“เดี๋ยวผม.. จัดการให้ดีกว่าครับ”
เฉิงอินใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำแห่งนั้นอย่างมึนงง เธอปล่อยร่างกายของตัวเองให้เขาจัดการขัดสีฉวีวรรณนานกว่าชั่วโมง ผู้ชายคนนี้จัดการขัดขี้ไคล สครับผิว ทั้งกำจัดและบำรุงจนแทบจะทุกซอกทุกมุมของร่างกาย เธอถูกผู้ชายที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อลูบไล้ ไปทั่วเรือนร่างอย่างไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้
"ผิวของคุณผู้หญิงดีมากนะครับ.. ยิ่งขัดยิ่งนุ่มติดมือ" เขายังคงลูบไล้ไปตามเรียวแขนเรียวขาของเธอ ก่อนจะจัดการจับเธอล้างตัวจนสะอาด
“ผ้าเช็ดตัวครับ.. ผมจะเปลี่ยนน้ำอีกครั้ง หรือหากว่าคุณผู้หญิงไม่ถือสาจะลุกขึ้นมาทั้งอย่างนั้นก็ได้นะครับ.. ผมเห็นหมดแล้ว ผมไม่ถือ”
ทันทีที่ผู้ชายคนนี้พูดจบ เฉิงอินใช้มือเล็ก ๆ ของเธอคว้าหมับไปที่ผ้าขนหนูสีขาวสะอาด ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบจะเรียกได้ว่าห้อเลือด เขามองอาการเขินอายของเธออย่างขบขัน ก่อนจะหันหลังให้เธอเพื่อทำธุระส่วนตัว
“ห้องอาบน้ำที่ร้านเรา.. ท
