ตอนที่ 3 หอนางโลม
951 Words
“เกิดอะไรกับคุณหนูของพวกเจ้า ใยจากไปแล้วไยต้องกลับมา เหลือเพียงร่างกายที่ไร้ซึ่งวิญญาณ จักกลับเข้าเมืองหลวงมาสร้างปัญหาให้จวิ้นอ๋องด้วย” เสียงแผดร้องขององค์หญิงรองดังขึ้นหน้าจวนตั้งแต่เช้าตรู่
“องค์หญิงต๋าวของข้าน้อยยังมิเสีย และที่นี่คือที่ที่องค์หญิงควรกลับมาเจ้าค่ะ”
“เป็นแค่บ่าวไพร่ เจ้ากล้าขึ้นเสียงและพูดปลดกับข้าหรือ”
“ข้ามิได้พูดปลด องค์หญิงของข้ามิได้เสีย”
“เจ้ากำลังจะบอกว่าหมอหลวงพูดปลดเช่นนั้นหรือ”
เสียงดังจากหน้าจวนทำให้ต๋าวจาวอิ๋นลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินออกมายังหน้าห้องของเธอ ทันทีที่ประตูห้องของเธอถูกเปิดออก สายตาทุกคู่ที่อยู่ด้านนอกต่างหันมามองที่เธอเป็นสายตาเดียวกัน “ถ้าข้าตาย ที่ยืนอยู่ต่อหน้าองค์หญิงรองนี่คงเป็นผีกระมัง”
“เจ้า!”
“องค์หญิงรองมีธุระด่วนกับต๋าวจาวอิ๋นงั้นหรือ ถึงมาเสียงดังตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้”
“เธอมันปีศาจ ทำไมไม่ตาย ๆ ไปเสีย”
“ทำไมถึงเอ่ยเช่นนั้นกัน ไม่ทราบว่าต๋าวจาวอิ๋นไปทำอะไรให้องค์หญิงรองงั้นหรือ” ถึงแม้คำพูดจะเป็นแค่การสงสัย แต่ความจริงแล้วนั้นก็พอรู้อยู่บ้างว่าองค์หญิงรองนั้นพึงพอใจในตัวจวิ้นอ๋อง “หรือหากองค์หญิงไม่มีอะไรจะพูดกับต๋าวจาวอิ๋น ขอพระองค์กลับจวนไปเสียเถิดเจ้าค่ะ ไม่ส่งนะเจ้าคะ”
ต๋าวจาวอิ๋นเอ่ยเพียงเท่านั้น ก่อนจะหันหลังเข้าจวนทันที เธอไม่ได้รู้สึกกลัวหรือไม่พอใจองค์หญิงรองสักเท่าไหร่ เพราะนี่ไม่ใช่จุดมุ่งหมายที่เธอยอมผิดกฎสวรรค์กลับมา จุดมุ่งหมายของเธอคือการผ่านด่านเคราะห์รัก ซึ่งคนที่เธอต้องการนั้นคือจวิ้นอ๋องเพียงผู้เดียวเท่านั้น
“พี่เฉา ไม่ทราบว่าวันนี้จวิ้นอ๋องมาหาข้าหรือไม่”
“จวิ้นอ๋องไม่ได้มาเจ้าค่ะ”
“งั้นทราบหรือไม่ จวิ้นอ๋องอยู่ที่ใด”
“วันนี้จวิ้นอ๋องถูกฮ่องเต้พาไปล่าสัตว์ในป่าหลังวังเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นหรือ”
“เมื่อเช้าพี่เฉาไปตลาดได้ยินชาวบ้านพูดกันว่า จวิ้นอ๋องเข้าหอนางโลมทุกวันเลยเจ้าค่ะ”
“งั้นก็ดีซิ”
“ดีอย่างไรหรือเจ้าคะ จวิ้นอ๋องมีแต่ชื่อเสีย ชาวบ้านรู้กันทั่วองค์หญิงยังเลือกที่จะแต่งงานกับจวิ้นอ๋องอยู่อีกหรือเจ้าคะ”
“แต่งซิพี่เฉา คืนนี้ข้าไม่นอนที่จวนนะ พี่ไม่ต้องตามข้าไป”
“คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ”
“ไปตามหาหัวใจ”
เวลาล่วงเลยผ่านไป ฮองเฮาได้ส่งหมอหลวงมาตรวจร่างกายของต๋าวจาวอิ๋นอีกครั้งหลังทราบข่าวว่านางฟื้นคืน ทุกอย่างในจวนดูวุ่นวายไปเสียหมดคนในเดินออก คนนอกเดินเข้า กว่าทุกอย่างจะสงบได้ก็ผ่านเวลาไปนานถึงยามโหย่ว
แม่นางต๋าวในชุดสีแดงตัวโปรดมองมุมไหนก็สวยสง่า ผิวขาวจนเกือบซีด ใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม คิ้วโค้งได้รูป ดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มบาง ๆ สวมทับด้วยชุดคลุมขนจิ้งจอกสีแดงสด สวมหมวกปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิด
เธอเดินออกทางด้านหลังของจวนโดยมีพี่เฉาที่เดินมาส่งด้วยใบหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินมาถึงกำแพงด้านหลังจวน
“รักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา”
เธอรีบปีนบันไดออกนอกจวนไปทันที สองเท้าเดินเร็วออกมาให้ห่างจากจวนให้มากที่สุด หาซอกมุมมืด ๆ ยืนนิ่งร่ายคาถาก่อนจะพาตัวเองมาถึงหอนางโลมที่มีผู้คนเดินพลุกพล่าน
“แม่นาง เหตุใดท่านถึงทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ แถวนี้”
“ข้า..ข้ามาหาเถ้าแก่”
“เจ้ามีธุระอันใดกับเถ้าแก่”
“ข้าก็อยากจะมาหางานทำอย่างพวกเจ้านั่นแหละ”
“การแต่งตัวของเจ้าดูไม่น่าใช่คนขัดสน เหตุใดเจ้าจึงอยากมาทำงานที่หอนางโลม”
“เป็นเรื่องจริงที่ข้ามิได้ขัดสนเรื่องเงิน แต่ข้าขัดสนบุรุษ..เหตุนี้ข้าสามารถเข้าทำงานได้หรือไม่”
“เจ้านี่พูดตรงดี ข้าชอบ..เข้ามาซิ ข้าจะพาเจ้าไปหาเถ้าแก่” เธอหัวเราะชอบใจก่อนจะพาให้แม่นางต๋าวเดินตามเธอเข้าไปในหอ ด้านในมากหน้าไปด้วยบุรุษที่กำลังมัวเมากับเหล้าหลายไห ข้างกายมีสาวน้อยใหญ่นั่งประกบหน้าหลัง เสียงหัวเราะชอบใจดังก้องไปทั่ว “ถ้าแก่ มีเด็กมาของานทำเจ้าค่ะ”
“เข้ามา” เสียงด้านในดังก้องเรียกให้แม่นางที่พาเธอมาเปิดประตูก่อนจะดันให้ตัวเธอเดินเข้าไปด้านใน “เข้ามาซิ”
“เจ้าค่ะ” แม่นางต๋าวสำรวจทั่วห้อง เห็นหญิงมีอายุคนหนึ่งนั่งบีบนวดบุรุษวัยกลางคนด้วยสายตาที่หวานฉ่ำ ทั้งคู่หันมามองเธออย่างช่วยไม่ได้
“จะมาหางานทำ เจ้าไม่เปิดใบหน้าให้ข้าดูหน่อยหรือ” เธอยังคงพูดพร้อมกับบีบนวดร่างกายของบุรุษผู้นั้นไม่ขาด
แม่นางต๋าวค่อย ๆ ถอดหมวกที่คลุมใบหน้าอยู่ออกโยนลงพื้น เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามจนบุรุษวัยกลางคนนั้นยังต้องตกตะลึง “พอจะทำงานที่นี่ได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ได้” เธอเปลี่ยนจากบีบนวดบุรุษผู้นั้นมาเดินวนสำรวจร่างกายของแม่นางต๋าว จับนั่นดูนี่จนเธอพึงพอใจ “เจ้าชื่ออะไร”
“อิ๋นเอ๋อเจ้าค่ะ”
- Writer
