ตุ้บ..
แผ่นดินค่อยๆ วางร่างจ้ำม่ำลงบนเตียงอย่างเบามือเพราะกลัวว่าเด็กน้อยของเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วงอแงหาพ่อแม่ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้วเมื่อเปลือกตาหนูนิลค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นช้าๆ ก่อนจะกะพริบถี่ๆ ราวกับว่ากำลังปรับโฟกัสสายตาอยู่
แผ่นดินเตรียมใจไว้แล้วว่าหนูนิลอาจจะต้องร้องไห้หาพ่อแม่แน่ๆ แต่เขากลับคิดผิดเมื่อหนูนิลทำเพียงแค่ขยี้ตาตัวเองและมองเขาด้วยสีหน้าที่ยังไม่ตื่นดีเท่านั้นซึ่งต่างจากทุกครั้งที่เธอมักจะร้องไห้หาพ่อแม่ถ้าไม่เจอพวกเขา
"อาดิน~"
หนูนิลอ้าแขนออกเรียกคนเป็นอาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย แผ่นดินไม่รอช้ารีบอุ้มหนูนิลขึ้นแนบอกและลูบแผ่นหลังของเด็กน้อยทันที
"คุณพ่อกับคุณแม่ของหนูนิลอยู่ไหนคะ?"
คนถามเงยหน้ามองคุณอาตัวเองที่เริ่มคิดไม่ตกว่าจะบอกเด็กน้อยของเขาว่ายังไงดี ซึ่งแผ่นดินก็เลือกที่จะบอกหนูนิลอ้อมๆ เท่านั้น เด็กน้อยอย่างเธอยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องรู้เรื่องอะไรแบบนั้นแต่ในอนาคตข้างห
