ท่านแม่ทัพ ข้าผู้นี้จะช่วยท่านหาฮูหยินเอง

บทที่ 3

แสดงออกชัดเจนว่ามีใจ

“เหล่าผู้อาวุโสจะรู้หรือไม่ว่าแผนการครั้งนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า” ซีฮันเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง

“มิใช่แค่แผนการครั้งนี้ แผนการจับคู่ก็จะล้มเหลวเช่นกัน” อันฉีเอ่ยขึ้นขณะหลับตา ยิ่งได้รู้จักเขามากขึ้น นางก็ได้ตั้งมั่นกับตนเองว่าจะไม่มีทางแต่งงานกับเขาเด็ดขาด

“ขอให้เจ้าทำได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน” เขารู้ว่านางไม่มีทางขัดมารดาได้ ทางเดียวที่นางจะรอดจากการแต่งงานครั้งนี้ได้คือ ต้องพึ่งพาพี่ชายของเขาเท่านั้น ขอเพียงพี่เขาเอ่ยปาก งานแต่งนี้ก็ไม่มีทางเกิดขึ้น

“ข้าทำได้แน่นอน เจ้ารอดูเถิด” หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจ แต่ตอนนี้นางยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำเช่นไร แต่ยังเหลือเวลาอีกมากให้นางจัดการกับเรื่องนี้

ฝูเจาโหลวมารออยู่ที่หน้าประตูเมืองสองวันแล้ว นางอยากจะพบหน้ากับหวังซานซวินเท่านั้น นางหลงรักเขามานานเพราะเขาเคยช่วยชีวิตนางเอาไว้

ตอนนั้น นางเดินทางไปที่ชายแดนกับบิดา และนางได้ออกไปเดินเที่ยวเล่นที่ตลาด ขากลับจากตลาดก็มีโจรมาดักปล้น หวังจะฉุดนางไปทำมิดีมิร้าย แต่นางโชคดีที่ได้เขาเข้ามาช่วยเหลือ มิเช่นนั้นนางก็คงไม่มีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้

ตั้งแต่นั้นมา นางก็ตั้งใจว่าจะแต่งงานกับเขาเพื่อเป็นการตอบแทน หากไม่ได้แต่งงานกับเขา นางก็จะไม่แต่งงานกับผู้ใด และตอนนางได้ยินข่าวว่าเขากลับมาที่เมืองหลวง นางดีใจเป็นอย่างมาก และอยากจะได้เจอกับเขาสักครั้ง

แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้พบกับเขาสักที จึงทำให้นางต้องมานั่งรอที่หน้าประตูเมืองเช่นนี้ เพราะได้ยินข่าวว่าเขาออกไปเที่ยวที่นอกเมือง จึงได้มาดักรออยู่ตรงนี้เพื่อเจอเขา ทว่านี่ก็ผ่านมาแล้วสองวันก็ยังไม่ได้พบเขา แต่นางก็ไม่ย่อท้อยังคงปักหลักอยู่ที่ประตูเมือง

และแล้วความพยายามของนางก็เป็นผล เพราะคนที่นางรอกำลังเดินทางเข้าเมือง หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้พบหน้าเขาอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้พบหน้าเขามาหลายปี

“ไปขวางทางขบวนรถม้าเอาไว้” เจาโหลวสั่งสาวใช้ข้างกาย นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่นางจำได้พบเขาอีก นางจะปล่อยให้มันหลุดมือไปไม่ได้

“เจ้าค่ะ” ลี่มี่รีบเข้าไปขวางทางขบวนรถม้าของสกุลหวังเอาไว้ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย “ท่านแม่ทัพ คุณหนูของพวกข้ามีเรื่องอยากจะสนทนาด้วยเจ้าค่ะ”

หวังซานซวินมองคนที่มาขวางการเดินทางของตนเองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ไม่เคยมีผู้ใดกล้าเข้ามาขวางทางเขาเช่นนี้เลย สาวใช้ผู้นี้ช่างไม่กลัวตายยิ่งนัก

ทันทีที่รถม้าหยุดลงกะทันหัน หลันอันฉีก็โผล่หน้าออกมาดูว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น และนางก็เห็นตอนที่แม่นางน้อยกำลังเดินตรงมาทางนี้พอดี

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าสตรีผู้นั้นคือใคร” อันฉีเอ่ยถามสหาย ขณะที่กำลังโผล่หน้าออกไปนอกรถม้า โดยไม่ได้สนใจมารยาทที่สตรีพึงมีเลยแม้แต่น้อย

หวังซีฮันที่ได้ยินเช่นนั้นก็โผล่หัวออกมาเช่นกัน เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้ใดกล้ามาขวางทางพี่ชายของเขา

“อ้อ คุณหนูใหญ่สกุลฝูนี่” เขาจำนางได้ เรื่องของนางถูกเล่าลือไม่น้อยในเมืองหลวง

“อ้อ สตรีที่ไม่ยอมแต่งงานเพื่อรอชายในดวงใจ ใช่หรือไม่” เมื่อเอ่ยถึงตระกูลฝู นางก็พอจะจำได้ มีข่าวว่านางไม่ยอมแต่งงานกับคนที่บิดาหาให้ เพราะตั้งใจจะแต่งงานให้กับบุรุษที่เคยช่วยนางเอาไว้ “มิใช่ว่าคนที่นางรอ คือพี่ชายของเจ้าหรอกนะ”

“ดูท่าแล้ว อาจจะเป็นเช่นนั้น” เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าเขาก็พอจะรู้แล้วว่า คนที่เคยช่วยชีวิตของนางนั้นคือผู้ใด ดูแล้วเหมือนจะเป็นพี่ชายคนนี้ของเขา

“คุณหนูมีเรื่องอันใดหรือ” ซานซวินถามสตรีที่เดินเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเท่าใดนัก

“ข้าฝูเจาโหลวบุตรสาวเจ้ากรมคลัง อยากจะขอบคุณท่านแม่ทัพที่เคยช่วยเหลือเอาไว้ เมื่อตอนที่อยู่ชายแดนเจ้าค่ะ” เจาโหลวเอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับบอกจุดประสงค์ของตนเองที่มาในวันนี้ นางพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาประทับใจ ตอนนี้เขายังไม่แต่งงาน มองไปทั่วเมืองหลวงแล้ว ตอนนี้ก็มีเพียงแค่นางที่เหมาะสมกับเขา

“เราเคยเจอกัน?” เขาจำไม่ได้ว่าเคยเจอสตรีผู้นี้มาก่อน

รอยยิ้มของฝูเจาโหลวแข็งค้างไปทันทีที่ได้ยินคำถามของเขา นี่เขาถึงกับจำนางไม่ได้เลยหรือ

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวพยายามฝืนส่งยิ้มไปให้เขา ไม่เป็นไร เรื่องราวก็ผ่านมาแล้วหลายปี เขาจะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก

หวังซานซวินหันไปถามคนสนิทเพื่อความแน่ใจ ในความทรงจำของเขาไม่ได้มีนางในความทรงจำเลยสักนิด

ลู่คงที่เห็นเจ้านายส่งสายตามาถามก็พยักหน้าน้อย ๆ เขาจำได้ว่าเคยช่วยชีวิตของบุตรสาวเจ้ากรมคลังเอาไว้ แต่หน้าตาเป็นเช่นไรนั้น เขาก็จำไม่ได้เช่นกัน

“เรื่องนั้นไม่ต้องขอบคุณ มันคือหน้าที่ของข้า” พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้เอ่ยอันใดอีก เขาก็สั่งให้ขบวนรถม้าเดินทางต่อ ไม่ได้สนเลยว่าจะชนคนที่ยืนอยู่หรือไม่

ฝูเจาโหลวไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะถูกปฏิบัติอย่างเย็นชาเช่นนี้ จึงได้ยืนนิ่งอย่างทำอันใดไม่ถูก เขาไม่ได้สนใจนางเลยแม้แต่น้อย

หลันอันฉีที่มองเหตุการณ์ด้านนอกอย่างพอใจแล้วก็กลับเข้ามานั่งในรถม้าเช่นเดิม ตอนนี้นางพอจะคิดแผนการอันใดดี ๆ ออกแล้ว นางจะต้องหาคนที่ถูกใจหวังซานซวินให้ได้ จากนั้นก็ให้เขาแต่งงานกับสตรีนางนั้นไป ส่วนนางก็จะหาคนที่เหมาะสมแต่งงานด้วย เพียงเท่านี้ เรื่องทุกอย่างก็สามารถคลี่คลายได้แล้ว

น่าเสียดายที่เขาไม่สนใจสตรีแซ่ฝูผู้นั้น มิเช่นนั้นเรื่องทุกอย่างคงง่ายดายกว่านี้ เพียงนางช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ สตรีผู้นั้นก็คงสามารถพาตัวเองให้แต่งเข้าสกุลหวังได้

แต่ไม่เป็นไร นางจะช่วยหยิบยื่นโอกาสให้สตรีแซ่ฝูเอง หากอีกฝ่ายทำให้เขาเปิดใจได้ก็ถือว่าเป็นวาสนาของนาง และก็หวังว่าสตรีแซ่ฝูผู้นั้นจะทำสำเร็จ

หญิงสาวที่คิดแผนร้ายในใจก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ นี่แหละคือทางรอดของนาง นางจะช่วยเขาหาฮูหยินเอง