Whispers in the Hypnotic Glow✨

Episode 2: Notes from the Past

Pagkagising kinabukasan, hindi ko na inalis ang relo sa bulsa ko. Parang naging bahagi na ito ng katawan ko—bawat hakbang ko, nararamdaman ko ang bigat nito, paalala na hindi lang ito basta alahas, at hindi lang din ako nag-iisa.

Pagkatapos mag-almusal ng simpleng tinapay at kape, bumalik ako sa silid na laging nakasarado. Dati ay takot akong pumasok dito, pero ngayon ay parang hinihila ako pabalik. Gusto kong malaman ang lahat—kung ano pa ang itinago ni Lola, kung ano pa ang hindi niya nasabi bago siya nawala.

Sa ilalim ng mesa kung saan ko nakita ang kahon ng relo, may isang maliit na drawer na hindi ko napansin noon. Walang kandado, pero medyo matigas hilahin. Nang mabuksan ko ito, puno ito ng mga lumang kwaderno at mga sobre na nakatali ng lasong kulay ginto. Ang pinakamatanda ay nakasulat pa noong 1920s, at ang pinakabago ay noong nakaraang taon—mga tala na panahon pa ring malakas si Lola.

Kinuha ko ang pinakamakapal na kwaderno, at sa unang pahina ay nakasulat ang sulat-kamay niya: “Para sa susunod na mag-iingat ng tulay. Huwag kang matakot sa kung ano ang hindi mo naiintindihan. Ang pag-ibig ang pinakamatibay na tulay sa lahat.”

Nagsimula akong magbasa. Dito ko nalaman ang buong kwento. Ang relo ay gawa ng ninuno naming babae noong panahon na puno ng gulo ang mundo—ginawa niya ito para pagdugtungin ang dalawang kaluluwang itinadhana para sa isa’t isa, kahit na ang tadhana mismo ang naghiwalay sa kanila. Bawat henerasyon, may isang tagapag-ingat na magdadala nito, at maghihintay sa taong nasa kabilang panig ng panahon.

“Si Lola ang nag-ingat nito bago ako?” bulong ko habang binabasa ko ang mga linyang nagsasalaysay ng karanasan niya. Sinulat niya na noong siya pa ang hawak ang relo, nakikita rin niya si Kael—bata pa noon, naghahanap ng paraan para makausap ang sinumang darating. Sinabi rin niya na ang hipnosis ay hindi nagpapababa ng isip mo, tulad ng akala ng karamihan; sa halip, binubuksan nito ang bahagi ng puso at isip na karaniwang nakatago. Ipinapakita nito ang katotohanan, hindi kasinungalingan.

May bahagi pa na nagpabigat ng dibdib ko: “Ang tulay ay may hangganan. Habang tumatagal, unti-unti itong humihina. Ang nakaraang ilang taon, bihira na akong makatawid. Kaya kailangan mong magmadali kapag nasa iyo na ito, Elara. Baka hindi na umabot hanggang sa susunod.”

Bigla akong kinabahan. Kung humihina na ang tulay, ibig sabihin ba nito ay mauubos na ang oras namin?

Sa gitna ng pagbabasa, narinig ko ang mahinang tunog ng relo sa bulsa ko—parang tumunog ito para tawagin ang pansin ko. Kinuha ko ito, at nakita kong dahan-dahan na namumula ang mga ukit sa gilid nito. Parang may mensahe ito.

“Gusto mo bang pumunta ulit doon?” tanong ko sa relo, kahit alam kong hindi ito sasagot. Pero parang sumagot pa rin ito sa pamamagitan ng mas mabilis na pag-ikot ng mga kamay nito.

Hindi na ako nag-atubili. Hinila ko ang pihitan, at tinitigan ko nang maigi ang umiikot na mukha nito. Ang pamilyar na labo ng paningin ay dumating ulit, ang tunog na parang t***k ng puso, hanggang sa mapalitan ng liwanag na ginto ang lahat.

Nandoon na ulit ako sa daan na puno ng hamog. Pero sa pagkakataong ito, hindi na siya naghihintay sa tulay. Nakatayo siya sa gitna ng damuhan, hawak ang isang maliit na bungkos ng mga bulaklak na kulay pilak—mga bulaklak na hindi ko pa nakita sa totoong mundo. Nang makita niya ako, agad siyang lumapit, at kitang-kita ko ang ginhawa sa mukha niya.

“Akala ko hindi ka na babalik agad,” sabi niya sabay abot ng mga bulaklak. “Ito ‘yung bulaklak na namumukadkad lang kapag alam niyang may darating na para sa tulay. Tinatawag namin itong ‘Bulaklak ng Pagbabalik’.”

Tinanggap ko ito nang maingat. Kahit hindi ko ito mahawakan nang totoo, parang naamoy ko ang tamis at lamig nito. “Nagbasa ako ng mga tala ni Lola. Ang sabi niya… humihina na ang tulay. Totoo ba ‘yun?”

Nawala ang ngiti niya. Tumango siya nang mabagal, at umupo kami sa damuhan. “Matagal na itong problema. Ang relo ay pinapagana ng damdamin ng nagdadala nito—pag-asa, pagmamahal, paniniwala. Pero sa paglipas ng panahon, nawawala ang lakas nito. Noong panahon ng lola mo, bihira na kaming magkita. Kaya noong nalaman kong ikaw na ang susunod, pinilit kong maghintay nang matagal.”

“May magagawa ba tayo?” tanong ko. Ang kaba ay nagsisimula nang dumaloy sa dugo ko. “Hindi pwedeng… hindi pwedeng mawala ka lang bigla.”

Lumingon siya sa akin, at inabot niya ang hangin sa pagitan namin—parang hinahawakan ang pisngi ko, kahit na wala siyang nararamdaman. “May paraan. Matagal ko na itong pinag-aaralan, mula pa noong bata ako. Pero delikado ito. Kailangan nating parehong handang isugal ang lahat—ang oras natin, ang alaala natin, kahit ang buhay natin.”

“Anong paraan?”

“Kailangan nating hanapin ang pinagmulan ng tulay. Ang lugar kung saan unang ginawa ang relo. Nasa gitna ito ng mundo ko at mundo mo—sa lugar na walang nakatira kundi ang mga alaala ng mga nagdaan. Kung makakarating tayo doon nang sabay, pwede nating palakasin ulit ang tulay… at baka… baka pwede na tayong magkita nang totoo. Sa parehong panahon. Sa parehong lugar.”

Napabuntong-hininga ako. Napakalaking bagay nito. Hindi lang ito tungkol sa pag-uusap sa panaginip; ito ay tungkol sa pagbabago ng takbo ng tadhana. “Paano natin mahahanap ‘yun? Wala naman tayong mapa, hindi ba?”

“Nasa relo ang gabay,” sagot niya. “Pero hindi ito basta ibibigay. Kailangan mong intindihin ang bawat lihim ng pamilya mo, at kailangan kong tandaan ang bawat detalye ng lugar na ‘yun. Kapag nagtugma ang puso natin, doon lang ito magpapakita ng daan.”

Nagkwentuhan kami nang mas malalim pagkatapos noon. Sinabi niya ang mga panganib na maaaring harapin namin—mga anino na gustong sirain ang tulay, mga pagkakataon na baka maligaw kami at hindi na makabalik sa sarili naming mundo. Sinabi ko naman sa kanya ang mga natuklasan ko sa mga kwaderno, at ang pangako ni Lola na ang pag-ibig ang pinakamatibay na sandata namin.

Habang nakikinig ako sa kanya, parang lalo kong nararamdaman na hindi ko na siya kayang bitawan. Kahit na magkalayo kami ng halos isang daang taon, kahit na parang pader ang nasa pagitan namin, siya ang pinaka-kilala at pinaka-kapayapang kasama na naranasan ko.

Pero naramdaman ko ulit ang paghina ng liwanag. Ang oras namin ay mabilis talagang lumilipas.

“Mag-iingat ka, Elara,” sabi niya bago tuluyang maglaho ang paligid. “Magbasa ka pa ng mga tala. Marami pa tayong kailangang malaman bago tayo sumubok maglakbay papunta sa gitna ng tulay.”

“Babalik ako bukas,” pangako ko. “Hindi ako titigil hangga’t hindi natin nasusubukan ang paraan mo.”

Nagising ako sa tunog ng ibon sa labas ng bintana. Hawak ko pa rin ang relo, at ang mga ukit nito ay unti-unti nang bumabalik sa dating kulay pilak. Sa tabi ko, wala man ang totoong bulaklak, parang nandoon pa rin ang amoy nito sa hangin.

Bumalik ako sa pagbabasa ng mga kwaderno. Hinahanap ko ang anumang banggit tungkol sa “gitna ng tulay,” tungkol sa lugar na pinagmulan ng relo. May mga linyang tila palaisipan, mga tula na may nakatagong kahulugan, at mga guhit na parang mapa pero hindi ko pa maintindihan kung paano basahin.

Pero alam ko na ngayon ang direksyon ko. Hindi lang ako nandito para ayusin ang mga gamit ni Lola. Nandito ako para tapusin ang sinimulan niya. Nandito ako para iligtas ang tulay. At higit sa lahat, nandito ako para kay Kael.

Ilang pahina pa ang binasa ko nang may makita akong nakasulat sa huling bahagi ng pinakamatandang kwaderno—mga salitang parang nakalaan para sa ganitong sandali: “Ang paglalakbay ay hindi magsisimula sa paghakbang, kundi sa pagtitiwala na ang nasa kabilang panig ay naghihintay nang tapat.”

Isinara ko ang kwaderno at inilagay ang relo sa ibabaw nito. Bukas, babalik ako sa kanya. At unti-unti, hahanapin namin ang daan na magdudugtong sa amin nang tuluyan.