Prologue
838 Words
Ang hangin sa Silent Valley ay laging malamig, parang may bumubulong na hindi mo lubos na maintindihan.
Pagbaba ko ng kotse, tinitigan ko ang lumang bahay na pinaglaruan ng panahon—mga dingding na kupas na ang kulay, bintanang parang matagal nang hindi binubuksan, at ang bakurang puno ng damo na tila hindi na tinapakan ng tao sa loob ng maraming taon. Dito lumaki si Lola Amara, at dito rin siya huling huminga bago siya iniwan ng mundo. Ako na lang ang natitirang kamag-anak niya, kaya nandito ako ngayon para ayusin ang mga gamit niya at harapin ang mga alaala na matagal ko nang iniiwasan.
Ilang araw na akong nagliligpit, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin mahanap ang loob ko. Ang daming lumang litrato, mga sulat na maganda ang sulat-kamay, mga bagay na tila may kwento pero hindi niya nasabi sa akin noong nabubuhay pa siya. Lagi kasi siyang may pahiwatig tungkol sa “mga tulay na hindi nakikita ng mata,” at “mga taong naghihintay sa kabilang panig ng panahon.” Akala ko noon ay kwentong matanda lang ‘yan, pero habang nandito ako, parang unti-unti kong nararamdaman na may totoo sa mga sinabi niya.
Hapon na nang makita ko ang pinto ng pinakamalayong silid sa ikalawang palapag—ang pinto na laging nakasarado, ang pinto na bawal kong buksan noong bata pa ako. Ngayon, wala nang nagbabawal. Dahan-dahan kong itinulak ito, at ang amoy ng lumang kahoy at matamis na insenso ay sumalubong agad sa akin.
Sa gitna ng mesa, sa ilalim ng manipis na alikabok, may isang maliit na kahon na gawa sa nara. Nang buksan ko ito, doon ko nakita—isang pocket watch na pilak ang kulay, na may mga ukit na parang baging at bituin sa buong katawan nito. Maganda ito, pero may kakaibang bigat sa loob ng palad ko, parang hindi lang basta metal ang hawak ko. Walang nakasulat na pangalan, pero may maliit na ukit sa likod: “Ang tulay ay bubukas kapag tinitigan mo ang ikot ng oras.”
Wala naman akong balak gamitin ito, pero hindi ko alam kung paano, aksidente kong nahila ang pihitan sa gilid. Narinig ko ang mahinang “tik-tak” na parang tumunog sa buong silid. Tinitigan ko ang mukha ng relo—ang mga kamay nito ay dahan-dahang umiikot, at habang nakatingin ako, parang lumalabo ang paningin ko. Ang tunog ng orasan ay nagiging mas malakas, parang tumitibok na puso. Ang liwanag sa bintana ay unti-unting nagiging kulay ginto, at ang hangin ay biglang tumigil sa pag-ihip.
“Wala pa ring pagbabago…”
May narinig akong boses—malambing, lalaki, parang galing sa malayo pero malinaw na malinaw sa pandinig ko. Napahawak ako sa gilid ng mesa dahil parang umiikot ang paligid ko. Nang muling dumilat ako, wala na ako sa lumang silid.
Nakatayo ako sa isang daan na puno ng hamog, pero ang liwanag ay parang galing sa mga bituin na bumababa sa lupa. Sa harap ko, may isang lalaking nakatalikod—nakasuot siya ng amerikana na luma na ang estilo, at ang buhok niya ay itim na itim na tumatakip nang bahagya sa noo niya. Dahan-dahan siyang lumingon, at nang magtagpo ang tingin namin, parang huminto ang mundo ko.
Mabait ang mga mata niya—kulay tsokolate, puno ng pagkamangha, at parang may matagal na siyang hinihintay na makita. “Ikaw na ba ‘yun?” tanong niya nang mahina, parang takot na baka mawala ako agad. “Ikaw na ba ang pinadalhan ng tulay?”
Hindi ako makasagot. Gusto kong magtanong kung sino siya, kung nasaan ako, kung panaginip lang ba ito dahil sa pagod ko sa pagliligpit. Pero hindi ko magawa—parang naipit ang dila ko, at ang tanging nararamdaman ko lang ay ang kakaibang kilig at pagiging pamilyar, kahit na ngayon lang kami nagkita.
Lumapit siya nang kaunti, hindi masyadong malapit, parang iginagalang ang espasyo ko. “Ako si Kael,” sabi niya, at ngumiti siya nang malungkot. “Matagal na akong naghihintay sa’yo, Elara.”
Nang banggitin niya ang pangalan ko, doon na ako kinabahan. Paano niya nalaman kung sino ako? Wala naman akong sinabi sa kanya. “Paano mo…” sinubukan kong magsalita, pero biglang nagdilim ang paligid. Ang liwanag na ginto ay nawala, at ang boses ni Kael ay parang lumalayo nang lumalayo.
“Bumalik ka… babalik ka ulit, ‘di ba?”
Nagising akong nakahiga sa sahig ng lumang silid. Nasa tabi ko pa rin ang pocket watch, tumitibok pa rin ang tunog nito nang mahina. Ang mukha ko ay basa ng luha, kahit na hindi ko naman inalala na umiyak ako.
Tumingin ako sa bintana—paglubog na ng araw. Tila ilang oras akong nawala, pero parang ilang minuto lang ang lumipas.
Hindi ko alam kung anong nangyari. Kung panaginip lang ba ‘yan, kung guni-guni lang dahil sa pagod, o kung totoo ang sinabi ni Lola Amara na may mga tulay na hindi nakikita ng mata. Pero alam ko ang isang bagay: hindi ito ang huli.
Babalik ako.
- Writer
