ท่านแม่ทัพ ข้าผู้นี้จะช่วยท่านหาฮูหยินเอง

บทที่ 2

ท่องเที่ยวนอกเมือง

หวังซีฮันส่งจดหมายไปให้สหาย ว่าอีกสองวันจะออกเดินทางไปเที่ยวนอกเมือง นั่นทำให้หลันอันฉีดีใจเป็นอย่างมากที่สหายเลือกได้ตรงใจของนาง

“ท่านแม่ทำอันใดอยู่เจ้าคะ” หญิงสาวเดินถือจดหมายของสหายไปให้มารดา

“มีอันใดหรือ” ฟานหงวางมือจากผ้าที่ปัก แล้วหันไปพูดกับบุตรสาว

“จดหมายของพี่ซีฮันเจ้าค่ะ” หญิงสาวยื่นจดหมายไปให้มารดาและรอคำตอบ ไปเที่ยวครั้งนี้ใช้เวลาสามวัน ไม่รู้ว่ามารดาจะยอมให้ไปหรือไม่

ตงฟานหงพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะยิ้มให้บุตรสาว “เตรียมของให้ดี อย่าทำให้ผู้อื่นลำบาก รู้หรือไม่”

“เจ้าค่ะท่านแม่ เช่นนั้นลูกขอไปเตรียมของก่อนนะเจ้าคะ” หญิงสาวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี เพราะจะได้ออกนอกเมืองเป็นครั้งแรก

ผู้เป็นแม่เมื่อเห็นท่าทางดีใจของบุตรสาวก็ยิ้มออกมาน้อย ๆ แล้วไปเตรียมของว่างให้บุตรสาวเอาไปกินระหว่างเดินทาง

เมื่อวันที่ต้องเดินทางมาถึง หลันอันฉีก็ออกมายืนรอที่หน้าจวนด้วยความตื่นเต้น ไม่นานรถม้าจากสกุลหวังก็มาถึงที่หน้าจวน โดยมีหวังซานซวินขี่ม้านำ และหวังซีฮันนั่งอยู่ในรถม้า

หลันอันฉีเมื่อเห็นสหายก็ยิ้มกว้าง พร้อมกับขึ้นไปบนรถม้าด้วยความเร่งรีบ

“ดีจริงที่เจ้ารู้ใจข้า” หญิงสาวเอ่ยอย่างเป็นกันเอง ต่อหน้าคนอื่น นางจะเรียกเขาอย่างเคารพว่าพี่ ส่วนยามที่อยู่ด้วยกันสองคน นางก็จะเรียกเขาอย่างสนิทสนม นางและเขาต่างรู้ไส้รู้พุงกันหมด เรื่องของเขา นางรู้ทุกอย่าง ไม่ต่างจากที่เขาก็รู้เรื่องทุกอย่างของนางเช่นกัน

“เจ้าบ่นอยู่ตลอด จะไม่รู้ได้อย่างไร” ซีฮันหัวเราะออกมาน้อย ๆ เด็กคนนี้เห็นภายนอกดูเรียบร้อยเชื่อฟัง แต่ความจริงนั้น ดื้อรั้นเป็นที่สุด

“แต่จะดีกว่านี้ หากไม่มีพี่ชายของเจ้ามาด้วย” นางอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ การที่เขามาด้วยทำให้นางทำอันใดไม่สะดวก

“หากไม่มีเขา เจ้าก็ไม่ได้ออกมาเที่ยวเล่นเช่นนี้” เขาพยายามอธิบายข้อดีของพี่ชายให้สหายฟัง เพราะเขาก็อยากเห็นพี่ชายแต่งงานสักทีเหมือนกัน อายุก็ปูนนี้แล้ว ยังไม่ยอมแต่งงานเสียที

“ก็จริง เช่นนั้นข้าจะดีกับเขาหน่อย” หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย หากไม่เพราะเขามาด้วย นางก็คงไม่ได้ออกมาเที่ยวนอกเมืองเช่นนี้

“แล้วเจ้าจะเอาเช่นไรต่อ ดูเหมือนว่างานแต่งนี้ อย่างไรก็ต้องจัด” เขาถามความเห็นของสหาย

“จะแต่งได้อย่างไร เขาแก่กว่าข้าตั้งกี่ปี จะหาคู่ครองให้ข้าทั้งทีก็หาคนที่อายุไล่เลี่ยกันมิได้หรือ” หญิงสาวยู่ปากอย่างไม่พอใจ หากแต่งไป คนทั้งเมืองหลวงจะไม่ว่านางได้สามีแก่หรือ

การเดินทางใช้เวลาทั้งหมดเกือบสามชั่วยาม ก็มาถึงสถานที่ตั้งกระโจม บริเวณนี้อยู่ข้างริมธารเพื่อสะดวกต่อการใช้ชีวิต

“งดงามมาก” หลังจากลงจากรถม้าได้ หญิงสาวก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า มันงดงามจนเหมือนกับไม่มีอยู่จริง

“งดงามจริง ๆ หากมิใช่พี่ชายของข้า พวกเราก็คงไม่มีโอกาสได้มาสถานที่งดงามเช่นนี้” พี่ชายของเขาเป็นคนแนะนำที่นี่ด้วยตนเอง เพราะระหว่างทางเดินกลับมาเมืองหลวงก็บังเอิญมาพบกับที่นี่เข้า

“ถือว่าเขามีความดีความชอบ” หญิงสาวเลิกสนใจวิวทิวทัศน์ตรงหน้าและหันไปมองบุรุษที่กำลังสั่งการลูกน้องอยู่

หลันอันฉีมองสำรวจเขาอย่างพินิจ เพราะวันนั้นที่เหลาอาหารมีมารดาอยู่ด้วย นางจึงไม่กล้าที่จะมองสังเกตเขามากเกินไป เขาถือว่าเป็นบุรุษที่หน้าตาดี หล่อเหลา ร่างกายกำยำสมกับเป็นชายชาติทหาร มองไปทางใดก็ล้วนแต่ดูดี

แต่บุคลิกของเขาดูน่ากลัวเกินไป นางไม่ชอบบุรุษเช่นนี้เลย และบรรยากาศรอบกายของเขาดูเย็นชา เข้าถึงยากเกินไป ไม่รู้ว่าหากนางทำอันใดผิดพลาดไป เขาจะจับนางหักคอหรือไม่

“เป็นอย่างไร หล่อใช่หรือไม่” ซีฮันที่เห็นสหายมองสำรวจพี่ชาย จึงได้เดินเข้ามาถาม

“ก็หล่อเหลาเอาการอยู่หรอก แต่เสียดายน่ากลัวไปหน่อย” หญิงสาวบอกไปตามจริง ไม่คิดที่จะปิดบังอีกฝ่าย

“ไม่แปลกใจที่เจ้าจะกลัว ขนาดข้าเป็นน้องชายของเขา ข้ายังกลัวเลย” ซีฮันหัวเราะออกมาเบา ๆ หรือว่าที่พี่ชายของเขาหาภรรยามิได้ก็เพราะว่าน่ากลัวมากเกินไป จนสตรีไม่กล้าเข้าหา

“คุยอันใดกัน มาตรงนี้!” ซานซวินเอ่ยเสียงเข้ม ทำให้สองคนที่กำลังยืนนินทาเขาอยู่ ถึงกับสะดุ้ง

ทั้งสองรีบเข้าไปหาคนร่างโตอย่างว่าง่าย ยิ่งเขามองมาด้วยสายตานิ่ง ๆ ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันมากขึ้นไปอีก

“ที่นี่แม้จะมีทหารอยู่มาก แต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย อย่าพากันเที่ยวเล่นจนหลงลืมความปลอดภัยของตนเอง” เขากำชับเรื่องความปลอดภัย แม้จะมีคนของเขาอยู่มาก แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถไปช่วยเหลือยามที่เกิดเรื่องไม่คาดฝันได้ตลอดเวลา

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าตอบรับ เพราะไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ดุดันนั้น แค่สายตาของเขาก็ทำให้นางแทบจะเป็นลมให้ได้

“ท่านพี่ก็อย่าเคร่งขรึมนักเลย เห็นหรือไม่ว่านางกลัวท่านแล้ว” ซีฮันหันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ช่างแสดงได้เก่งเสียจริง

หวังซานซวินไม่เอ่ยอันใด เพียงแต่มองทั้งสองด้วยสายตากดดัน ก่อนจะเดินจากไป ไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา

หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวแทบจะล้มลงให้ได้ทันทีที่เขาจากไป น่ากลัว น่ากลัวมาก นี่เป็นคำเดียวที่นางคิดออกในตอนนี้

“ถึงกับขาสั่นเลยหรือ” ซีฮันหัวเราะออกมาน้อย ๆ ไม่คิดว่านางจะกลัวถึงเพียงนี้ เมื่อเห็นว่านางแทบจะยืนไม่ไหว เขาจึงได้ยื่นมือเข้าไปประคองนางเอาไว้

“แล้วข้าจะแต่งงานกับเขาได้อย่างไร ข้าไม่ยอมแต่งกับเขาเด็ดขาด” หากแต่งงานกันไปแล้ว นางจะไม่ตายหรือ แค่เขามองมาด้วยสายตากดดัน นางก็แทบจะยืนไม่ไหว

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร ดูเหมือนปลายทางอย่างไรเจ้าก็ต้องแต่งงานกับพี่ชายของข้าอยู่ดี มิสู้ทำตัวให้ชิน ไม่ดีกว่าหรือ” เขาเสนอทางออก

“ไม่ มันจะต้องมีสักทางที่ทำให้ข้าไม่ต้องแต่งงานกับพี่ชายเจ้า” นางจะต้องเร่งคิดหาวิธีล้มเลิกงานแต่งครั้งนี้

ตลอดเวลาที่ออกมาท่องเที่ยว หลันอันฉีใช้เวลาอยู่แต่กับหวังซีฮัน ไม่ได้เข้าไปวุ่นวายกับหวังซานซวินที่นางสมควรทำความรู้จักเลย จนถึงวันที่เดินทางกลับ นางได้คุยกับเขาไม่กี่ประโยคเท่านั้น