“เธอเคยห้ามฉันได้เหรอวะฮารุ จะเอาที่นี่ หรือให้ไปเอาที่บ้านแม่เธอเหมือนเดิม” ผู้ชายตรงหน้าไม่ยอมหุบปากเน่า ๆ ที่พ่นออกมาหลายต่อหลายคำ ฉันยืนกำหมัดแน่นโดยที่สองมือของเขายังไม่ได้เอาออกจากข้อมือฉันเลยสักนิด
“เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับฉันสักที” ฉันกัดฟันถามออกไปอย่างที่ใจคิด ฉันคิดจริง ๆ ว่าเขาจะไม่ทำระยำกับฉันอีก คิดจริง ๆ ว่าโตขนาดนี้แล้วเขาคงปล่อยให้ฉันได้มีชีวิตที่เหมือนคนทั่วไป “เมื่อไหร่เหรอ..เมื่อไหร่นายจะเลิกยุ่งกันฉัน!”
“ไม่รู้ซิ เบื่อเมื่อไหร่ก็เลิกยุ่งเองแหละ แต่ตอนนี้ไม่!”
“โคตรเห็นแก่ตัว” ฉันพูดออกมาด้วยเสียงลอดไรฟัน
“เธอด่าฉันมาเกือบสิบปีแล้วนะ ไม่เหนื่อยเหรอวะ” แต่แทนที่คนตรงหน้าจะสำนึก แต่เปล่าเลย เขายังคงลอยหน้าลอยตาตอบอย่างสบายใจ
แควก!
เขาใช้มือเพียงข้างเดียวของเขาพันธนาการข้อมือของฉันเอาไว้ มือข้างที่ว่างกระชากเสื้อสีขาวที่ฉันสวมจนบัดนี้มันดูเหมือนเศษผ้า
อกขาว ๆ ภายใต้ชั
