ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ใบหม่อนก็คือใบหม่อน ผมถูกว่าจ้างให้มาเป็นบอดี้การ์ดให้ลูกสาวมาเฟียที่มีชื่อเสียงและชื่อเสียมากมายในฮ่องกง ที่ตอนนี้เหมือนจะมีปัญหากันระหว่างแก๊ง ทำให้ผู้เป็นพ่อนั้นเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาวที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ “ผมมาทำงานตามหน้าที่ ผมหวังว่าเราจะไม่มีเรื่องกันเองนะครับ”
สองเท้าก้าวพาร่างกายขึ้นมาบนชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนที่ถูกจัดไว้ให้ผมโดยเฉพาะ ต่างจากบอดี้การ์ดคนอื่นที่พักที่ห้องด้านล่าง
เพล้ง!
ผมเด้งตัวออกจากที่นอนทันทีที่ได้ยินเสียงวัตถุหนัก ๆ ร่วงหล่นลงที่พื้น สองเท้าเปิดประตูวิ่งออกไปยังห้องของเจาเยว่ “คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
ไม่มีเสียงตอบรับมาจากบุคคลด้านใน นั่นทำให้ผมเริ่มรู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ เพราะผมเองไม่มั่นใจว่าเสียงที่ได้ยินนั้นมาจากห้องของเธอ หรือว่าจากด้านล่าง “คุณหนูได้ยินแล้วตอบด้วยครับ”
ผมยังคงเคาะประตูอยู่แบบนั้น จน
