..
..
มันไม่ใช่ประโยคบอกเล่าแต่เป็นประโยคขอร้องสำหรับแผ่นดินซึ่งไม่รู้ว่าเด็กน้อยตรงหน้าของเขานั้นจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดหรือไม่แต่ตอนนี้เขายอมให้ในสิ่งที่หนูนิลต้องการแล้วต่อให้ความอดทนของเขามันจะต่ำลงจนถึงขีดสุดแล้วก็ตาม...
ทว่าแผ่นดินก็ยังคงกดอาการหื่นกระหายของตัวเองเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยแม้มันจะยากมากก็ตามที!
"คะ...แค่นี้ก่อนนะเอส!"
หนูนิลละล่ำละลักบอกปลายสายก่อนจะกดตัดสายทิ้งทันทีไม่รอให้ปลายสายตอบกลับอะไรทั้งนั้นจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นถามคนเป็นอาเมื่อแท่งร้อนแข็งจัดในมือเธอเกิดกระตุกขึ้นมา!
"ทะ...ทำไมมันกระตุกล่ะอาดิน!"
"..."
แผ่นดินหลุบตามองสีหน้าตื่นเต้นที่ผิดจากก่อนหน้านี้ลิบลับ หนูนิลในตอนนี้เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วเธอก็หายโกรธแผ่นดินอย่างง่ายดายราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยโกรธกันมาก่อน
ร่างกายสูงใหญ่ของแผ่นดินร้อนผ่าวจนตัวแดงแต่กลับไม่เท่ากับตรงนั้นของเขาที่กำลังถูกฝ่า
