ท่านแม่ทัพ ข้าผู้นี้จะช่วยท่านหาฮูหยินเอง

บทที่ 5

ข้าไม่มีวันแต่งงานกับเจ้า

หลันอันฉีถูกมารดาไหว้วานให้นำขนมมาให้ที่จวนสกุลหวังอยู่ตลอด เพราะหวังจะให้นางทำความรู้จักกับว่าที่สามี แต่หารู้ไม่ว่าทุกครั้งที่นางมา เขาไม่เคยออกมาพบหน้าของนางเลยสักครั้ง แม้ว่าเขาจะอยู่ที่จวนก็ตาม

“พี่เจ้าไม่อยู่ที่จวนหรือ” อันฉีเอ่ยถามคนตัวโตที่เอาแต่นั่งกินขนมที่นางเอามา มารดาของนางมีฝีมือในการทำขนม ทุกคนที่ได้ชิมล้วนติดใจทั้งสิ้น

“น่าจะอยู่นะ” เขาก็ไม่เห็นว่าพี่ชายจะออกไปที่ใด วัน ๆ ไม่ลากเขาไปที่ค่ายทหารนอกเมือง ก็ขลุกตัวอยู่แต่ในเรือน “อยากเจอเขาหรือ”

หวังซีฮันถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เพราะทุกครั้งที่คนตัวเล็กมาก็ไม่เห็นจะถามถึงพี่ชายเขาสักครั้ง ทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่ว่าเขาอยู่ในจวน

“ใช่ จะหาฮูหยินให้เขาทั้งที ก็ต้องตีสนิทกับเขาเสียก่อนสิ มิเช่นนั้นเขาจะสงสัยได้” นางตั้งใจแล้วว่าจะต้องช่วยเขาหาฮูหยิน หากนางเข้าใกล้เขาอย่างไร้เหตุผล เขาจะต้องสงสัยในการกระทำของนางอย่างแน่นอน

“เจ้านี่ช่างดื้อดึงยิ่งนัก” เขาได้แต่ส่ายหัวให้กับความดื้อของสหายตัวน้อย ตัวก็แค่นี้ แต่ขยันหาเรื่องให้ตนเองเดือดร้อนยิ่งนัก

“เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ ไปเอาอกเอาใจพี่ชายของเจ้าเสียหน่อย วันหน้าจะทำอันใด จะได้ง่ายหน่อย” พูดจบก็เดินออกไปที่เรือนของหวังซานซวิน พร้อมกับขนมที่เตรียมมาให้เขา นางไม่สนใจหรอกว่าเขาจะชอบขนมหรือไม่ เพราะมันเป็นของบังหน้าเท่านั้น

หวังซีฮันได้แต่มองตามสหายอย่างคิดไม่ตก เขากลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งนางจะตกหลุมพรางของตนเอง

“ข้ามาขอพบพี่ซานซวิน” อันฉีเอ่ยกับบ่าวรับใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเรือนด้วยท่าทางอ่อนหวาน

“รอสักครู่ขอรับ” เขารีบเข้าไปรายงานผู้เป็นนาย ก่อนจะออกมาแล้วเชิญแขกที่มาขอพบเข้าไปด้านใน

“จินเอ๋อร์เจ้ารออยู่ตรงนี้ ไม่ต้องตามเข้าไป” อันฉีหันไปสั่งสาวใช้และเดินเข้าไปในห้องตามลำพัง นางมองสำรวจไปรอบ ๆ เรือนด้วยความสนใจ เรือนนี้ดูน่าเกรงขามสมกับเป็นเรือนแม่ทัพเสียจริง

“สำรวจมากพอหรือยัง”

หลันอันฉีสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงของเจ้าของเรือน ไม่คิดว่าเขาจะโผล่เข้ามาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงเช่นนี้

“คารวะพี่ซานซวินเจ้าค่ะ” อันฉีหันไปยิ้มหวานให้เขา พร้อมกับหันไปทักทายเขาด้วยกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวานและเขินอายอยู่ในที

“มีอันใด” ผู้เป็นเจ้าของเรือนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา พร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาจับผิด

“พอดีท่านแม่ทำขนม ท่านแม่จึงให้นำมาให้พี่ซานซวินเจ้าค่ะ” หญิงสาวทำท่าทีเอ่ยออกมาอย่างเขินอาย

“เอาวางไว้ตรงนั้น แล้วออกไปซะ” เขาไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของหลันฮูหยิน แต่ก็ไม่ได้ยินดีที่จะต้อนรับบุตรสาวของนาง

“ตะ แต่ท่านแม่บอกว่า เราสองคนควรทำความรู้จักกันเอาไว้ เพราะหลังจากปักปิ่นพวกเราสองคนจะต้องแต่งงานกัน” หญิงสาวยกมารดามาเป็นข้ออ้าง หากไม่ทำเช่นนี้แล้ว นางก็ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรเพื่อได้ใกล้ชิดเขา

“ข้าไม่มีวันแต่งงานกับเจ้า กลับไปเสียเถิด” เขาเอ่ยออกมาอย่างไร้เยื่อใย และไม่คิดที่จะมีเยื่อใยต่อนางด้วย

“ข้า ข้า” อันฉีพยายามหาข้ออ้างที่จะอยู่กับเขาต่อ

“ข้าจะแต่งงานกับคนที่รักเท่านั้น และคนคนนั้นก็มิใช่เจ้า” เขาบอกกับนางอย่างจริงใจ เพราะไม่อยากให้นางมาเสียเวลากับเขา นางยังเด็ก มีโอกาสพบคนอีกมาก

หลันอันฉีแสร้งก้มหน้าลงด้วยท่าทางเสียใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ให้ข้าลองได้หรือไม่ หากพยายามถึงที่สุดแล้ว แล้วท่านยังไม่ชอบข้า ข้าจะเป็นฝ่ายถอยออกมาเอง”

‘คิดว่าข้าอยากแต่งงานกับเจ้านักหรือ หลงตนเองยิ่งนัก’ ต่อหน้านางแสดงท่าทีเศร้าสร้อย ทว่าในใจนั้นก่นด่าไม่หยุดหย่อน

“พยายามไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าเด็กเกินไปสำหรับข้า ข้าไม่มีวันชอบเจ้า” ท่าทีของเขาดูจริงจังขึ้น นางช่างเข้าใจอันใดยากยิ่งนัก

“ขอให้ข้าพยายามสักครั้งได้หรือไม่” นางมองไปที่เขาด้วยแววตาอ้อนวอนและหวังว่าเขาจะเห็นใจ แต่ถึงเขาจะไม่ตอบตกลง นางก็จะหน้าด้านหน้าทนตามตอแยเขาเหมือนเดิม

“ไม่ แล้วเจ้าก็กลับไปซะ อย่ามายุ่งวุ่นวายกับข้าอีก” พูดจบเขาก้หันหลังให้นาง เพราะคิดว่าเขาเอ่ยว่าจาเช่นนั้นออกไปแล้วนางจะยอมแพ้ล้มเลิกความตั้งใจนี้ไป แต่วาจาของนางกลับทำให้เขาชะงัก

“ข้าไม่มีทางยอมแพ้ ข้าจะต้องทำให้ท่านรักข้าให้ได้” อันฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ พยายามแสดงออกว่าตนนั้นมีใจต่อเขามากเพียงใด ทั้งที่ในใจอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

หวังซานซวินที่ได้ยินเช่นนั้น ถึงกับหันหน้ามามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลังตน ไหนว่านางเรียบร้อยหัวอ่อน เหตุใดวันนี้จึงได้ดื้อดึงเช่นนี้

“ให้ข้าพยายามนะเจ้าคะ ข้าอยากลองดูสักครั้ง” หญิงสาวพยายามร้องขอให้เขาเห็นใจ “ไม่ว่าท่านจะผลักไสข้าเพียงใด ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด”

“ไร้ประโยชน์” พูดจบ เขาก็หันหลังแล้วเดินออกไปและร้องสั่งการองครักษ์คนสนิท “จับนางโยนออกไปเดี๋ยวนี้”

หลันอันฉีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่อ้าปากค้าง นี่ใช่หรือไม่ เหตุผลที่เขายังไร้คู่ครองมาจนถึงทุกวันนี้ นางไม่มีทางแต่งงานกับคนแข็งทื่อเช่นนี้เด็ดขาด นางจะต้องหาคนที่มาแต่งงานกับเขาให้ได้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นคนที่จะต้องแต่งกับเขาย่อมไม่พ้นนาง

แต่ตอนนี้นางยังมองหาคนที่จะแต่งงานกับเขาไม่ได้เลย แต่นางจะไม่ยอมแพ้ นางไม่เชื่อหรอกว่าทั่วทั้งเมืองหลวงนี้ นางจะไม่สามารถหาคนที่ถูกใจเขามาได้ นางเชื่อว่าต้องมีสักคนที่ถูกตาต้องใจเขา และนางจะตามหาสตรีผู้นั้นมาให้ได้

มิเช่นนั้น ชีวิตของนางคงได้จบลงอย่างแน่นอน นางจะให้มันเป็นเช่นนั้นไม่ได้ นางอยู่กับคนที่น่ากลัวเช่นนี้ไม่ได้ แม้เมื่อครู่นางจะปากเก่งกับเขา แต่ในใจนางก็หวาดกลัวเขาไม่น้อย ไม่รู้ว่าหากเขาโมโหขึ้นมาจริง ๆ เขาจะลงมือกับนางยังไง เพราะชื่อเสียงที่เหี้ยมโหดของเขานั้นไม่อาจดูแคลนได้