Papa's Boy [M2M]

Chapter 8

HINDI na ako sumama pa sa pananghalian nila. Dumiretso agad ako sa kwarto at dali-daling naligo at nagbihis. Diring-diri ako sa nangyari. Hindi ko akalaing matsatsansingan ako ni Mr. Suarez nang ganoon. Ang buong akala ko ay kay Papa lang ito may pagnanasa. Lalakero pala talaga ang matandang bruhang iyon at walang pinipili pagdating sa lalaki.

Biglang bumukas ang pinto at iniluwa niyon si Papa na may dalang serving cart karga-karga ang ilang pagkain.

"Sabay na tayong kumain, anak." anito habang isa-isang inilalapag sa mesa ang mga iyon.

Nang maihanda na nito sa ibabaw ng lamesa ang lahat ng pagkain ay inilabas muna nito saglit ang serving cart at isinara nang muli ang pinto bago magtungo sa akin.

Kasalukuyan na akong nakatalukbong ng kumot. Naramdaman ko naman ang pag-upo nito sa gilid ng kama.

"'Nak... Galit ka ba sa ginawa ko?" Ang narinig kong sinserong sambit nito.

Hinawakan nito ang aking bewang.

Ang totoo n'yan ay hindi ako galit kay Papa. Galit ako kay Mr. Suarez at sa sarili ko. Galit ako kay Mr. Suarez dahil sa pananamantala nito sa akin. Ilang taon kong iningatan ang virginity ng ibon ko tapos sa kanya lang pala makakauna? Sa baklang panot na katulad niya? Galit rin ako sa sarili ko dahil ang tanga ko. Hindi ko man lang nagawang tumutol. Aminin ko man kasi o hindi ay nasarapan din ako sa ginawa ng matandang iyon. Kaya naman ay galit rin ako sa aking sarili dahil medyo nagustuhan ko rin iyon. Nagustuhan ko ang kababuyang ginawa sa akin ng taong kinaiinisan ko.

Naisip ko rin pala na baka may ginawa si Mr. Suarez kay Papa noong nakasakay kami sa jet ski. Imposibleng wala. Nasa likod ni Papa si Mr. Suarez at imposibleng wala itong ginawang kabastusan sa aking ama. Gusto ko rin iyong klaruhin dahil kanina pa iyon bumabagabag sa aking isipan. Lalo na't makailang beses silang nawala sa aking paningin kanina. May pagkakataon pang matagal-tagal din silang naglaho.

Tinanggal ko ang kumot na nakataklob sa akin at hinarap ang aking ama. Kitang-kita ko ang pag-aalala at pagsisisi sa mukha nito. Buong akala yata nito ay nagtatampo ako sa ginawa niya kanina.

"Hindi ako galit, Pa. Ako pa ngayon ang may karapatang magalit matapos ang mga ginawa ko sa 'yo?"

Hindi ito nakapagsalita. Pinilit rin nitong ngumiti.

"May gusto lang akong malaman, Pa." dugtong ko pa.

"A-ano iyon, anak?" medyo kinakabahang tanong nito.

Nawala ang kanyang pilit na ngiti.

"Kanina habang nagje-jet ski tayo, bigla kayong nawala ni Mr. Suarez..."

Kaagad itong nag-iwas ng tingin matapos ko iyong banggitin. Nakaramdam ako ng matinding kaba ngunit pinilit kong pakalmahin ang aking sarili. Mukhang hindi ko magugustuhan ang isasagot nito.

"P-pinagsamantalahan ka ba kanina ni Mr. Suarez? Hinipuan ka ba n'ya?" diretsahan kong tanong rito.

Nanatili itong nakatingin sa ibang direksyon.

"PA!!!" hindi ko napigilang isigaw. Tuluyan na akong naalarma dahil sa tinuran nito.

Dahan-dahan naman itong napatingin sa akin.

"O-oo, anak."

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa nang marinig ko ang mga salitang iyon. Pero hindi ako nagpadala sa emosyon ko at ipinagpatuloy ko pa ang paghingi ng detalye at kasagutan mula rito.

"A-anong ginawa n'ya sa'yo?"

Napalunok ito nang buo.

"H-hinipuan n'ya muna ako sa katawan. Tapos... S-sinabi niyang... I-Ilayo ko raw ang jet ski patungo sa parte na walang tao..."

"Tapos???"

"N-nang makalayo na kami... sabi n'ya... sinabi niyang pagbabayarin n'ya tayo sa mga gastusin natin dito sa resort kapag... K-kapag hindi ako pumayag na gawin ang nais n'ya."

"Ano?!" bigla kong naibulalas.

Halos madismaya ako sa naging sagot nito. Hindi ko inaasahang ganon pala kababoy ang matandang iyon.

"Anak, para sa atin din naman iyon---"

"Kahit na, Pa! Nagpachupa ka pa rin!"

"Anak, makinig ka muna---"

"Ang dali mong tao, Pa! Ang bilis mong magpauto! Ganyan rin ba ang sinabi sa iyo ni Tita Tintin noon? 'Kantutin mo ako, chuchupain kita, kapalit ng pagtulong ko sa pagpapagawa ng bahay mo'? Wala ka bang respeto sa sarili mo, Pa?!" Dire-diretso kong naisumbat. Kusa na lamang lumabas ang mga salitang iyon mula sa aking bibig nang walang pakundangan.

Biglang nandilim ang mukha nito.

"Galing pa talaga sa'yo. Ikaw pa ang may ganang magsalita ng ganyan." Sagot nito sa malamig na tono.

"IKAW PA ANG MAY GANA! GALING PA TALAGA SA'YO NA WALANG IBANG GINUSTO KUNDI ANG CHUPAIN AKO! ANG PAGSAMANTALAHAN AKO KAHIT ALAM MONG MALING-MALI NA MAY MAMAGITAN SA 'TING DALAWA!" Halos mabingi ako sa lakas ng sigaw nito.

Hindi ko inaasahang mas una pa itong mapapaluha kesa sa 'kin. Napatitig na lamang ako rito. Sa totoo lang ay hindi ko rin na-proseso sa aking utak ang mga nasabi ko sa kanya. Nasabi ko ba talaga iyon? Nabablanko ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Ang totoo n'yan ay hindi ko naman talaga intensyon na sabihin ang lahat ng iyon. Nadala lamang ako ng matinding emosyon.

"Magbihis ka na. Uuwi na tayo." tila walang ganang sambit nito.

Dali-dali itong lumabas ng kwarto at pabalibag na isinara ang pintuan.

Naiwan akong napaluha at nanlulumo. Ang bobo mo, Justin!

Kaagad akong napahagulgol.

~•~

MATAPOS akong magbihis ng pang-alis ay muli akong napaupo sa gilid ng kama.

Napatitig na naman ako sa kawalan. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Bakit ko nga ba nasabi ang masasamang salitang iyon? Oo, nagalit ako dahil may ibang tao na nakatamasa sa alaga ni Papa bukod sa 'kin. Pero maling-mali na sa kanya ko ibinuhos lahat ng galit ko. Maling-mali na sumbatan ko s'ya nang ganoon. Lalo na't may dahilan naman kaya n'ya iyon nagawa.

Napatingin ako sa sahig at tuluyan na namang tumulo ang ilang luha mula sa aking mga mata.

Huli na ang lahat. Galit na galit ito sa akin ngayon. Paniguradong kinasusuklaman ako nito sa mga oras na ito.

Napahiga na lamang ako sa kama at napahagulgol. Parang nag-ibang anyo kanina ang aking ama habang sinisigawan ako nito. Malayong-malayo sa maamo, maalaga, at malambing na Papa na nakasanayan ko.

Bakit ba kasi kailangan pang humantong sa ganito? Kung pwede lamang gumamit ng time machine ay itatama ko ang aking pagkakamali kanina. Gusto kong bumalik ang oras at ibahin ang naging takbo ng mga pangyayari.

Sa sobrang lungkot at pagsisisi ko ay hindi ko namalayang nawalan na pala ako ng malay dahil sa sobrang pag-iiyak ko.

~•~

"PA... Papa ko..."

"Justin... Justin..."

Unti-unti akong napadilat. Bumungad si Rose na nakaupo pala sa gilid ng kama.

Bigla naman akong napabangon.

"Nasa'n si Papa?!" natataranta kong tanong dito.

Kaagad akong tumayo.

"K-kumalma ka muna... Samahan daw kitang kumain---"

"Hindi pa ba s'ya bumabalik? Aalis na kami ngayon! Anong oras na ba?!"

Hindi na ako mapakali. Hinanap ko ang aking tsinelas at dali-dali iyong isinuot.

"6pm na. Justin, makinig ka mun---"

"Ano?! Kailangan kong hanapin si Papa!!! Uuwi na kami!"

Kumuha ako ng ballpen at isinulat ang aking numero sa isang maliit na papel.

"Justin, pinapa---"

"Heto. Tawagin mo ako kapag nakita mo si Papa. Tawagin mo ako, Rose, pakiusap."

Ibinigay ko na ang papel dito at dali-daling lumabas ng kwarto. Kailangan kong mahanap si Papa.

Nang makalabas na ako mula sa suites ay saka ko lang namalayang madilim na pala. Mabuti na lang at may mga ilaw sa buong paligid. Marami rin ang mga taong naglalakad.

Napatingin ako sa bandang kaliwa at kanan. Saan naman kaya nagpunta si Papa? Iniwanan n'ya na ba ako?

Tumakbo muna ako patungo sa bandang kanan kung saan naroon ang isang night market. Napalingon-lingon akong muli ngunit hindi ko pa rin ito mahagilap.

Sinubukan kong magtanong-tanong pero wala rin akong napala. Sobra na akong nag-aalala. Paano kung iniwan na ako ni Papa? Paano kung napa'no na s'ya? Bakas sa mukha ko ang matinding pagkabahala. Mukhang maiiyak na yata ako.

"A-ano, E-excuse me, may nakita ho ba kayong lalake na matangkad? Naka puting polo shirt s'ya..." Tanong ko sa isang babae.

"Sorry, wala eh... Tsaka kung meron man, ang daming nakaputing polo shirt dito na matangkad." Sagot nito at umalis na.

"Sige ho, s-salamat."

Nagpatuloy lamang ako sa pagtatanong. Hindi ko na mabilang kung ilan ang napagtanungan ko. Napalaban na rin ako sa Englishan tuwing banyaga ang makakausap ko. Pero lahat ng mga iyon ay walang kaalam-alam sa kinaroroonan ng aking ama.

Napahinto na lamang ako sa aking kinatatayuan at tuluyan nang napaluha. Pa, nasan ka na ba? Bakit mo ko iniwan?

"PAPAAAAAAAA!!!!!" hindi ko napigilang isigaw habang patuloy na umaagos ang aking luha.

"PAAAAAAA, SA'N KA NAAAAAAA???"

"PAPAAAAAAAAAAA!!!"

Wala na akong pake kung pinagtitinginan ako ng mga tao ngayon. Desperado na akong mahanap si Papa. Gustong-gusto ko na s'yang makita. Gusto kong humingi ng tawad sa kanya. Sa lahat ng mga kasalanang nagawa ko.

Muli akong naglakad habang nagsisisigaw. Nagmumukha na akong baliw ngunit mas importante sa akin ang mahanap ang aking ama. Bahala nang pinagtitinginan ako ng mga tao. Gusto kong marinig nito ang mga sigaw ko at bumalik na ito sa akin.

Biglang may kumalabit sa aking braso. Marahas akong napatingin dito. Si Rose lang pala.

Tinanggal ko ang kanyang kamay sa aking braso at muling sumigaw.

"PAPAAAAAAAAAA!!! NASAAN KAAAAAA???!!!"

"J-justin... T-tama na." pagpipigil nito sa akin.

Napatingin ako rito.

"Rose, nawawala si Papa!!! Kailangan kong mahanap si Papa!!!"

"Baka nandoon lamang siya sa mansyon ni Tito--"

"Wala akong pake sa Tito mo! Ang baklang 'yun ang dahilan kaya nagkaganito kami ni Papa! Kaya kung pwede ba, huwag mo akong pakialaman kung wala ka rin namang maitutulong!"

"T-tutulungan kita!"

Nagulat ako sa isinagot nito. Akala ko ay susumbatan ako nito dahil sa mga sinabi ko rito tungkol sa kanyang Tito.

"K-kung ganun, hanapin na natin s'ya, Rose. Kailangan kong makita ang Papa ko!"

"Kumalma ka muna, Justin... Mahahanap din natin ang Papa mo. Halika muna at may sasabihin ako sa 'yo."

"Pero..."

Inalalayan ako nito papasok sa isang maliit na kubo. Napaupo ako sa isang upuan at bahagya na ring kumalma.

Inalukan ako ni Rose ng bottled water at tinanggap ko naman iyon at saka ay ininom.

"Hahanapin natin ang Papa mo. Hindi makakatulong na magwala ka sa labas."

Muli na naman akong napaluha. Ngayon ko lang na-realize ang nagawa ko. Saka lamang ako nakaramdam ng hiya. Nagmukha akong takas sa mental habang nagsisisigaw sa gitna ng maraming tao kanina. Hindi ko akalaing magagawa ko iyon. Desperado na kasi talaga akong humingi ng tawad sa aking ama at magkaayos na kaming dalawa.

"Nakita ko kanina ang Papa mo. Binati ko s'ya pero mukhang galit na galit s'ya."

Marahas akong napalingon sa gawi ni Rose. N-nakasalubong n'ya si Papa? Bakit ngayon lamang nito sinabi?!

"Saan?! Kelan?! Nasaan na s'ya??!" Sunod-sunod kong tanong rito at mabilis na napatayo.

"Kumalma ka muna. Nakasalubong ko s'ya kanina habang papunta sana ako sa kwarto ninyo. Nang makita ko ang Papa mo ay alam ko na kaagad na may nangyaring hindi maganda sa inyong dalawa base sa itsura nito."

Agad akong nag-iwas ng tingin mula rito.

"Mayroon siyang sinabi sa akin." Dugtong nito.

Muli akong napatingin sa kanya at napahawak sa magkabila n'yang braso.

"Ano yun? Sabihin mo na kasi!" Naiirita kong usal dito.

"Kumalma ka! Sasabihin ko rin naman eh!"

Binitawan ko s'yang muli at napaupo.

"S-sorry... Please, anong sinabi ni Papa?" Pilit kong pinakalma ang aking sarili.

"Sabi n'ya, samahan daw kitang kumain ng hapunan."

Naghintay pa ako sa idudugtong nito ngunit mukhang iyon lamang ang nais nitong sabihin.

"'Y-yun lang?"

"Oo. Sa palagay ko naman ay babalik din ang Papa mo mamaya. Hindi ka naman n'ya siguro magagawang iwan."

Napatingin ako sa sahig.

"P-pero sinabi n'ya sa akin kanina na magbihis na raw ako dahil aalis na raw kami kaagad kanina."

"Baka naman nagbago ang isip n'ya. S'ya, tara na sa restaurant at kumain na tayo ng hapunan. Pagkatapos ay hintayin mo na lamang ang Papa mo sa kwarto ninyo. I'm sure babalik rin naman iyon mamaya." sambit ni Rose at tumayo na.

Inalok n'ya ang kanyang kamay at tinanggap ko naman iyon. Nang makatayo na ako ay lumabas na kami ng kubo at dumiretso sa restaurant ng resort.

Kahit papano ay kumalma na ako ngunit hindi ko pa rin matanggal sa aking isipan ang pag-aalala. Paano kung iniwan na talaga ako ni Papa? O ang mas malala ay may nangyari palang masama rito? Talagang hindi ko mapapatawad ang aking sarili.

Tahimik kaming kumain ni Rose ng hapunan. Pilit itong nakikipag-usap sa akin ngunit tanging mga tango o iling lamang ang naging sagot ko rito. Hindi pa rin kasi maalis-alis sa isipan ko ang kalagayan ng aking ama. Gusto kong malaman kung nasaan na ito. Kung ayos lang ba ito. D'yos ko, gabayan n'yo po ang aking ama.

Mabilis kaming natapos sa aming pagkain. Kaunti lang din ang kinain ko dahil nawalan ako ng gana dahil sa matinding pag-aalala.

"Hintayin mo na lang ang Papa mo. Darating na rin 'yun maya-maya." Paalam ni Rose habang nasa harapan na kami ng pintuan ng aming kwarto ni Papa.

"S-sana nga." tugon ko habang umiiwas ng tingin dito.

Nahihiya ako rito dahil hindi ko man lang nagawang makipag-usap nang maayos sa kanya kanina sa restaurant.

"Good night."

"S-sige. G-good night."

Umalis na ito sa harapan ko at pumasok na rin ako sa loob. Isinara ko ang pinto at nadatnan ang tahimik at walang taong kwarto.

Bigla akong napabuntong-hininga at napasandal sa pintuan. Nasaan ka na ba, Pa?

Napaupo ako sa sahig at napayuko. Kung hindi ko lang sana sinabi ang lahat ng iyon ay hindi hahantong sa ganito ang lahat. Maayos pa sana ang relasyon namin ni Papa at mas na-enjoy pa namin ang unang araw namin dito sa resort.

Pinairal ko ang pagiging seloso ko. Sa sobrang pagkahayok ko sa b***t ng aking ama ay naging possessive ako sa kanya. Hindi isang beses kundi dalawang beses ko na s'yang sinumbatan. Napakasama ko talagang anak.

Bago pa man ako tuluyang mapaluha ay tumayo na ako at dahan-dahang naglakad patungo sa kama. Tuliro at tila wala sa sarili. Tanging ang aking ama lamang ang nasa loob ng aking isipan. Kung nasaan na ba ito. Kung ayos lang ba ito.

Sising-sisi ako ngayon. Paniguradong galit na galit ito sa akin. Siguro ay kinasusuklaman ako nito dahil sa masasakit na salitang ibinato ko sa kanya. Tatanggapin ko ang galit nito sa akin dahil ako ang may kasalanan ng lahat ng 'to.

Napahiga na ako sa kama at napatingin sa kawalan.

"Pa... Pa, nasaan ka na ba?"

Nagsimula na akong mapaluha habang nakahiga.

Napapikit na lamang ako. Kapag hindi ito umuwi ngayong gabi ay hahanapin ko talaga ito kahit hatinggabi na. O mas mabuti siguro kung ngayon ko na ito hanapin... Pero paano kung bumalik s'ya rito habang nasa labas ako? Kailangan ko munang maghintay. Tama. Maghihintay muna ako hanggang hatinggabi. Kung hindi pa ito bumalik sa mga oras na iyon ay hahanapin ko na ito ulit.

Napatingin ako sa orasan na nakasabit sa dingding. 8:31 pm. May tatlong oras at tatlumpung minuto pa. Sana naman sa loob ng mga oras na iyon ay ligtas na itong bumalik.

Mabilis na lumipas ang isang oras. Paiba-iba ako ng posisyon sa paghiga. Hindi ako mapakali. Panay ang tingin ko sa orasan at mas nakapagpadagdag sa kaba ko ang mga tunog nito.

Anong oras na, bakit wala pa rin si Papa? Paano kung hindi nga ito bumalik ngayong gabi? Hindi. Kailangan ko munang maghintay. Baka babalik na rin iyon maya-maya. Ang kailangan ko lamang ay maghintay. Sigurado akong babalik 'yun. Kailangan ko lamang magtiwala. Babalik si Papa.

10:31 pm.

Dalawang oras. Dalawang oras na at wala pa rin ito hanggang ngayon. Malapit nang maghatinggabi at ni anino ay hindi pa rin ito nagpapakita.

Muli akong napatingin sa cellphone ko. Ilang messages na ang sinend ko rito at ilang beses na akong nag-attempt ng tawag rito ngunit puro out of coverage area lamang ang sagot niyon. Ang malala nito ay baka iniwan ni Papa ang cellphone n'ya rito sa kwarto. Hindi ko rin naman malaman kung nasaan iyon dahil naka-silent mode parati ang cellphone nito.

Napatayo na ako at naglakad nang paikot-ikot. 1 hour and 30 minutes na lang at hatinggabi na. Kapag hindi pa ito umuwi ay--

*squeak*

Halos magulantang ako nang biglaang magbukas ang pinto. Nang lingunin ko iyon ay nakita ko si Papa.

"Pa!!!" sigaw ko at nagmamadaling lumapit rito.

"Pa, saan ba kayo nanggaling?!"

Dali-dali akong napaiyak at niyakap ito nang mahigpit. As expected ay hindi ito gumanti man lang. Nanatili itong nakatayo na parang isang estatwa.

Bigla kong naamoy ang amoy ng alak. Mukhang nagpakalango ito roon maghapon.

Laking gulat ko nang tanggalin nito ang mga braso ko na nakayakap sa kanyang katawan at dumiretso na sa loob.

Naiwan akong nanlalaki ang mga mata dahil sa gulat at pagkadismaya. Galit na galit nga ito sa akin.

Nang matauhan ay isinara ko nang muli ang pinto at lumapit patungo sa kama kung saan nakahiga na ito.

Pinagmasdan ko muna ito saglit. Kahit papaano ay napahinga na ako nang maluwag. Mabuti na lang at ligtas itong nakauwi. Hindi rin ako nito iniwan. Ang tanga ko para isiping magagawa iyon sa akin ng aking ama.

Kumuha ako ng bimpo at nagtungo sa banyo upang basain iyon. Bumalik ako sa kama at napaupo sa gilid.

Mukhang naparami yata ito ng inom. Ang lakas ng amoy ng alak mula rito. Sa palagay ko ay nagpakalango ito sa alak sa loob ng sampung oras upang makalimutan ang nangyari sa pagitan namin kanina. Bigla akong nakaramdam ng awa at sobrang pagsisisi.

"Sorry, Pa, ah? Dahil sa 'kin, nagpakalasing ka. Ginawa mo ba 'to para makalimutan ang galit mo sa 'kin?" tanong ko rito habang nagsimula nang tanggalin ang pagkabutones ng kanyang suot na polo.

"Hayaan mo, Pa. Babawi ako. Susundin ko na lahat ng sasabihin mo. Kahit ano pa 'yan. At mas magtitiwala na rin ako sa 'yo."

Napatingin ako sa mukha nito at napansin kong bahagya itong nakadilat. Gising kaya ito? Pinunasan ko na lamang ang kanyang pisngi at leeg.

"Ang gwapo talaga ng Papa ko. Kaya ang daming nagkakandarapa sa 'yo, eh." Sambit ko habang nakangiti.

Bumaba ang pagpunas ko sa katawan nito. Una kong hinagod gamit ang basang bimpo ang kanyang dibdib. Pababa sa kanyang abs. Bumalik ako sa dibdib at namalayan ko na lang ang aking sarili na nanunuyo na ang lalamunan. Bigla akong napalunok.

Umayos ka, Justin! Lasing ang Papa mo at bawal mo s'yang pagsamantalahan sa sitwasyong ito. Isa pa ay may malaki kang kasalanan. Bawal na bawal ko ngayong pagsamantalahan ang pagkakataong ito.

Bigla kong naalala ang mga sinabi nito kanina.

"IKAW PA ANG MAY GANA! GALING PA TALAGA SA'YO NA WALANG IBANG GINUSTO KUNDI ANG CHUPAIN AKO! ANG PAGSAMANTALAHAN AKO!"

Napakababoy ko talagang anak. Nararapat lamang sa akin ang pagsabihan ng ganoon.

Sandali akong napatigil sa pagpunas rito dahil sa aking naisip. Matindi ang pagsisisi ko sa pinasok kong gulo. Sa una pa lamang dapat ay hindi ko na pinagsamantalahan ang aking ama. Ginamit ko ang matinding pagmamahal nito sa 'kin upang matikman ko s'ya. Alam kong mahal na mahal ako nito at lahat ay gagawin nito para sa akin. Napaka-oportunista ko. Hindi ako karapat-dapat na anak dito.

"Jus..."

Bigla akong napasinghap nang bigla itong magsalita.

"Tin..."

"P-po, Pa? Nauuhaw ho ba kayo? Gusto n'yo ba ng maiinom? Gutom ba kayo? Hubarin n'yo ho muna 'tong polo n'yo at nang mabihisan ko kayo, Pa."

"Justin..." muli nitong anas.

Gising ito ngunit hindi gaanong nakabukas ang mga mata.

"Teka, Pa. Kukuha lang ako ng pagkain--"

Akmang tatayo na sana ako ngunit bigla ako nitong hinila kaya ay napahiga ako sa kanyang katawan.

At laking gulat ko nang bigla ako nitong dinaganan.

"P-papa... A-ang b-bigat m-mo..." kinakabahan kong banggit.

Biglang lumakas ang pagkabog ng dibdib ko.

"Mabigat ba si Papa?" banggit nito habang bahagya pa ring nakapikit.

Amoy na amoy ko ang alak mula sa bibig nito. Kaagad akong nanghina dahil doon.

"P-pa..." ang tanging nabanggit ko na lamang habang nakapikit.

"Takot ka ba? 'Di ba ito ang gusto mo? Hmm?"

Inilapat nito ang kanyang mga labi sa aking leeg na nakapagpa-kuryente sa buo kong katawan.

Muli akong napadilat at nagtama ang aming mga mata. Nakangiti ito ngunit walang kabuhay-buhay ang mga mata nito. Mahahalata mong matindi ang kalasingan nito at tila wala sa sarili.

"P-pa... L-lasing ho kayo..."

"Sinong lasing?"

*sniff*

Muli n'ya akong inamoy nang malapitan.

Halos mangilabot ang lahat ng parte ng aking kabuuan nang ilapit nito ang kanyang mukha sa aking leeg at inamoy iyon na tila isang bampira.

"May pupuntahan ka ba, anak? Ba't ang bango ng baby ko?"

"Pa..."

Hindi ko na talaga kaya. Gustong-gusto ko ang ginagawa nito ngayon. Ngunit lasing ito. Parang pinagsamantalahan ko na itong muli kapag patulan ko ito ngayon. Kailangan kong gumawa ng paraan upang matapos na itong pinaggagawa nito.

"Alam mo bang simula nung susuhin mo ang alaga ni Papa, hinahanap-hanap ko na ang bibig mo? Hmm?"

"P-paaa..."

Nanginig na lamang ako nang bigla ako nitong hinalikan. Suko na ako. Patawarin mo ako, Pa.

Gumanti rin ako ng halik rito.