“จวิ้นอ๋อง ให้งานเป็นไปตามกำหนดเดิมเถิด”
“แม่นางไม่อยากอยู่กับข้าหรือ”
“ข้าอยาก..แต่ข้าอยากช่วยท่านหาตัวผู้ที่นำยาต้องห้ามเข้ามาในวังเสียก่อน”
“แต่ข้าอยากอยู่กับแม่นางทั้งเช้าค่ำ เพลาตื่นพบหน้า เพลานอนทำเรื่องเช่นนี้ในทุกวันคืน”
“ท่านกลายเป็นคนมักมากในกามเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ข้าเป็นแค่กับเจ้า ตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้ของเจ้า” จวิ้นอ๋องใช้นิ้วชี้ไปตามจุดต่าง ๆ บนร่างกายเธอช้า ๆ ริมฝีปาก เนินอกอวบ จนมาถึงส่วนที่อยู่ใต้หน้าท้องแบนราบ “เป็นของข้าทั้งหมด”
“ข้าเป็นของท่านเพียงผู้เดียว”
“แต่ตอนนี้..แม่นางต๋าวเรามาสร้างบุตรชายบุตรสาวกันอีกสักสองสามรอบดีหรือไม่”
“ท่านไม่เหนื่อยบ้างหรือ” ถึงแม้ปากจะเอ่ยไปเช่นนั้น แต่นิ้วเรียวกลับกำลังซุกซนไปตามแผงอกของเขาอย่างจงใจ “ถ้าท่านไม่เหนื่อย ข้าก็ย่อมตามใจจวิ้นอ๋องอยู่แล้ว”
สิ้นคำพูดแม่นางต๋าว เขาใช้สองมือยกเธอขึ้นจากแท่งเอ็นใหญ่ น้ำสีขาวขุ่นไหลจากร่อง
