สองอาทิตย์ต่อมา...
"ไม่ลืมอะไรแน่นะครับ?"
แผ่นดินถามหลานสาวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเมื่อเขากำลังจะขับรถออกไปส่งหนูนิลที่มหาลัยตามจุดนัดพบเพื่อไปขึ้นรถเข้าค่ายรับน้องที่นั่นก่อนเวลาเจ็ดโมงเช้าเพราะรถบัสจะออกเวลานั้น
"ค่ะ หนูนิลเช็กสัมภาระหลายครั้งแล้ว ไม่ลืมแน่นอนค่ะ"
เด็กสาวยิ้มแป้นตาหยีให้คุณอาของเธอก่อนจะก้มหน้าลงมองกระเป๋าเป้ใบไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไปสำหรับค้างคืนสามวันสองคืนที่วางตรงพื้นก่อนที่คนเป็นอาจะพยักหน้ารับและหิ้วกระเป๋าเป้วางไว้ตรงเบาะหลังของรถ
"งั้นขึ้นรถเลยครับ"
"ค่ะ"
หนูนิลขึ้นรถอย่างว่าง่ายและเมื่อแผ่นดินเช็กความเรียบร้อยของหนูนิลที่คาดเบลล์เสร็จสรรพเขาก็ค่อยๆ ทะยานรถออกจากบ้านเพื่อมุ่งตรงไปยังมหาลัยให้ทันก่อนที่รถบัสจะออก
"อย่าลืมที่อาบอกนะครับ"
สายตาเรียบเฉยของคนเป็นอาจ้องมองถนนเบื้องหน้าก่อนจะหันมามองหลานสาวที่ขมวดคิ้วมองเขากลับมา
"บอกเรื่องอะไรคะ? อาดินบอกหนูนิลหลายเ
