“ดี!ข้าจะให้เจ้าทำงานที่นี่ แต่มีข้อแม้”
“ข้อแม้อะไรหรือเจ้าคะ”
“ข้าจะให้เจ้าไปปรนนิบัติชายผู้หนึ่ง และเจ้าห้ามทำให้ชายผู้นั้นไม่พอใจเป็นอันขาด”
“ใครหรือเจ้าคะ”
“เจ้าตามข้ามาก็พอ” หลังจากพูดจบ เถ้าแก่เนี้ยเดินนำแม่นางต๋าวนั้นมายังชั้นบนสุดของหอนางโลม ซึ่งชั้นบนนี้แตกต่างจากด้านล่างสิ้นเชิง เงียบสงบ ยังไม่ทันจะได้คิดว่าเงียบสงบดีสักเท่าไหร่ ประตูห้องถูกเปิดออกโดยสาวงามที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งวิ่งหนีออกมาราวกับกำลังเกรงกลัวสัตว์ร้าย “เจ้าต้องทำให้คนผู้นี้พอใจ”
“คนผู้นี้เป็นใครกันหรือเจ้าคะ เหตุใดพี่สาวเมื่อครู่ถึงวิ่งหนีตายไปเช่นนั้น” ถึงแม้แม่นางต๋าวจะไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด แต่กลับยิ่งสงสัยว่าเหตุใดสาวงามคนนั้นถึงวิ่งหนีออกไปด้วยสภาพนั้น
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง และที่สำคัญ เจ้าห้ามแพ่งพายเรื่องที่พบเห็นที่นี่ หรือคนผู้นี้ออกไปเด็ดขาด” เถ้าแก่หันมาจ้องหน้าเป็นเชิงสมทบว่าทุกสิ่งที่กล่าวนั
