เด็กดีของอา

เด็กดีของอา - EP 05

"คุณๆ คะ ป้าตั้งโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้วค่ะ"

หัวหน้าแม่บ้านพ่วงตำแหน่งแม่นมที่อายุอานามเหยียบเลขห้าเข้าไปแล้วเดินเข้ามาบอกทุกคนที่กำลังนั่งเล่นอยู่ตรงโถงของบ้าน

เทพที่กำลังเล่นกับหลานสาวอยู่อุ้มหนูน้อยให้นั่งบนท่อนแขนของเขาเดินนำทุกคนไปยังห้องอาหารขณะที่แผ่นดินเดินรั้งท้ายทุกคนแต่สายตาของเขายังคงจับจ้องเด็กน้อยไม่วางตา

หนูนิลที่รู้สึกว่าตัวเองถูกจ้องมองอยู่ก็เงยหน้ามองดูหาสาเหตุนั้นและเมื่อเธอสบสายตาเรียบเฉยของแผ่นดินหนูน้อยก็รีบก้มหน้าหลบทันทีด้วยความกลัว

แม้เมื่อคืนตอนอยู่ด้วยกันตามลำพังแผ่นดินจะมีท่าทีเป็นมิตรกับหนูนิลแต่มาเช้านี้ทำไมหนูนิลถึงรู้สึกถึงไอสีดำที่เริ่มแผ่กระจายรอบตัวแผ่นดินอีกล่ะ?

โดยที่หนูนิลไม่รู้เลยว่าไอสีดำที่เกิดรอบตัวแผ่นดินนั้นมาจากหนูนิลที่ทำให้เขาอิจฉาทุกคนในบ้านหลังนี้...

เด็กน้อยพูดคุยยิ้มแย้มกับทุกคนแต่ยกเว้นกับเขาแค่คนเดียว!

"หนูนิลมานั่งข้างแม่ค่ะ"

"ค่ะ~" หนูนิลเดินไปนั่งข้างมินตราอย่างว่าง่ายแต่เมื่อเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าใครนั่งอยู่ตรงข้ามเธอหนูนิลก็ชะงักนิ่งไปทันที เด็กน้อยอยากจะอ้าปากบอกแม่เธอว่าไม่อยากนั่งตรงนี้แต่เมื่อถูกสายตาเรียบเฉยของแผ่นจ้องมองคล้ายกับกดดันทำให้เด็กน้อยยอมหุบปากและนั่งสงบเสงี่ยมทันที

แผ่นดินที่เห็นว่าหนูนิลนั่งเรียบร้อยอยู่ตรงข้ามกับเขาก็มีสีหน้าที่ดีขึ้นแต่ก็ไม่มีใครดูออกเพราะคนอย่างเขาก็มีเพียงแค่หน้าเดียวเท่านั้นแหละ

"วันนี้ลุงทำแต่ของโปรดที่หนูชอบมาให้ทั้งเลย"

เทพที่เอ็นดูหลานสาวคนนี้มากบอกให้แม่บ้านทำของโปรดของหนูนิลเกือบทุกอย่างบนโต๊ะนี้ ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นของต้มๆ จืดๆ และของทอด แน่นอนว่าหนูนิลยิ้มจนแก้มแทบปริลืมสายตาหวาดกลัวของแผ่นดินก่อนหน้านี้ไปเลย

"วันนี้หนูจะกินเยอะๆ กินให้หมดโต๊ะเลยค่า~"

คำพูดฉอเลาะช่างเอาใจคนเป็นหลานเรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากทุกคนในโต๊ะได้เป็นอย่างดียกเว้นเสียอยู่แค่คนเดียวที่ยังคงมีท่าทีเฉยชาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาแต่ก็ไม่มีใครคิดจะสนใจเพราะชินชากับพฤติกรรมของแผ่นดินไปแล้ว

ทุกคนลงมือกินข้าวด้วยและพูดคุยกันตามประสา แผ่นดินเหลือบตามองหนูน้อยตรงข้ามเป็นระยะๆ โดยที่หนูนิลไม่รู้ตัวเลยเพราะเด็กน้อยจ้ำม่ำสนใจแค่อาหารตรงหน้าที่เป็นของโปรดของเธอแทบจะทั้งสิ้นจนกระทั่ง...

ปึก...ปึก!

"..."

"..."

มือของหนูนิลและแผ่นดินชนกันเมื่อทั้งคู่ใช้ส้อมจิ้มลงบนตัวกุ้งชุบแป้งทอดตัวสุดท้ายในจานพร้อมกันพอดิบพอดี

แค่เห็นมือป้อมๆ แผ่นดินก็รู้ทันทีว่าเป็นใครก่อนจะเงยหน้าขึ้นแต่เขากลับชะงักนิ่งไปเมื่อเห็นว่าหนูนิลจ้องเขาตาขวางเป็นครั้งแรก

ด้วยความหวงกุ้งชุบแป้งทอดตัวสุดท้ายที่เป็นอาหารโปรดที่สุดทำให้หนูนิลลืมกลัวคุณอาของเธอไปชั่วขณะในขณะที่แผ่นดินเองก็รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องเป็นคนที่เสียสละกุ้งชุบแป้งทอดตัวสุดท้ายให้หนูนิล

ถึงเด็กอ้วนจ้ำม่ำจะไม่ทำตาขวางใส่เขาแต่แผ่นดินก็ไม่คิดที่จะแย่งอยู่แล้ว เขาไม่อยากทำให้เด็กน้อยไม่ชอบขี้หน้าหรือกลัวเขามากไปกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แต่ในขณะที่แผ่นดินกำลังจะดึงส้อมออกจากตัวกุ้งชุบแป้งทอดเสียงของเทียนก็เอ่ยขึ้นมาซะก่อน

"หนูนิลให้กุ้งอาดินกินบ้างสิลูก หนูกินมาหลายตัวแล้วอาดินยังไม่ได้กินกุ้งชุบแป้งทอดเลย"

คำพูดนั้นของเทียนถ้าหากฟังผ่านๆ ก็เป็นแค่ประโยคบอกลูกสาวเท่านั้นแต่สำหรับแผ่นดินนั้นมันเหมือนเป็นหมุดตอกใจให้เขาเจ็บปวดซะมากกว่า

ทำแบบนี้ไม่เท่ากับว่าหนูนิลจะยิ่งเกลียดเขามากกว่าเดิมเหรอ!

"ไม่เป็นไรครับ หนูนิลกินเถอะ" แผ่นดินพูดเสียงนิ่งกับเทียนและรีบดึงส้อมออกจากตัวกุ้งทันทีเพื่อจะแสดงให้หนูนิลเห็นว่าเขาไม่ได้มีเจตนาจะกินของโปรดของเธอแม้แต่นิดเดียว

หนูนิลที่เห็นว่าคุณอาของเธอนั้นยอมถอยทัพแต่โดยดีก็เกิดรู้สึกผิดขึ้นมาและเมื่อมองไปยังจานข้าวของเขาแล้วไม่เห็นมีเศษซากกุ้งสักตัวบ่งบอกว่าเขาไม่เคยแย่งกุ้งของเธอกินเลย ต่างจากจานของคนอื่นๆ ที่มีซากกุ้งอยู่บ้าง

"หนูให้อาดิน"

ไม่ว่าเปล่าหนูนิลยังจิ้มกุ้งชุบแป้งทอดตัวนั้นใส่จานข้าวของแผ่นดินต่อหน้ามินตราและเทียนที่ต่างนิ่งอึ้งไปกับการกระทำของลูกสาวตัวเอง

ปกติแล้วหนูนิลชอบกินกุ้งชุบแป้งทอดมากน้อยครั้งมากที่จะเห็นว่าลูกสาวตัวเองแบ่งปันอาหารโปรดให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อกับแม่ตัวเอง

ตอนนี้ไม่เว้นแม้แต่แผ่นดินเองก็หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เขาเองก็รู้ดีว่าหนูนิลนั้นหวงกุ้งชุบแป้งทอดมากแค่ไหนแค่ก็เลือกที่จะแบ่งปันให้เขากิน

มุมปากของแผ่นดินหยักขึ้นเพียงนิดและหายไปอย่างรวดเร็วราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้น แผ่นดินจ้องมองหน้าหนูนิลที่มองกุ้งชุบแป้งทอดด้วยสายตาละห้อยพลันหัวใจของแผ่นดินก็อ่อนยวบเหมือนแป้งเปียกขึ้นมาอีกครั้ง...

"กินเถอะ"

กุ้งในจานของแผ่นดินถูกส่งกลับไปในจานของเด็กอ้วนจ้ำม่ำอีกครั้ง หนูนิลมองแผ่นดินตาเป็นประกายวิบวับสลับกับมองกุ้งในจานก่อนจะหันไปมองพ่อแม่ตัวเองเชิงคำถาม

"หนะ...หนูกินกุ้งที่อาดินให้ได้มั้ยคะ? "

หนูนิลยิ้มเจื่อนนิ้วป้อมๆ ชี้ไปยังกุ้งในจาน มินตราทำหน้าเกรงใจแผ่นดินที่มองเธอและเทียนด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายจิ้มกุ้งในจานหนูนิลขึ้นจ่อริมฝีปากเล็กๆ นั่นต่อหน้าทุกคนที่ครั้งนี้เป็นฝ่ายนิ่งอึ้งกับพฤติกรรมของแผ่นดินแต่เขาก็ไม่ได้สนใจสายตาของใครนอกจากยื่นมือรอให้หนูนิลกินอย่างใจเย็น

นาทีนี้อะไรก็ฉุดความอยากของหนูนิลไม่ได้แล้วเธอกอบกุมมือข้างนั้นของแผ่นดินเอาไว้จากนั้นก็อ้าปากงับกุ้งและเคี้ยวจนแก้มตุ่ย

เศษแป้งที่เลอะมุมปากโดยไม่ได้ตั้งใจของหนูนิลทำให้แผ่นดินยกนิ้วโป้งขึ้นปาดทิ้งให้อย่างเบามือต่อหน้าทุกคนที่ตอนนี้ไม่รู้จะอึ้งอะไรก่อนดี

เด็กน้อยอ้วนจ้ำม่ำแบ่งปันของโปรดให้คนอื่นว่าแปลกแล้วแต่การกระทำของแผ่นดินที่ป้อนกุ้งชุบแป้งทอดให้หนูนิลกลับแปลกยิ่งกว่า...

เทพ เทียนและมินตรามองหน้ากันเองตาปริบๆ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก่อนจะมองดูสองอาหลานที่คนนึงกลัวอาจับตัวเองจิตจับใจกับอีกคนนึงก็เย็นชาหน้าไร้อารมณ์แต่ไม่คิดว่าจะมีมุมนี้กับเขาเหมือนกัน

แต่กลับดูเข้ากันได้ดีแบบแปลกๆ ...

"เอ่อ...อร่อยมั้ยคะ? "

"อร่อยค่ะ! "

หนูนิลตอบคำถามของพ่อตัวเองพร้อมกับยิ้มแก้มแทบปริไปกับความอร่อยที่ตัวเองชอบขณะที่แผ่นดินเองในใจของเขาก็รู้สึกดีไปด้วยที่ได้ทำอะไรแบบนี้ให้กับหนูนิล

เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้หนูนิลเข้าไปแล้วอีกนิดนึง...ถึงแม้จะแค่นิดเดียวก็ตาม แต่ในตอนนี้หัวสมองของแผ่นดินนั้นกำลังมีแผนการบางอย่างเกิดขึ้น...

เขาซื้อมิตรภาพของหนูนิลด้วยของกินดีมั้ยนะ?