ปั้ง!!!!! ฮึบ “ ฝันแบบนี้อีกแล้ว “ สายตาคม พลันมองไปที่กระจกที่ติดที่ผนัง ข้างเตียงของตัวเอง ทันทีที่หลุดจากภวังค์ฝัน
“ ภาวิน “ ชายหนุ่ม ที่กำพร้า ทั้งพ่อและแม่ จากเหตุการณ์ในอดีต
สายตาพลันเปลี่ยนเป็นโกรธแค้น เมื่อนึกถึงใครบ้างคน ......
**ครืน ครืน **
“ ภาวิน “ ครับ
( นายอยู่ไหน วันนี้ลืมนัดสำคัญหรือเปล่า )
“ ภาวิน “ หึ !! ก่อนยกยิ้มเล็กน้อย “ ผมไม่มีทางลืมแน่ๆครับ “
( ?? )
( งั้น นายรีบๆมานะ ทุกคนกำลังยุ่งกันอยู่ )
“ ครับ “ พลันวางสายลง มือหนาเอื้อมไปหยิบ รูปครอบครัวที่วางอยู่หัวเตียง มาลูบใบหน้า ของพ่อแม่ ที่กำลังยิ้มร่า อยู่ในภาพพร้อมเด็กผู้ชาย
วัย 5 ขวบ ในภาพ และเด็กผู้หญิงวัย 3 ขวบ อีก 1 คน ข้างๆกัน
สนามบิน
“ HI พี่ชายยยย “ ยิ้ม
“ อ้าว ! รอนานไหมเรา โทษทีรถติดมากเลย “
“ ไม่เลย น้องเพิ่งได้กระเป๋ามา “ เอ๊ะ ! สายตามองไปเจอร่างหนาด้านหลัง
“ อ๋อ ! ภาวินนะ คนติดตามใหม่พี่เอง “ ปรายตาไปมอง บุคคลที่กำลังพูดถึง
ลภัสรดา พูนพิพัฒน์ หรือ รดา หญิงสาวนัย์ตาสวย ผิวขาว ดีกรีนักเรียนนอก ยิ้มหวานให้กับบุคลคลที่ สาม แต่ทว่า ใบหน้านั้นกลับจ้องมองมานิ่งๆ ไร้อารมณ์ จนคนที่มองรู้สึกเสียวสันหลัง
“ เราไปกันเถอะครับ คุณท่านจะรอ “ ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบพร้อมมือหนามาเข็นกระเป๋า ของผู้เป็นน้องสาวของเจ้านาย