ท่านแม่ทัพ ข้าผู้นี้จะช่วยท่านหาฮูหยินเอง

บทที่ 6

คิดว่าข้าอยากทำดีกับท่านนักหรือ

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา หลันอันฉีก็เทียวไปหาหวังซานซวินที่จวนอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งนางก็จะนำขนมที่มารดาทำเอาไว้ไปให้เขาด้วย

“ข้ามาพบพี่ซานซวิน” นางแจ้งบ่าวรับใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าในใจก่นด่าไม่หยุด

ทุกครั้งที่นางมาขอพบเขา เขามักจะกลั่นแกล้งให้นางยืนรออยู่ที่หน้าเรือนนานสองนาน กว่าจะอนุญาตให้นางเข้าพบ

อย่าให้ถึงทีของข้าบ้างแล้วกัน คอยดูเถิดว่าข้าจะจัดการเจ้าเช่นไร หญิงสาวได้แต่คิดในใจ

“เชิญคุณหนูรองหลันเข้าไปข้างในขอรับ”

หลันอันฉียืนรออยู่ที่หน้าประตูเรือนเกือบหนึ่งเค่อ เขาจึงยอมให้นางเข้าไปพบ

“พี่ซานซวิน ข้านำขนมมาให้เจ้าค่ะ” อันฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทุกครั้งที่นางมาขอพบเขา มักจะมีของติดไม้ติดมือมาเสมอ และส่วนมากจะเป็นขนมที่มารดาของนางทำเอง

หวังซานซวินมองขนมที่อยู่ในมือของคนที่มาพบด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางเอาขนมมาให้เขาทุกวัน นี่คิดจะขุนเขาให้อ้วนใช่หรือไม่

เขาพยักหน้าให้คนสนิทไปรับขนมจากนางมา น้ำใจของหลันฮูหยิน เขาไม่อาจปฏิเสธได้

“ทำธุระของเจ้าเสร็จแล้วก็ออกไป ข้ามีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ” ตอนนี้เขามีเรื่องให้มากมายต้องทำ แม้ไม่ได้อยู่ที่ชายแดน เขาก็ยังคงมีเรื่องให้จัดการ จึงไม่ว่างมาทำเรื่องไร้สาระกับนาง

“ให้ข้าช่วยพี่ซานซวินฝนหมึกนะเจ้าคะ” วันนี้แปลกไป เพราะทุกครั้งที่นางมาพบ ไม่อ่านหนังสือก็เดินหมาก แต่วันนี้กลับแปลกไปเพราะเขากำลังเขียนอันใดสักอย่าง

“ความลับทางการทหาร เจ้าเข้ามายุ่งได้หรือ” เขาเงยหน้าขึ้นมองนางตาแข็ง ความลับทางทหารมิใช่เรื่องเล่น จะให้นางมาวุ่นวายไม่ได้

“ขออภัยเจ้าค่ะ” สีหน้าของนางรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก นางไม่คิดว่ายามที่เขากลับมาเมืองหลวงก็มีงานให้ทำด้วย “เช่นนั้นข้าชงน้ำชาให้นะเจ้าคะ”

หญิงสาวปรนนิบัติพัดวีเขาอย่างดี คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง คอยเอาอกเอาใจอยู่ตลอด แต่เหมือนความพยายามของนางจะไม่ค่อยถูกตาต้องใจของคนร่างโตสักเท่าใด ดูเหมือนเขาจะรำคาญนางเสียด้วยซ้ำ

แต่นี่แหละเป็นสิ่งที่นางต้องการ ยิ่งเขารำคาญนางมากเพียงใด แผนการของนางก็ยิ่งเข้าใกล้ความสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น

“วันหลัง ไม่ต้องเข้ามายุ่งวุ่นวายที่เรือนของข้าอีก” เขาไม่ได้แตะต้องของที่นางทำให้เลย “จากนี้ หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมาเหยียบที่เรือนนี้อีก”

“พี่ซานซวิน ข้าขออภัยที่ทำให้รำคาญใจ แต่อย่าเพิ่งตัดโอกาสข้าเลยนะเจ้าคะ” อันฉีคุกเข่าลงและขอร้องอ้อนวอนเขาด้วยท่าทีน่าสงสาร หญิงสาวแทบจะร่ำไห้ออกมา “ต่อจากนี้ ข้าจะไม่ทำให้พี่ซานซวินรำคาญใจอีกแล้ว”

“อย่าเข้ามายุ่งที่นี่อีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” เขาตวัดสายตาที่แข็งกร้าวมองไปยังสตรีดื้อรั้นที่มักจะทำให้เขาปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง

หญิงสาวกลัวจนตัวสั่น แต่ก็พยายามฝืนยิ้มออกมา นี่คงเป็นอย่างเดียวกระมังที่นางไม่ต้องเสแสร้งเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขา เพราะนางกลัวเขาจริง ๆ คนอันใดเพียงแค่มอง ก็ทำให้คนกลัวได้

“กลับไปซะ” ชายหนุ่มตวาดเสียงดังลั่น ทำให้คนร่างบางถึงกับสะดุ้ง

“เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” นางยอบกายให้เขา ก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย

หวังซานซวินมองคนที่เดินออกไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้เขากำลังเครียดเรื่องการทหาร จึงไม่สามารถควบคุมตนเองได้

“ผู้ใดอยากทำดีกับท่านกัน หากไม่เพราะข้าต้องผลักไสเจ้าไป ข้าหรือจะมายุ่งกับเจ้า” อันฉีอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ “คอยดูเถิด วันใดที่ข้าจับท่านแต่งงานกับคนอื่นได้ ข้าจะไม่มาเหยียบที่เรือนนี่อีก!”

นางโมโหเป็นอย่างมากที่ถูกเขาตะคอกใส่หน้าเช่นนี้ ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีผู้ใดทำกับนางเช่นนี้มาก่อน

แม้จะโมโหมากเพียงใด รุ่งเช้า หลันอันฉีก็ลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อเข้าครัวด้วยตนเอง เพื่อที่จะทำอาหารไปให้หวังซานซวินที่จวน นางจะทำให้ทุกคนเห็นถึงความพยายามของนาง ว่านางพยายามมากเพียงใดเพื่อให้เขาพึงพอใจในตัวนาง

ท้ายที่สุดแล้ว หากนางไม่ได้แต่งงานกับเขา ทุกคนก็จะเห็นว่านางทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้เลือกนางเท่านั้นเอง

“ข้านำอาหารมาให้พี่ซานซวิน ไปแจ้งเขาให้ที” หญิงสาวกลับมาที่เรือนนี้อีกครั้งด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ต่างจากใบหน้าที่เศร้าสร้อยเมื่อวาน

คนเฝ้าประตูได้แต่มองหญิงสาวผู้น่าสงสารด้วยสีหน้าที่เห็นใจ นางเอาใจใส่เจ้านายของเขาเป็นอย่างดี เจ้านายของพวกเขาก็ใจแข็งเสียเหลือเกิน

“คุณหนูรองหลันรออยู่ตรงนี้ก่อนนะขอรับ บ่าวจะเข้าไปแจ้งนายน้อยให้”

“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร คนเฝ้าประตูพวกนี้ดูเป็นมิตรกับนาง มากกว่าครั้งแรก ๆ ที่นางมามาก

“คุณหนูรอง นายน้อยกำลังยุ่ง ไม่สะดวกให้เข้าพบขอรับ”

“เช่นนั้น ข้าฝากของพวกนี้ให้พี่ซานซวินด้วยนะเจ้าคะ หากพี่ซานซวินไม่รับ พวกท่านก็สามารถกินได้เลย” หญิงสาวฝืนยิ้มออกมา ยื่นกล่องอาหารให้คนเฝ้าประตู นางรู้อยู่แล้วว่าอย่างไร เขาก็ไม่มีทางกินอาหารที่นางทำ

“ขอบคุณคุณหนูขอรับ” เขายิ้มรับ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายไม่มีทางกินอาหารที่คุณหนูรองหลันทำให้อย่างแน่นอน

หญิงสาวเดินกลับไปด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อยเช่นเดิมเหมือนกับทุก ๆ ครั้งที่นางมาเหยียบเรือนนี้ ไม่มีครั้งไหนเลยที่นางจะกลับออกไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

คนในจวนตระกูลหวังต่างก็รับรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี ทุกคนล้วนเห็นใจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเพื่อช่วยเหลือได้บ้าง ทำได้เพียงมองอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น