Episode 8: Our Own Time
1077 Words
Nagising ako sa init ng araw na humahaplos sa pisngi ko. Sa unang sandali, natakot akong dumilat—baka panaginip lang ulit ‘yun, baka pagmulat ko ay nasa kwarto na naman ako ni Lola, nag-iisa, at ang tanging alaala ko na lang si Kael. Pero naramdaman ko ang bigat ng braso niya sa bewang ko, at ang banayad na paghinga niya sa tabi ng leeg ko.
Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Natutulog pa siya, payapa ang mukha, walang bakas ng pag-aalala o paghihintay na nakita ko sa kanya sa mga naunang pagkikita namin. Dito, sa mundong ginawa namin, wala na siyang hinihintay pa. Nandito na ako.
Hinaplos ko ang pisngi niya, at dahan-dahang iminapa ang bawat linya ng mukha niya—ang kilay na medyo makapal, ang ilong na matangos, ang labi na laging malambot kapag ngumingiti. Noong una, akala ko ay imahinasyon ko lang ang lahat ng detalye niya. Ngayon, hawak ko na ang lahat ng ‘yun.
Nagising siya sa haplos ko. Dumilat siya, at nang makita akong nakatingin sa kanya, agad na lumawak ang ngiti niya. “Gising ka na pala,” bulong niya sabay higpit ng yakap sa akin. “Akala ko baka ikaw pa rin ang nawawala sa panaginip ko.”
“Totoo na ‘to, Kael,” sagot ko sabay dampi ng labi ko sa kanya. “Wala nang oras na maghihiwalay sa atin.”
Tumayo kami at tinignan nang maigi ang paligid. Ang damuhan ay kulay berde na may halong ginto, at ang mga bulaklak ay sumasayaw kahit walang hangin. Sa malayo ay may batis na kumikinang na parang may mga dyamante sa loob, at ang mga puno ay nagbibigay ng matamis na amoy na hindi ko pa naamoy kailanman. Walang gulo, walang ingay, walang oras na tumatakbo.
“Paano tayo mabubuhay dito?” tanong ko habang naglalakad kami sa tabi ng batis. “Wala tayong dala na pagkain, wala tayong bahay, wala tayong alam tungkol sa lugar na ‘to.”
Tumingin siya sa akin at ngumiti. “Tandaan mo kung paano nabuo ang mundong ito. Galing ito sa kung ano ang kailangan natin at kung ano ang kaya nating ibigay. Kapag naghanap tayo ng pagkain, ibibigay nito. Kapag nagdesisyon tayong magtayo ng tahanan, magbibigay ito ng materyales. Ito ay sumusunod sa puso natin—kaya hindi tayo magkukulang dito.”
Sinubukan ko. Naisip ko lang na matagal na akong hindi kumakain ng mangga, at sa isang iglap, nahulog ang isang hinog na mangga mula sa puno sa tabi namin. Nang tikman ko ito, ito ang pinakamatamis na lasa na naranasan ko.
“Totoo nga,” sabi ko habang nagugulat. “Kahit anong isipin natin, nagkakatotoo?”
“Basta ito ay para sa ikabubuti nating dalawa,” dagdag niya. “Hindi ito tutupad sa kapritso na makakasakit sa isa’t isa. Ito ay mundong nakatayo sa pagmamahal, kaya pagmamahal lang ang kaya nitong ibalik.”
Ilang araw kaming naglakad at nakilala ang aming bagong tahanan. May mga bundok na kulay lila at pilak, may mga ibon na kumakanta ng mga awiting nakakalimutan mo na ang lungkot, at may mga bukirin na kusang tumutubo ang mga butil at gulay kapag kailangan na namin. Wala kaming binabantayang orasan, walang deadline, walang dapat ikabahala. Basta magkasama kami, sapat na ang lahat.
Pero minsan, kapag tumitigil kami sa pagtingin sa langit, hindi ko maiwasang magtanong. “Nami-miss mo ba ang Lunaris? Ang mga magulang mo, ang mga kaibigan mo?”
Hinawakan niya ang kamay ko at inilapit sa kanya. “Minsan. Nami-miss ko ang amoy ng tinapay na ginagawa ng nanay ko tuwing umaga, at ang tawanan namin ng mga kaibigan ko habang nagpaplano magtayo ng tulay. Pero alam mo, Elara? Kung manatili ako doon, kahit gaano pa kaganda ang buhay ko, kulang pa rin. Dahil wala ka doon. At ang pag-alala sa kanila ay hindi nangangahulugang tinatalikuran ko na sila—dadalhin ko sila sa puso ko, kasama ka.”
Ganoon din ako. Minsan naiisip ko si Lola, ang bahay sa siyudad, ang mga kwentuhan namin ni Mia. Pero naiintindihan ko na ngayon na ang tahanan ay hindi lugar—ang tahanan ay kung sino ang kasama mo. At dito, kasama ko siya, nahanap ko na ang tahanan na matagal ko nang hinahanap.
Isang hapon, habang nagpapahinga kami sa ilalim ng puno, nakita ko ang lumang relo na nakapatong sa damuhan malapit sa amin. Huminto na ito sa pag-ikot, pero hindi ito sira. Ang mga ukit nito ay kumikinang nang mahina, parang nagpapasalamat din.
“Gusto mo bang itago natin?” tanong ko kay Kael habang itinuturo ito. “Ito ang nagdala sa atin dito.”
Tumango siya at kinuha ito. “Oo. Hindi bilang orasan, kundi bilang paalala. Paalala na kahit gaano pa kalayo ang agwat, kahit gaano pa karami ang harang, ang pag-ibig ay laging makakahanap ng daan.”
Inilagay niya ito sa isang maliit na lalagyan na gawa sa kahoy na kusang lumitaw noong inisip namin na ilagay ito sa ligtas na lugar. Doon na ito mananatili—hindi na kailangang magtrabaho, hindi na kailangang magtawid, kundi para lang ipakita kung paano nagsimula ang lahat.
Nagpatuloy ang aming buhay. Walang linggo, walang buwan, walang taon—dahil ang bawat sandali ay parang magpakailanman. Nagtayo kami ng maliit na bahay sa paanan ng bundok, gawa sa kahoy at bato na pinili namin nang sabay-sabay. Nagtayo kami ng hardin kung saan tumutubo ang lahat ng bulaklak na nakita namin sa aming paglalakbay. Natuto kaming makinig sa mundo namin, at natuto rin kaming magtiwala nang lubusan sa isa’t isa.
Isang gabi, habang nakahiga kami sa damuhan at pinapanood ang mga bituin na gumagalaw nang dahan-dahan, nagsalita si Kael. “Alam mo ba, minsan akala ko ang pinakamalaking himala ay ang makita kita sa tulay. Pero ngayon, narealize ko na ang pinakamalaking himala ay ang pagkakataong makapiling ka araw-araw, nang walang takot na mawawala ka.”
Hinawakan ko ang kamay niya at pinagdugtong ang mga daliri namin. “Ganoon din ako. Akala ko sapat na ang makita ka paminsan-minsan. Pero ngayon, hindi ko na maimagine ang buhay ko nang wala ka.”
Wala nang ibang salita na kailangan pa. Sa mundong aming ginawa, sa ilalim ng langit na walang hanggan, naramdaman namin ang kapayapaang matagal na naming inaasam. Ang hipnosis na nagbuklod sa amin noon ay naglaho na—dahil hindi na kami kailangang mahipnotis para maniwala sa totoo naming pagmamahalan. Ito ay totoo, ito ay sa amin, at ito ay magpapatuloy magpakailanman.
- Writer
