..
..
"ได้สิ ให้อาป้อนหนูนิลดีมั้ยครับ?"
"อื้อ!"
เด็กน้อยวัยสิบแปดในตอนนี้สติของเธอไม่มีหลงเหลืออยู่เลยแต่ความต้องการที่อยากจะดื่มด่ำกับความหวานนั้นยากเกินจะต้านทาน
แผ่นดินหยักยิ้มมุมปากพอใจกับปฏิกิริยาของหนูนิลก่อนจะจัดการอุ้มกระเตงเด็กขี้เมาที่ตวัดรัดเรียวขากับเอวสอบของเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณขณะที่แผ่นดินใช้มือเพียงข้างเดียวโอบประคองหนูนิลเอาไว้จากนั้นก็หันไปคว้าขวดไวน์ที่เหลือเพียงนิดเดียวกรอกเข้าปากอึกใหญ่จากนั้นริมฝีปากร้อนจัดของคนเป็นอาก็ค่อยๆ ทาบทับลงบนกลีบปากนิ่มของคนเป็นหลานอีกครั้งอย่างนุ่มนวล
ไวน์รสชาติหวานนุ่มลิ้นถูกใจคนตัวเล็กในอ้อมกอดค่อยๆ ไหลเข้าสู่โพรงปากของหนูนิลแต่ก็ไหลทะลักจากมุมปากเลอะเป็นเส้นสายตามลำคอหนาถึงแผงอกของแผ่นดินที่ไม่คิดจะสนใจเช็ดมันขณะที่สองเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงไปยังห้องนอนของเขาก่อนจะวางร่างในอ้อมกอดลงบนเตียงโดยที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงปรนเปรอควา
