ท่านแม่ทัพ ข้าผู้นี้จะช่วยท่านหาฮูหยินเอง

บทนำ

หลันอันฉีนั่งฟังเหล่าอาวุโสผู้อาวุโสหารือเรื่องแต่งงานของตนเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเขินอาย ทั้งที่ในใจรู้สึกเบื่อหน่ายเป็นอย่างมากที่ต้องมานั่งอยู่ตรงนี้

“ข้าว่าซวินเอ๋อร์ก็ดีนะเจ้าคะท่านแม่ ท่านแม่เห็นว่าเป็นอย่างไร” ตงฟานหงผู้เป็นฮูหยินใหญ่ของจวนสกุลหลัน เอ่ยถามมารดาของสามีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ตอนนี้บุตรสาวของนางอายุใกล้จะถึงวัยออกเรือนแล้ว ก็ถึงเวลามองหาบุรุษเหมาะสมที่จะให้แต่งงานด้วย

โจวเจียอีพยักหน้าน้อย ๆ อย่างเห็นด้วย นางก็รู้จักเด็กคนนี้มานาน ตอนเขายังเป็นเด็กก็ติดตามมารดามาเล่นที่จวนนี้บ่อยครั้ง แต่เสียดายที่มารดาของเขาสิ้นบุญเร็วไปหน่อย จึงไม่ค่อยได้มาเที่ยวเล่นที่นี่อีก

“ข้าก็ว่าดี นิสัยเด็กคนนั้นดีไม่น้อย ยังไม่แต่งงาน หน้าที่การงานมั่นคง”

“ใช่เจ้าค่ะ หากฉีเอ๋อร์ของเราได้แต่งงานกับเขา ข้าว่านางต้องมีความสุขแน่นอน” ฟานหงสนับสนุนเต็มที่ เพราะเด็กคนนั้นเป็นบุตรชายสหายรักของนาง พวกนางเคยสัญญากันว่าจะให้บุตรของพวกเราแต่งงานกัน แต่เสียดายที่นางมีบุตรสาวช้าเกินไป นึกว่าจะไม่ได้เกี่ยวดองกันเสียแล้ว แต่จนแล้วจนรอด เจ้าเด็กคนนั้นก็ไม่ยอมแต่งงานเสียที

“แล้วฉีเอ๋อร์เล่า เห็นว่าเป็นเช่นไร” ผู้เป็นย่าหันไปถามความเห็นของหลานสาวที่เอาแต่นั่งเงียบ หลานสาวผู้นี้ไม่ว่ามารดาต้องการให้ทำอันใด ก็ไม่เคยขัด

“หลานแล้วแต่ท่านแม่ท่านย่าเจ้าค่ะ” อันฉียิ้มน้อย ๆ แม้จะอยากปฏิเสธออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะตั้งแต่เด็กจนโต นางไม่เคยขัดคำสั่งของผู้อาวุโสเลยสักครั้ง หรือจะพูดง่าย ๆ คือ นางไม่มีความกล้ามากพอที่จะปฏิเสธ

แม้จะปฏิเสธออกไป นางก็รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรมารดาก็ต้องหาทางให้นางแต่งงานกับเขาอยู่ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็ต้องหาทางรอดด้วยตนเองเท่านั้น

นางไม่มีทางแต่งงานกับบุรุษที่อายุมากกว่านางถึงสิบห้าปีหรอก!

“ดี ๆ เช่นนั้นแม่จะได้ส่งข่าวให้สกุลหวัง” ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างพอใจที่บุตรสาวยอมทำตามอย่างว่าง่าย บุตรสาวของนางช่างน่ารักเสียจริง

“แต่ข้าว่า ลองให้ทั้งสองทำความรู้จักกันก่อน เรื่องหมั้นหมายหรือแต่งงานไว้ค่อยเอาไว้คุยกันทีหลัง เหลือเวลาอีกมาก กว่าฉีเอ๋อร์ของเราจะปักปิ่น” แม้จะพอใจในตัวของเด็กคนนั้น นางก็ไม่อยากบังคับจิตใจหลานสาวมากนัก แม้สมัยนี้บุตรสาวจะต้องเชื่อฟังคำสั่งพ่อแม่ แต่เรื่องคู่ครอง นางก็อยากจะให้หลานสาวเลือกด้วยตนเอง

“ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่” ฟานหงตอบรับคำของแม่สามี นางรู้อยู่ว่าแม่สามีคิดจะทำอันใด แต่นางก็ไม่อยากขัดความคิดแม่สามี เพราะท้ายที่สุดแล้ว บุตรสาวของนางก็ต้องแต่งงานกับบุตรชายสหายของนางอยู่ดี

หลันอันฉีมองมารดาและย่าของตนเองด้วยสายตาอ่านยาก ก่อนจะก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นเขินอายต่อไป

นางจะต้องหาทางล้มเลิกความตั้งใจของมารดาให้ได้ บุรุษแก่ที่เกือบจะเป็นบิดาของนางได้ นางจะทำใจแต่งงานด้วยได้อย่างไร!