สองเท้าเรียวสวยเหยียบลงที่พื้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะลงมายืนเต็มความสูง ลมจากทะเลปะทะเข้าที่ใบหน้าเป็นระยะ ใบหม่อนหยิบหมวกปีกกว้างใบโตมาสวมให้เธอก่อนจะถือวิสาสะจูงมือของเธอให้เดินตามไป “เวลาอยู่ไทย ถ้าผมไม่สบายใจผมชอบไปทะเล”
“ทะเลช่วยได้เหรอ..ไร้สาระ” ถึงแม้คำพูดเธอจะออกไม่น่าฟังสักหน่อย แต่สองเท้าของเธอยอมเดินตามลงมาอย่างว่าง่าย เม็ดทรายนับล้านที่กองรวมกันเต็มชายหาด ทันทีที่เท้าสัมผัสมันกับรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก
“อย่าบอกนะว่าไม่เคยมารับลมริมทะเล” ใบหม่อนหันมามองใบหน้าหวานของเธออย่างหาคำตอบ เธอไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะดึงมือของตัวเองออกจากมือของเขาแล้วเดินไปตามชายหาด “จริงดิ คุณหนูไม่เคยมารับลมเล่นจริงเหรอ”
“นายจะถามอะไรเยอะแยะเนี่ย” คำพูดเหมือนเธอจะดุและไม่สบอารมณ์นะ แต่มันกลับดูเหมือนคำพูดของคนที่แก้เขินเสียมากกว่า
“ลมจากทะเล เขาว่ากันว่ามันพัดความเศร้าไปได้ด้วยนะครับ” ใบหม่อนเดินตามเธอช้
