“เจาเยว่ เธอกำลังพูดอะไรอยู่รู้ตัวไหม” ผมไม่รู้ว่าผมกำลังทำหน้าแบบไหน รู้เพียงบัดนี้ใบหน้าของเธอมันกลับกำลังยั่วยวนผมมากเกินกว่าที่ผมจะอดทนไหว
“รู้” เธอเดินมายืนด้านหน้าก่อนจะใช้สองมือค่อย ๆ ผลักให้ผมล้มตัวลงนอนราบไปกับที่นอนนุ่ม “รู้ทุกอย่าง ไม่ได้เมา”
“หากคุณทำแบบนี้ คุณจะเสียใจนะ” แม้ริมฝีปากผมจะเอ่ยออกไปแบบนั้น แต่สายตาของผมกับจับจ้องไปที่ริมฝีปากบางของเธอไม่กะพริบ จินตนาการไปว่าหากผมได้สัมผัสมัน จะเป็นเช่นไรกันนะ
“หากนายไม่ช่วยฉัน ฉันต้องตายแน่ ๆ” เธอโน้มใบหน้ามากระซิบข้างใบหู เพียงเท่านั้นเส้นขนในร่างกายทุกส่วนก็พร้อมใจกันลุกพรึบพับ ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงแค่ฝ่ามือกั้น นั่นทำให้ผมได้กลิ่นหอมของกายเธออย่างติดจมูก
“หอมจัง” ผมเอ่ยออกไปเบา ๆ สองมือโอบรัดรอบเอวคอดของเธอแน่น สังเกตได้ถึงความวิตกเล็กน้อยที่เธอสะดุ้ง แต่ก็แค่พริบตาเดียว เพราะวินาทีต่อมา ริมฝีปากบางของเจาเยว่ประกบลงม
