"อาดินเราจะไปไหนคะ? "
น้ำเสียงอู้อี้ที่ยังหลงเหลือจากการร้องไห้ถามคนเป็นอาที่กำลังนั่งขับรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าฝ่ามือใหญ่กลับกอบกุมมือป้อมๆ ของเด็กน้อยเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
"..." แผ่นดินเพียงแค่หันมองหนูนิลเพียงนิดและไม่คิดจะบอกเธอว่าเขานั้นพาไปไหนจนกระทั่งรถจอดที่ห้างดังประจำจังหวัด เจ้าของร่างสูงโปร่งก็ลงจากรถเดินอ้อมไปเปิดประตูรถและปลดคาร์ซีทที่หนูนิลนั่งออกก่อนจะอุ้มเธอให้เดินเองและจูงมือหนูนิลเข้าไปในห้าง
ด้วยความที่เด็กอ้วนจ้ำม่ำยังเป็นแค่เด็กน้อยวัยหกขวบ ไม่ว่าเธอจะเห็นอะไรที่น่าสนใจเธอจะพุ่งตัวเข้าไปหาสิ่งนั้นอยู่หลายครั้งทำให้แผ่นดินที่จับมือของหนูนิลไม่ยอมปล่อยนั้นต้องถูกลากตามไปโดยปริยาย
แต่ถ้ามันทำให้หนูนิลอารมณ์ดีขึ้นเขาก็ยินดีที่จะให้เด็กน้อยลากตัวเขาไปไหนต่อไหนโดยที่เขาไม่ปริปากเอ่ยห้ามสักคำ
"อาดิน! หนูนิลอยากได้ของเล่นอันนี้! "
แผ่นดินมองตามนิ้วป้อมๆ ที่ชี้ไปยังกล่องเลโ
