ใบหม่อนเดินลากกระเป๋าสัมภาระใบโตออกจากสนามบินมาขึ้นรถที่ ‘เจาภวังค์คฤหาสน์’ ลูกสาวของมาเฟียที่มีอิทธิพลอันดับต้นของฮ่องกงจัดไว้ให้ ทันทีที่ก้นของเขานั่งลงบนเบาะหนังราคาแพง ประตูรถสีดำก็เลื่อนจนปิดสนิท
“นายนะเหรอบอดี้การ์ดคนใหม่ของฉัน” เสียงดุดันแบบเหยียดหยาม
ของผู้หญิงที่ฟังจากน้ำเสียงอายุน่าจะประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหกปี
ดังขึ้นที่เบาะด้านหลัง เขาเองก็ไม่ได้หันหลังไปมองเธอหรืออะไร
ยังคงนั่งนิ่งไม่แสดงอาการใดออกมาเป็นพิเศษ “ครับ”
“ดูจากทรงแล้ว..แบบนายนี่ จะทำได้เหรอ” เธอใช้น้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเข้าหูนั้นพ่นออกมาจนอารมณ์ที่นิ่งเงียบของผมเริ่มจะเดือดปุด ๆ
“ไม่ลองจะรู้เหรอครับ” ใบหม่อนตอบพร้อมกับหันไปมองหน้าผู้หญิงด้านหลัง ใบหน้าขาวจนติดซีด ปากถูกแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด ผมตรงดำขลับยาวเลยหน้าอกลงไป ดวงตาสวมทับด้วยแว่นกันแดดสีดำแบรนด์หรูแพงหูฉี่ “ของแบบนี้ถ้าอยากรู้มันก็ต้องลอง”
“หึ!ปากด
