Her Innocence (Tag-Lish)

PROLOGUE

PROLOGUE

“MAG na-nightshift ka?” tanong sa kanya ng kaibigan na busy sa pagtitingin ng mga pangalan ng pasyente sa malinis na papel.

Kasalukoyan sila ngayong nasa nurse station, kakatapos niya lang bisitahin ang mga pasyente niya sa kanya-kanyang mga kwarto nito. She checked they're vitals sign of course.

Tinaponan niya ng tingin si Almera na patuloy pa rin sa ginagawa, bumontong hininga siya at minasahe ang pagitan ng mata at ilong.

“Yeah. Hanggang around 12 siguro.” aniya.

tiningala niya ang wall clock na kaharap niya lang sa ibabaw ng ding-ding. It's already 8:40 in the evening, sigurado siyang hinihinatay siya ngayon ng ama at ina sa pamamahay, she sigh. Sigurado siyang mapa-praning na naman ang mga ito pag di siya nakauwi ng alas nuebe.

idinukdok niya ang pagmumukha sa mesa kung saan nakalapag roon ang nakapatong-patong na mga papel.

“Oh? So mauona pala ako sa'yong umowi? Hindi ako mag na-nightshift, e. I need to get home in 9:00 PM, babyahe kami nila Momma papuntang Tagaytay, we need to visit Momma's siblings there.” anang si Almera na parang mag-papaalam na.

Itinagilid niya ang ulo papunta sa direksyon nito, Almera is still busy looking at those papers, pinaglipat-lipat nito ang bawat pahina.

“Kailangan ba talagang gabi? Baka ma-aksidente kayo niyan, pwede namang ipagbukas di'ba?”

Sinulyapan siya ng kaibigan bago ito muling nagpatuloy at napa-buntong hininga.

“I don't know though. Momma want it tonight, baka gusto niya lang maabotan ang overview roon. Tagaytay looks more beautiful when it night.” kibit-balikat nito.

napatango-tango siya bago pinaglaruan ang ballpen sa pagitan ng mga daliri na nasa ibabaw ng ulohan niya.

“You already excuse?”

“Yeah, kaninang umaga pa. Dalawang araw lang naman ang imamalagi namin doon. The next day ay babalik na kami rito sa siyudad.”

Ngumiti siya, “that's good then, parang gusto ko ring mag bakasyon sa probinsya.” sa huli ay bumosangot siya ng maalalang hindi pala pwede.

She pouted her lips that already is, gustohin niya mang i-enjoy ang kung ano mang nasa paligid ay hindi pwede, siguradong magagalit ang Daddy niya pag hindi niya tinupad ang pangako rito. Her father let's her to work as a professional nurse, ayaw na ayaw nito na pinagtata-trabaho siya, though 'yon naman ang talagang gusto niya.

She closed her eyes, her father is always protective when it comes to her. Lahat ng kilos niya ay limitado at may limitasyon, kahit san' man siya mag-punta ay dapat alam nito. Nang bata pa siya ay hindi niya naranasan ang napagdaanan ng ibang bata, play around, laugh with other kids, doing some funny things. Lahat ng 'yan ay di niya naranasan hanggang sa mapa-ngayon man.

She understand them, she's miracle that's why, para siyang isang babasaging bagay na dapat paka ingatan. Minsan nga dahil doon ay hindi niya alam ang mga

bagay-bagay sa paligid, she's innocent in a lot of things. Naiinis siya sa isiping pinagtatawanan siya ng ibang tao, the way she talk and do a lot of things, she is like a kid.

Hay! Ano kaya ang maging buhay malaya? she asked herself.

of course walang sasagot, hindi niya alam at kahit gustohin niya mang maging malaya ay hindi rin pwede. She need to follow ger father's rule, alam niyang iyon ang ikakasaya ng ama.

“You want to come with us?” tanong ng kaibigan na pumokaw sa malalim niyang pag-iisip.

kumorap-kurap siya bago isiniksik sa kokote ang alok ng kaibigan, kaagad siyang umiling na umiling bago ininat ang mga braso at isinandal ang pagod na likuran sa upoan.

“Nah, you know bawal. Daddy will be overreacting, you know him.”

Almara, tsked. “Ewan ko d'yan kay Uncle Sunny. Para kang bata kung ituring. Tsk, what a kind of father you have.”

Kinamot niya na lang ang kilay at pinagkrus ang mga braso, hindi na siya nagsalita pa dahil alam niya kung saan hahantong ang pag-uusapan nila.

Humikab siya kasabay 'non ang pagtakip ng kamay sa sariling bibig. She wants to sleep already, naiisip niya pa lang ang malambot niyang kama ay parang mas nadadagdagan ang antok na naramdaman niya.

Papikit-pikit pa ang mga mata niya at pasuray-suray ang ulo saang banda, kahit na pilit niyang idilat ang mga iyon ay hindi niya na talaga kaya. Her eyelids are already fell!

She heard Almara chuckled in the other side, “Hey, sleepyhead! Don't fall asleep, magagalit talaga si head niyan. Bala ka d'yan!” pananakot ng kaibigan sa kanya, may bahid na ngisi ang tono nito.

She just bit nodded before falling asleep.

—

A/N: Hi dreamears! Sorry kung lame ang Prologue I'll try my best sa next chapter, this time kasi ay busy rin ako sa pag update nito sa watty, yes merong itong story sa watty at mukhang doon madalas-dalasan ang ud. Kung gusto niyo siyang basahin sa w*****d just search my username @MissHumanitySoul, dalawang stories na ang na published ko don' ang isa ay 'His Wounded Heart', R18+ rin ang peeeggg inosente kasi ako 'eh. HAHA. So ayon lang and thanks!

PS: Bear with grammars and typos, readers. Nagkakamali lang, korek niyo na lang.

—MissHumanitySoul