyang itsura ang pagkataranta.

“A-ah, ano... L-lumabas lang ako saglit at binisita ko lang ang d-dati kong kalaro.” sagot nito nang hindi pa rin tumitingin sa akin.

“Hindi mo dapat iniiwan si Lolo. Mag-isa naming nadatnan sa kwarto, oh. Uhaw na uhaw pa. Naku, kung si Lola Krusita ang naunang umuwi rito kesa sa amin kanina ay tiyak na nalintikan ka.” Pangangaral ko rito.

“S-sorry, Kuya Justin...”

Nagpatuloy lamang ito sa paglalakad nang mabilis upang umakyat nang hindi man lang makatingin sa akin nang diretso.

Mukhang may tampo pa rin ito dahil sa nangyari kanina. Hindi ko rin naman kasi maintindihan si Lola kung bakit napaka-higpit pagdating sa batang iyon. Pero ayos na rin na hindi ito nakasama sa aming paliligo sa batis kanina. Na-solo namin ni Papa ang isa’t-isa at naganap ang pinakamasarap at pinaka-wild na kantutan namin so far.

+++

MABILIS na sumapit ang gabi at kasalukuyan kami ngayong sabay-sabay na kumakain ng hapunan. Sobrang sarap talagang magluto ni Lola Krusita. Sinong mag-aakalang mapapasarap nito ang chopsuey na hindi ko talaga gusto ang lasa mula pa man noon. Mukhang nagbago na ang isip ko ngayon matapos kong matikman ang luto ni Lola.

“Binantayan mo ba nang maayos ang Lolo Noel mo kanina, Sid?” Walang anu-ano'y tanong nito sa kalagitnaan ng aming hapunan.

Nanatiling tahimik si Sid at napatigil ito sa pagkain.

“Tinatanong kita-”

“Mukhang binantayan n'ya naman nang maayos, ‘Nay. Pagdating namin dito kanina ay nasa itaas si Sid at nagkukuwento kay Itay.” Si Papa ang sumagot para dito.

Napahawak naman ako nang mahigpit sa aking kutsara. Sana ay hindi sila mabuking ni Lola.

“Totoo ba iyon, Sid?”

Maging si Sid ay gulat na gulat na napatingin kay Papa. Nabawasan din ang pangamba sa mukha nito.

“O-opo, La...” pagsisinungaling ng aking pinsan.

“Mabuti naman. Dati kasi ay pinabantayan ko rin sa batang iyan ang kanyang Lolo dahil may pinuntahan ako sa bayan ngunit pagdating ko rito sa bahay ay nasa labas na pala ito at nakikipaglaro sa kapitbahay.” paglalantad ni Lola tungkol dito.

Nagpaiwas na lamang ng tingin si Sid at itinuloy na ang pagkain nang nakasimangot pa rin.

“S’ya nga pala, apo ko!”

Biglang nagbago ang timpla ni Lola nang ako na ang kinausap nito. Napangiti ito nang malapad.

“Nakasalubong ko kanina sa palengke si Mareng Nida. Iyong apo n’yang kaedad mo ang nanalong Mutya ng Batangas noong nakaraang linggo... Aba’y napakagandang bata! Naisip namin ni kumare na bagay kayong dalawa. Nabanggit kasi kita at sinabi kong may gwapo rin akong apo na taga-Maynila! Ngayon ay gusto ni kumare na ipakilala raw kita kay Stephanie, iyong apo n’ya...”

Halos mabilaukan ako sa salaysay na iyon ni Lola.

Napatingin ako sa aking ama na patuloy lamang sa pagkain at hindi man lang nag-abalang tumingin sa amin.

“Ano, apo? Payag ka ba? Matalino rin daw ang batang iyon at nag-aaral ng kursong Journalism sa UP Los Baños!” Dugtong pa nito habang nakangiti nang malapad.

“A-ahh....”

Wala akong maisip na isasagot. Paano ko ito tatanggihan ngayon?

“Hindi ‘yun magugustuhan ni Kuya Justin.” biglang singit ni Sid na ikinabigla ko.

“Manahimik kang bata ka!” saway ni Lola rito at pinandilatan ito.

“Ano, apo, may desisyon ka na ba? Hindi ba sinabi mong wala ka namang nobya ngayon? Sakto at wala rin daw nobyo iyong si Stephanie. Pwede namang ligawan mo muna. Hindi n'yo naman kailangang magmadali.”

Gusto ko na lamang na lamunin ngayon ng sahig. Hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang nais na mangyari ni Lola. Nahihiya rin ako kay Papa. Siguro ay tawa na nang tawa ito ngayon sa loob ng kanyang isipan. Alam n’ya naman kasing hindi ako into tahong. Hotdog ang gusto ko, La. Jumbo hotdog kagaya ng kay Papa!

“Ah, eh... L-lola... Hindi ba nakakahiya iyon?” ang naisipan ko na lamang na palusot sabay kamot sa batok.

“Anong hiya-hiya? Sa gwapo mong iyan, mahihiya ka? Baka nga iyong apo pa ni Mareng Nida ang unang mahumaling sa ‘yo!”

Napatingin ako sa aking ama. Umaasang tingnan rin ako nito dahil kailangan ko ng kanyang tulong. Pero nanatili lamang itong abala sa kanyang kinakain at tila walang naririnig sa paligid.

Gamit ang kanan kong paa ay kinalabit ko na ito sa ilalim ng lamesa upang kunin ang pansin niyo. At sa wakas ay napatingin din ito sa akin.

Binigyan ko ito ng tulungan-mo-ako na mga tingin. Napatawa naman ito nang mahina saka ay nagsalita rin sa wakas.

“Ang totoo n’yan ay may napupusuan na itong anak ko, ‘Nay.”

Napalingon naman sa kanya si Lola Krusing.

“Meron na silang ugnayan pero hindi muna sinasagot nung babaeng iyon ang anak ko hangga’t hindi sila nakakapag-graduate ng college.” dugtong ng aking ama.

Napahinga ako nang maluwag. Salamat, Pa! You’re the best!

“Ganun ba? Aba’y sayang naman pala kung ganoon.” Malungkot na tugon ni Lola.

Nakaramdam ako ng awa rito. Sorry, La. Hindi ko talaga kasi kayang kumantot ng babaita.

"A-ah, tama, 'La. W-wala akong nobya pero may nililigawan ako ngayon." Naisipan kong magsalita rin upang mas makumbinsi ito.

"Naku. Napakaswerte naman ng babaeng iyan. Balitaan mo ako, apo, kung ano ang magiging progreso ng panliligaw mo, ah? Ngunit kampante akong sasagutin ka rin niyon. Dalhin mo na lang rito kapag kayo na upang makilala namin ng Lolo Noel mo." Ngiting-ngiti na banggit nito.

"S-sige po, La. Sana nga ay sagutin ako niyon." Sabay pilit kong pagtawa.

Sa wakas at natapos din ang aming mainit na hapunan. Sa labas muna naming naisipan na tumambay ni Papa upang magpahangin. May mga upuan naman sa harapan ng bahay at saktong masarap din ang simoy ng gabi. Hindi naman ganoon karami ang kabahayan sa paligid kaya kaunti lang din ang dumadaang sasakyan kaya napaka-tahimik at presko sa tinatambayan namin ngayon.

“Buti na lang at nakapagpigil ako ng tawa kanina.” panimula ni Papa sa usapan.

Sinindihan nito ang kanyang sigarilyo.

Sinuntok ko naman ito nang mahina sa kanyang braso dahil sa panunukso nito.

“Papa naman ih! Akala ko papabayaan mo na ako kanina. Baka pumayag ako sa alok ni Lola nang ‘di oras kung hindi ka nagsalita. Alam mo namang hindi ko natatangihan si Lola.”

“Pwedeng-pwede mo namang tanggihan ang mga request ni Inay kung hindi mo gusto. Nahihiya ka ba?”

“Syempre. Tsaka ayokong basta-basta na lang tanggihan ang request n’ya, noh. Minsanan na nga lang kami magkita bibiguin ko pa si Lola.”

“Sabagay... Pero naalala ko noong nasa junior high ka ata, may ipinakilala ka sa aking babae. Sino naman iyon?” biglang nitong naitanong.

Napatawa naman ako nang malakas dahil sa nabanggit nito. Hindi ko akalaing naaalala pa pala nito iyon. Muling nanumbalik ang mga kalokohan ko noong nagsisimula pa lamang akong magbinata.

“Si Aika iyon, Pa. Ginamit ko lang naman iyon kasi nagpapayabangan kaming magkakaibigan noon. Lahat sila may jowa kuno at ayoko namang mapag-iwanan kaya naghanap na rin ako.” paliwanag ko habang nagpipigil ng tawa.

Hanggang ngayon natatawa pa rin ako sa pinaggagawa ko dati. Halos lumuhod pa ako noon sa harapan ni Aika upang pumayag itong maging girlfriend ko nang may maipagyabamg ako kina Miko. Without knowing na kapwa ko rin palang mga baliko ang mga unggoy.

“Ganun ba? May... nangyari ba sa inyo ni Aika?” sambit ni Papa sabay hithit ng sigarilyo.

“Wala, noh! Isa pa ay alam naman ni Aika na ginamit ko lang s’ya. Kaibigan ko rin naman iyon kaya ayos lang din sa kanya.” pagtatanggi ko sa naisip nito.

“Hmm... Talaga ba?” Mukhang hindi ito kumbinsido sa naging sagot ko pero bahala na itong mag-isip kung paniniwalaan ako nito o hindi.

"Nagseselos ka ba?" Kantiyaw ko rito sabay sundot sa kanyang tagiliran.

"Tss. Selos? Bakit naman?" Pagtatanggi ng damuho.

"Sus. Kunwari ka pa. Aminin mo na lang kasi." Itinuloy ko ang panunudyo rito.

"Hindi ako nagseselos, 'nak. Mabuti nga iyon nang may experience ka rin sa ibang bagay."

Sandali akong napaisip sa sinabi nito.

"Eh sa 'yo ko lang gustong gawin iyon, eh."

"Napaisip lang ako. Kung isang araw, kailangan mo nang bumuo ng sariling pamilya, narito lamang ako upang suportahan ka. Tandaan mo iyan, anak." Nagpakawala ito ng isang ngiti.

"H-huy! Napaka-drama mo naman. Hinding-hindi kita pagsasawaan. Hindi ko na rin kailangan pang bumuo ng sariling pamilya. Ikaw lang sapat na para sa 'kin. Habang-buhay na tayong magsasama."

Imbes na sumagot ay muli itong napangiti sabay higop sa hawak nitong sigarilyo.

Nagpatuloy lamang kami sa aming pag-uusap hanggang sa naisipan na rin naming pumasok sa loob dahil medyo lumalalim na ang gabi.

Malalim akong napaisip sa binanggit na iyon ng aking ama. Alam kong iniisip nitong balang araw ay iiwan ko rin s'ya upang bumukod at magkaroon ng sariling pamilya. Ngunit walang-wala iyon sa aking mga plano sa hinaharap. Mananatili ako sa kanyang tabi hanggang sa kahuli-hulihan kong hininga. Ganoon ko s'ya kamahal at hinding-hindi iyon magbabago.

Pumasok na kami sa aming kwarto upang magpahinga. Katabi pala namin sa pagtulog si Sid kaya hindi muna kami makakapagtalik ngayong gabi. Nakakapanghinayang ngunit ayos lamang iyon. Sobrang sarap naman nung bakbakan namin sa batis kanina at siguro ay sapat na iyon ngayong araw. Kadalasan kasi ay two to three times a day kami kung magtalik at nasanay na ako roon. Siguro ay kinakailangan na rin muna naming palampasin kahit isang gabi lang. Nang makapagpahinga rin si Bert.