เด็กดีของอา

เด็กดีของอา - EP 03

แผ่นดินจัดการเปิดทีวีรายการการ์ตูนให้หนูนิลดูพร้อมทั้งห่มผ้าให้เธอเสร็จสรรพและในช่วงที่เด็กน้อยกำลังสนใจกับการ์ตูนอยู่นั้นเขาก็เปิดลิ้นชักหัวเตียงออกก่อนจะหยิบกระปุกยานอนหลับชนิดรุนแรงของเขาติดมือมาด้วย

เด็กชายวัยสิบแปดปีรูปร่างสูงโปร่งเดินตรงไปยังห้องครัวก่อนจะเปิดตู้เย็นและหยิบเบียร์ขวดออกมาเปิดฝาออกจากนั้นก็จัดการหย่อนยานอนหลับชนิดเม็ดลงในเบียร์ขวดนั้นจำนวนหลายเม็ด...

ขณะที่แก้วน้ำผลไม้ที่วางอยู่นั้นกลับใส่ยานอนหลับเพียงแค่หนึ่งส่วนสี่ของเม็ดยาเท่านั้น

เป็นเด็ก...ไม่ควรกินยาเกินปริมาณเพราะจะทำให้อันตรายได้ เรื่องนี้แผ่นดินรู้ดี...

ไม่ถึงห้านาทีแผ่นดินที่รอจนแน่ใจแล้วว่าเม็ดยาละลายหมดแล้วจึงยกเบียร์อีกสามขวดและน้ำผลไม้อีกหนึ่งแก้วใส่ถาดและเดินตรงเข้าไปหาเหล่าบรรดาพี่น้องเขาเขาที่กำลังนั่งกินข้าวพลางจิบเบียร์พูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติอยู่

"อ้าวดิน มากินข้าวด้วยกันสิ" มินตราที่เริ่มกรึ่มๆ แล้วเอ่ยปากชวนผู้มาใหม่แต่เขากลับส่ายใบหน้าเป็นคำตอบ

"ตามสบายเลยครับ ผมแค่เอาเบียร์มาให้เท่านั้น"

แผ่นดินพูดเสียงนิ่งและวางเบียร์จำนวนหลายขวดลงบนโต๊ะ ไม่ต้องพูดอะไรแผ่นดินก็เริ่มจัดการรินเบียร์ให้กับทุกคนเองกับมือเพราะเขารู้ว่าเบียร์ขวดไหนที่หย่อนยานอนหลับลงไปในขณะที่น้ำผลไม้แก้วสุดท้ายยังคงวางอยู่บนถาดเหมือนเดิม

"หนูนิลล่ะ? นอนหลับเหรอ?" เทียนเอ่ยปากถามแผ่นดินหลังจากที่เขายกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มตามมาติดๆ ด้วยมินตราและเทพที่ดื่มเป็นคนสุดท้าย

"หนูนิลนอนดูการ์ตูนอยู่ในห้องนอนของผม"

"ห้ะ? แกบอกว่าหนูนิลนอนดูการ์ตูนอยู่งั้นเหรอ?"

เทียนถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเองและหันมองหน้ามินตราที่มองหน้าเขากลับเช่นกันก่อนที่ทั้งคู่จะหันมองหน้าแผ่นดินที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่ต่างจากเดิม

"ครับ น้องดูการ์ตูนอยู่แล้วผมก็กำลังจะเอาน้ำผลไม้ไปให้น้องดื่ม"

"พี่ฝากดูแลชั่วคราวก่อนนะ ก่อนจะนอนเดี๋ยวไปรับหนูนิลคืน"

"ครับ" แผ่นดินตอบกลับมินตราเสียงนิ่งไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาเพราะรู้ว่ายังไงซะคืนนี้จะไม่มีใครขึ้นไปเคาะห้องของเขาแน่ๆ

"ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"จ้ะ" มินตราตอบยิ้มๆ ขณะที่ทุกคนแค่พยักหน้ารับเท่านั้น แผ่นดินไม่ลืมที่จะหยิบแก้วน้ำผลไม้ติดมือขึ้นห้องไปด้วยและทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ หุบลงเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่พ่อแม่ของเธอแต่กลับเป็นบุคคลที่เธอหวาดกลัว...

แววตาของแผ่นดินไหววูบเมื่อเห็นอาการผิดหวังจากเด็กจ้ำม่ำบนเตียงแต่เขาก็เก็บอาการบางอย่างที่เรียกว่าไม่พอใจเอาไว้ในส่วนลึกไม่แสดงออกมาให้หนูนิลเห็นเพราะเขากลัวว่าหนูนิลนั้นจะกลัวเขาขึ้นมาอีกครั้ง

"พ่อแม่หนูล่ะคะ?" หนูนิลเอ่ยปากถามแผ่นดินที่เดินมานั่งลงบนเตียงข้างๆ เด็กน้อย เขายื่นน้ำผลไม้แก้วนั้นให้หนูนิลและเริ่มพูดจาหลอกล่อเธออีกครั้ง

"เดี๋ยวพ่อกับแม่ขึ้นมาครับ พวกท่านฝากให้อาเอาน้ำผลไม้ที่หนูชอบมาให้ด้วยนะ"

แผ่นดินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มลึกพร้อมกับยื่นน้ำผลไม้ของโปรดให้กับหนูนิลที่มองแก้วนั้นอย่างลังเล

พ่อกับแม่สอนหนูนิลเสมอว่าห้ามรับของจากคนแปลกหน้าและตอนนี้หนูนิลเริ่มสับสนแล้วว่าบุคคลตรงหน้านั้นสำหรับเธอแล้วนั้นเขาเป็นได้แค่ไหน...

อา คือคำที่พ่อกับแม่สอนเธอให้เรียกแผ่นดินว่าอย่างนั้นแต่หนูนิลไม่ได้สนิทกับอาของเธอเลยออกจะกลัวเขาซะด้วยซ้ำและนั่นทำให้หนูนิลเลือกที่จะไม่กินแต่เมื่อถูกสายตาเรียบเฉยของคนเป็นอาจ้องมองคล้ายกับกดดันทำให้หนูนิลยื่นมือสั่นเทาออกไปรับแก้วด้วยความกลัวจากนั้นก็ยกแก้วขึ้นดื่มต่อหน้าแผ่นดินแม้จะดื่มไปเพียงแค่ไม่กี่อึกเท่านั้นแต่แผ่นดินก็รู้สึกพอใจไม่น้อย

ฝ่ามือหนายื่นออกไปลูบหัวขอหนูนิลด้วยความอ่อนโยนถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะเรียบเฉยก็ตาม

"เด็กดี..."

"..." หนูนิลกะพริบตาปริบๆ มองคุณอาของเธออย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาเป็นรวมถึงการแสดงออกของเขาด้วย

บางครั้งเขาก็เหมือนจะอ่อนโยนกับเธอแต่ในขณะเดียวกันเขาก็กดดันเธอให้กลัวเขาไปด้วย

สิ่งที่แผ่นดินปฏิบัติกับหนูนิลนั้นเริ่มทำให้เด็กน้อยวัยหกขวบเรียนรู้แล้วว่าสัมผัสอ่อนโยนที่เธอได้รับจากเขามักจะเกิดขึ้นเมื่อเธอทำตามที่เขาสั่งและถ้าหากเธอลองมีท่าทีต่อต้านไอสีดำรอบตัวในความรู้สึกของเด็กน้อยจะเริ่มเข้มข้นขึ้นมาทันทีและนั่นทำให้เด็กสาวกลัวจนเธอต้องทำตามความต้องการของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"อาจะไปอาบน้ำก่อน หนูนิลนอนดูการ์ตูนรอพ่อกับแม่ไปก่อนนะ"

"ค่ะ"

เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายทิ้งตัวลงนอนลงบนเตียงอีกครั้งพร้อมกับที่แผ่นดินดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเด็กน้อยเอาไว้ เมื่อเห็นว่าหนูนิลกลับไปสนใจการ์ตูนตรงหน้าเขาก็เดินปลีกเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำภายในเวลาสิบห้านาทีและออกมาอีกครั้งหนูนิลก็ยังไม่หลับแต่ดูจากดวงตาที่ปรือเต็มที่แล้วนั้นคาดว่าคงอีกไม่เกินอีกห้านาทีเด็กน้อยก็คงไม่สามารถทนฝืนได้อีกต่อไป

หนูนิลที่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำก็รีบหันไปมองคุณอาของเธอที่อยู่ในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวปกปิดท่อนล่างเอาไง้ขณะที่ท่อนบนเปลือยเปล่าและมีหยดน้ำเกาะตามตัว

เด็กน้อยวัยหกขวบไม่ได้รู้สึกถึงมัดกล้ามรีนๆ ของแผ่นดินเลย เธอยังเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไม่รู้สึกรู้สาหรือมีความรู้สึกตื่นเต้นกับสรีระของผู้ชายแต่สิ่งที่เด็กน้อยกลับจ้องไม่วางตากลับเป็นรอยแผลที่อยู่ตามลำตัวของแผ่นดินต่างหาก

คนที่ถูกจ้องมองก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองและเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเด็กน้อยอย่างหนูนิลไม่ควรจะมาเห็นร่องรอยแผลน่าเกลียดพวกนี้เพราะแผ่นดินกลัวว่าเธอจะกลัวเขามากไปกว่านี้

แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว...

"อาดิน..."

หัวใจของแผ่นดินกระตุกอย่างแรงเพียงแค่หนูนิลเอ่ยปากเรียกชื่อของเขาเป็นครั้งแรก แม้จะไม่รู้ว่าหนูนิลเรียกเขาด้วยความรู้สึกแบบไหนแต่แผ่นดินก็รีบสาวเท้าเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าพร้อมทั้งหยิบเสื้อยืดแขนยาวมาสวมใส่เพื่อปกปิดร่องรอยบาดแผลตามลำตัวของเขารวมถึงกางเกงนอนขายาวด้วยเช่นกันก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาหนูนิลที่ยังคงนอนตาปรืออยู่บนเตียง

"ทำไมยังไม่นอนอีก? หืม?"

หนูนิลจับน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนของแผ่นดินได้ทำให้เธอกล้าตอบเขากลับไปแม้ว่าตอนนี้เด็กน้อยจะเริ่มทนฝืนความง่วงไว้ไม่ไหวแล้วก็ตาม

"หนู...กำลังรอพ่อกับแม่"

"เดี๋ยวอาลงไปตามให้ ดีมั้ย?"

แผ่นดินทำทีเป็นถามหนูนิลทั้งๆ ที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าในเวลานี้พ่อแม่ของเด็กน้อยคงไม่สามารถมาเคาะประตูห้องเพื่อรับเธอกลับไปนอนด้วยได้เพราะในตอนนี้ทุกคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างล่างน่าจะมีอาการเมาเบียร์ที่ใส่ยานอนหลับจนอาจจะนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรคอพับคออ่อนคาโต๊ะไปแล้วก็ได้

ในเมื่อแผ่นดินต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้อยู่แล้วแล้วทำไมเขาต้องไปปลุกเทียนและมินตราด้วยล่ะ?

สู้ตีเนียนทำทีเป็นเผลอหลับไปเหมือนกับทุกๆ คนเรื่องก็จบแล้วนี่...

"หึ" แผ่นดินหลุดหัวเราะในลำคอพร้อมทั้งเหยียดยิ้มมุมปากมาดร้ายเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้

เจ้าของรูปร่างสูงโปร่งที่มีใบหน้าเฉยชาค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับหนูนิล ท่อนแขนหนารั้งตัวเด็กน้อยจ้ำม่ำที่มีเนื้อตัวนุ่มนิ่มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของเด็กน้อยทำเอาก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของแผ่นดินกระตุกเบาๆ

เขาจ้องมองใบหน้ากลมๆ ที่มีแก้มยุ้ยๆ ของหนูนิลด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาทว่าริมฝีปากนุ่มของแผ่นดินกลับจรดลงบนหน้าผากของเด็กน้อยด้วยสัมผัสบางเบาก่อนที่เขาจะบอกกล่าวลาสำหรับค่ำคืนนี้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่มีให้กับหนูนิลคนเดียว...

"ฝันดีครับ...เด็กดีของอา"