Whispers in the Hypnotic Glow✨

Episode 4: The First Step Together

Hindi na ako naghintay ng bukas pa. Pagkatapos kong basahin ang huling salita ni Lola, tumayo ako at lumapit sa bintana. Ang buwan ay nasa gitna na ng langit, at ang hangin ay parang bumubulong na handa na ang lahat. Kinuha ko ang relo, hinaplos ang mga ukit na parang bituin, at huminga nang malalim.

“Para sa atin,” bulong ko.

Isang ikot. Dalawang ikot. Pangatlong ikot.

Ang tunog ng relo ay hindi na parang orasan lang—parang kulog na dumadagundong sa buong paligid, parang dagat na humahampas sa pampang. Ang liwanag na ginto ay sumabog mula sa katawan nito, binalot ako nang buo, at nawala na ang pakiramdam ko sa sahig ng kwarto. Wala nang kisame, wala nang bintana, wala na ang bahay ni Lola. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang boses ni Kael, malinaw at matatag, na nagsasabing: “Sundin mo ang liwanag, Elara. Nandito ako sa harap mo.”

Nang magbukas ang mga mata ko, hindi na ako sa pamilyar na daan. Nasa gitna kami ng isang malawak na walang hanggang lupain na gawa sa malambot na liwanag. Sa itaas, ang mga bituin na nakita namin kanina ay gumagalaw na ngayon, bumubuo ng daan na parang hagdan papunta sa kawalan. At ilang hakbang lang sa unahan ko, nakatayo si Kael—ngayon ay mas malinaw siya, mas matingkad ang kulay ng mata niya, parang tinanggal na ang manipis na tabing sa pagitan namin.

“Handa ka na ba?” tanong niya, at sa pagkakataong ito ay parang mas malapit na ang boses niya, parang nasa tabi ko na talaga siya.

Tumango ako, kahit na nanginginig ang tuhod ko. “Kahit saan ka man pumunta, susunod ako.”

Nagsimula kaming maglakad. Hindi namin alam kung gaano katagal o gaano kalayo ang dadaanan namin—dahil dito sa gitna ng tulay, walang oras, walang distansya. Ang bawat hakbang namin ay nakadepende sa kung gaano kami katatag sa loob.

Sa unang bahagi ng daan, sinalubong kami ng mga anino—mga hugis na parang tao, parang mga alaala na gustong hilahin kami pabalik. Nakita ko ang sarili ko noong bata pa ako, nag-iisa sa bakuran ng bahay namin; nakita ko rin si Kael, nakatayo sa harap ng puntod ng mga magulang niya. Ang mga aninong ito ay bumubulong: “Hindi niyo ito kaya. Babalik kayo sa pag-iisa. Sayang lang ang pagtatangka niyo.”

Natigilan ako. Ang bigat ng lungkot na akala ko ay nakalimutan ko na ay biglang bumalik. Pero naramdaman ko ang presensya ni Kael sa tabi ko. “Hindi ‘yan ang totoo natin,” sabi niya nang mahina pero matapang. “Ang pag-iisa ay bahagi ng nakaraan. Ang kasalukuyan natin ay nasa pagtutulungan natin.”

Huminga ako nang malalim at inalis ang tingin sa mga anino. Tinitigan ko ang likod ni Kael, at sumunod ulit. Unti-unti, naglaho ang mga anino, parang usok na tinangay ng hangin.

Pagkalipas ng ilang hakbang, nagbago ang paligid. Naging makapal na gubat ang dadaanan namin, kung saan ang mga puno ay may mga ugat na gumagalaw na parang kamay na gustong humarang. Mula sa dilim, narinig namin ang tinig na parang boses ni Lola—pero may halong panlilinlang. “Huwag niyo nang ituloy ito, Elara. Mapapahamak lang kayo. Ito ang huling utos ko sa’yo.”

Natigil ako. Ang puso ko ay parang puputok sa kaba. “Lola?” tawag ko.

Huminto rin si Kael at humarap sa akin. “Hindi siya ‘yan. Ito ang pagsubok sa tiwala mo. Alam ng tulay ang mga bagay na pinaka-nahahabag tayo—kaya gagamitin niya ‘yan para pigilan tayo. Ang totoong Lola mo ang nagtulak sa atin na gawin ito.”

Naalala ko ang huling sinulat niya sa kwaderno: “Huwag kang matakot na baguhin ang nakasanayan.” Tumingin ako sa puno kung saan nanggagaling ang tinig, at malakas kong sinabi: “Alam ko ang gusto ni Lola. At hindi ako titigil hangga’t hindi tayo nagtatagpo.”

Sa pagbanggit ko noon, nagkabitak ang puno at naglaho ang boses. Bumukas ang daan patungo sa mas maliwanag na bahagi.

Nagpahinga kami sandali sa ilalim ng isang punong walang dahon pero puno ng kumikinang na liwanag. Pawis na pawis ako, at naramdaman kong pagod na ang isip ko.

“Mahihirapan pa tayo lalo,” sabi ni Kael habang nakatingin sa malayo. “Ang mga susunod na pagsubok ay hindi na lang tungkol sa takot o pag-aalinlangan—tungkol na ito sa kung ano ang handa nating isakripisyo.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin nang seryoso. “Maaaring kailangan mong bitawan ang alaala mo sa mundo mo. O kailangan kong iwan ang lahat ng kilala ko. Walang nakakaalam kung ano ang hihingin ng tulay. Ang tanging sigurado lang ay hindi tayo makakakuha ng bagong simula kung hindi tayo magbibigay ng bahagi ng sarili natin.”

Inabot ko ang hangin sa pagitan namin, at sa pagkakataong ito ay parang mas malapit na—parang may ilang milimetro na lang ang kulang bago natin mahawakan ang isa’t isa. “Kahit anong ibigay ko, basta kasama kita sa dulo, okay lang sa akin.”

Ngumiti siya, at nakita ko ang luha sa gilid ng mata niya. “Ganoon din ako, Elara. Kahit ano.”

Nagpatuloy kami. Ang daan ay naging mas makinis, parang salamin na nagpapakita ng iba’t ibang posibleng mangyari—nandoon ang mundo kung saan hindi kami nagkita, nandoon ang mundo kung saan isa lang kaming alaala, nandoon din ang mundo kung saan magkasama kami sa ilalim ng parehong araw.

Sa dulo ng salamin na daan, may nakita kaming isang malaking pinto na gawa sa parehong pilak gaya ng relo. Sa ibabaw nito ay nakaukit ang parehong linya: “Ang tulay ay hindi gawa sa bato o kahoy—ito ay gawa sa pagpili ng dalawang puso.”

Nang huminto kami sa harap nito, narinig namin ang boses na walang pinanggagalingan—malalim, payapa, parang boses ng panahon mismo.

“Kayo ba ay handang bitawan ang pagiging nakaraan at maging simula?”

Tumingin ako kay Kael. Tumingin siya sa akin. Sabay kaming tumango.

“Handa na kami,” sabay naming sinabi.

Dahan-dahang bumukas ang pinto. At sa likod nito, hindi ko inaasahan ang makikita ko—hindi dilim, hindi liwanag, kundi ang mismong bahay na tinitirhan ko ngayon, at sa kabilang panig ay ang lumang bahay ni Kael sa Lunaris. Sa gitna, nakatayo ang Puso ng Tulay—isang bato na kumikinang na kulay ginto at pilak, na may ugat na nagdudugtong sa parehong mundo.

Pero bago pa kami makahakbang papasok, biglang nayanig ang lahat. Ang relo sa bulsa ko ay umiinit nang husto, at narinig ko ang tawag ng boses sa totoong mundo—tawag na hindi ko mapigilan.

“Elara? Nandiyan ka ba?”

Isang iglap, parang hinila ako pabalik. Ang huling nakita ko ay ang pag-abot ni Kael ng kamay niya, at ang takot sa mukha niya na baka hindi na ako makabalik pa.

Nagising akong hinihingal, nanginginig ang buong katawan. Umaga na, at nakatayo sa pintuan ng kwarto ay ang pinsan ko—hindi ko inaasahang pupunta siya rito.

“Nag-alala na kami sa’yo,” sabi niya. “Tatlong araw ka nang hindi lumalabas ng kwarto. Kumatok ako nang kumatok pero walang sumasagot.”

Tatlong araw? Sa loob ng tulay, parang ilang oras lang ang lumipas.

Hinawakan ko agad ang relo sa bulsa ko—mainit pa rin ito, at ang mga ukit ay nagdidilim na. Ang daan ay bukas pa, pero nabagabag kami. At alam kong sa susunod na pagtawid ko, hindi na lang pagsubok ng loob ang haharapin namin—kundi ang huling desisyon na magpapabago sa buhay namin habambuhay.