ยัยซาตานกับนายมาเฟีย

พลาด

บทที่08

@นาริน

ตอนนี้ขบวนรถส่งของกำลังเคลื่อนย้ายไปที่ท่าเรือ

ของไอ้เจคอบ ฉันกับเฮียเดย์อยู่กลุ่มที่2

ส่วนเฮียไนท์กับไอ้เจคอบอยู่กลุ่มแรกที่อยู่ในขบวน

ส่งของ ฉันกับเฮียเดย์ค่อยสุ่มอยู่ด้านหลังของขบวน "นารินเฮียขอถามอะไรหน่อน"

“ว่ามา “

"เคยคิดอยากมีแฟนบ้างไหม“

"คำถามไร้สระ"

"แล้วกับไอ้เจคอบล่ะนารินคิดอะไรกับมันบ้างไหม“

"คิดสิ! “เฮียเดย์หันมามองหน้าฉันทันที

"คิดเหรอ อย่าบอกนะว่า....“

"คิดอยากจะฆ่าวันละร้อยครั้งคนเหี้ยอะไรจ้องเเต่จะเอาอย่างเดียวสงสัยเป็นโรคหื่นกลามตั้งอยู่ในท้องแม่คอยดูนะถ้ามันคิดไม่ดีกับนารินละก็จะตัดหนอนมันให้เฮียดู”พูดแล้วก็ขึ้นอยากจะตัดของมันทิ้งจริงจริง

"ถึงกับตัดทิ้งเลยเหรอ “

"ใช่ แล้วเฮียถามทำไม?"

"เฮียถามเฉยๆ"

บึมม~บึมมมมมม!?

อยู๋ๆก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาอยู่ขบวนของเฮียไนท์กับ

ไอ้เจคอบพร้อมกับเสียงปืนยิงกันสนั่น ฉันรีบขับรถไปหาสองคนนั้นด้วยความเร็ว

"แม่งมันเล่นแบบนี้เลยหรอวะ“

"สองคนนั้นหายไปไหน"พอฉันมาถึงเห็นแต่ซากรถ ที่ขับไปไหนไม่ได้แต่ไม่เจอสองคนนั้นอยู่ที่รถแต่เสียงปืนยังยิงกันอย่างต่อเนื่อง บึมมมมมม!?แล้วเสียงระเบิดดังขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันกับเฮียเดย์วิ่งกลับมาหลบอยู่ในรถเพื่อตั้งหลัก

"นารินเอาไงดีลูกน้องของเราตายกันเกือบหมดแล้ว" “ขนาดนี้แล้วถอยไม่ได้แล้วเฮีย มีลุยอย่างเดียวเฮียพร้อมใช่ไหม“ฉันชักปืนขึ้นมาอีกกระบอกแล้วลุกขึ้นยิงปะทะกับพวกมันรัวๆปังงงง!ปังงงง!ปังงงง

"นั้นไงนารินสองคนนั่นอยู่ทางโน้น"ฉันหันมองตามที่เฮียบอกฉันเห็น2คนนั่นกำลังต่อสู้กับพวกมันอยู่อีกทาง

“เฮียไปช่วยสองคนนั้น แล้วเจอกันที่บ้านเฮีย

ส่วนทางนี้นารินจัดการเอง "

"แต่! “

"ไปเร็วๆเฮียเดี๋ยวนารินยิงคุ้มกันให้"

"ดูแลตัวเองด้วยนะนาริน "ฉันพยักหน้าให้เฮียแล้วเฮียก็วิ่งไปหา2คนนั้น ส่วนฉันคอยยิงคุ้มกันให้เฮียเดย์ ตอนนี้ลูกน้องของทางฉันก็เหลือน้อยเต็มที

เพราะโดนระเบิดตายไปหลายคน กระสุนปืนของฉันกำลังจะหมดแล้วเหมือนกัน ส่วนพวกมันก็

เหลือไม่มากนัก

แกร๊กก!กระสุนฉันหมดจนได้ตอนนี้ฉันหลบอยู่ข้างหลังรถพวกมัน

ฉันเห็นเงาคนถือปืนเดินมาทางฉัน ปึก...ฉันลุกขึ้นเตะไปที่ปืนของมันจนปืนมันลอยหลุดจากมือ

ของมันฉันรีบคว้าปืนของมันขึ้นแล้วหันไป

ยิงแสกหน้ามันทันที “ภาพที่มีคนปามีดใส่ฉันก็แว๊บ

ที่หัวฉันมาทันที พึ่บ! มีคนปามีดใส่ฉันจริงๆแต่ฉันหลบทันฉันหยิบมีดปาใส่มัน แต่มันเคลื่อนไหวตัวเร็วมาก หมับ มันโผล่มาล็อคคอฉันจากด้านหลังฉันเอากระแทกศอกเข้าที่ท้องของมันก่อนบิดข้อมือของมันหมุนไปที่ด้านหลัง ฉันหยิบมีดขึ้นมากำลังจะแทงมัน แต่มันจับมือฉันที่ถือมีดเอาไว้ แล้วถีบเข้าที่ท้องฉันจนฉันเสียหลักล้มลง ฉันรีบลุกขึ้นแล้วต่อยไปที่หน้ามันหลายหมัด พึ่บ!!มันปามีดใส่ฉันอีกครั้ง

ฉันก้มตัวลงแล้วปามีดสวนกลับไปในทันที ...อ๊ากกกกก “มีดที่ปาโดนไปโดนที่ท้องของมัน

“เล่นกับมึงมานานงั้นตายเถอะเนาะ กูเหนื่อย"

ปัง!! “ฉันยิงกบาลมันตายในทันที

"นาริน “ฉันหันไปมองตามเสียงเห็นไอ้เจคอบมันกำลังวิ่งมาหาฉันพอมาถึงมันก็จับตัวฉันหมุนดูรอบๆ

"มึงเป็นไงบ้าง“

"กูยังอยู่ครบสามสิบสองแล้วพวกเฮียล่ะ"

"กูบอกให้พวกมันกลับกันไปก่อน“

"แล้วทำไมมึงไม่ไปกลับพวกเฮีย“

"กูเป็นห่วงมึงจะให้กูทิ้งมึงได้ไง "

"__"

"กูว่าเรารีบไปกันเถอะพวกมันแห่มากันอีกแน่“

"แต่เรายังไม่ฆ่าหัวหน้าแก๊งค์มันเลยนะ “

"ค่อยจัดการมันที่หลังตอนนี้เอาตัวเองให้รอด

ก่อนเถอะ" ในขณะที่ฉันกำลังคุยกับไอ้เจคอบสายตาของฉันเหลือบไปเห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่มีรอยสักเต็มตัวกำลังยกปืนขึ้นหันมายิงทางไอ้เจคอบ “เจคอบระวัง “ร่างกายมันเคลื่อนไหวไปบังตัวเจคอบแบบอัตโนมัติฉันเลยเป็นคนที่ถูกยิงแทน..ปังปัง

มันยิงมาโดนที่หน้าอกกับท้องฉันเต็มๆ ฉันรู้สึกจุกและเจ็บในเวลาเดียวกัน

"นาริน มึงมาบังกูทำไม"เจคอบประคองตัวฉันลุกขึ้นยืนฉันพูดอะไรไม่ออกมันจุกๆไปหมดอะตอนนี้

เจคอบชักปืนขึ้นมายิงพวกนั้นตายจนหมด

ไอ้คนที่ยิงฉันก็ตายเหมือนกันฉันไม่มีแรงที่จะพูดแล้วตอนนี้ “มึงอย่าเป็นอะไรนะนาริน มึงได้ยินกูไหม

นาริน นาริน"มันตบหน้าฉันเบาๆก่อนมันจะอุ้มฉันขึ้นแล้วไปที่รถด้วยความกังวลแต่ตาของฉันก็ค่อยๆหลับลงแล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไป

@เจคอบ

ตอนนี้ผมกำลังขับรถพานารินไปโรงพยาบาลเธอสลบไปแล้วตอนนี้ ใจผมนี่สั่นไปหมดกลัวเธอจะเป็นอะไรไปไฟดงไฟแดงผมไม่สนผมเหยียบสุดตีนอย่างเดียวครับตอนนี้ผมขับมาจนเห็นป้ายโรงพยาบาลอยู่ข้างหน้าผมไม่รอช้าผมรีบเหยียบแซงซ้ายแซงขวา จนถึงโรงพยาบาล

"หมอเว้ยยหมอ"ผมตะโกนเรียกหมอไม่นานพวกพยาบาลก็พากันวิ่งมา

“คนไข้โดนอะไรมาคะ"

"โดนยิงมา"

"พยาบาลขอประวัติคนไข้หน่อยค่ะ"

“ขอประวัติกับกูตอนนี้?..มันใช่เวลาไหม"

"แต่เราต้อง..."

"กูไม่มีหรอกประวัติผู้หญิงคนนี้แต่กูมีลูกปืนเอาไหม"

"__"คนจะตายห่ายังจะมัวขอประวัติไม่แปลกใจทำไมคนถึงตายก่อนเข้ารักษาตัวก็คงเพราะแบบนี้ล่ะ

"ถ้าไม่ไปกูยิงไส้แตก"

"ค่ะๆ"พวกหมอพยาบาลก็เข็นนารินไปห้องI.C.U ผมก็วิ่งตามไปติดๆ

"ญาติรอข้างนอกก่อนนะคะ"พยาบาลปิดประตูทันทีเมื่อเข็นนารินเข้าไปในห้อง ส่วนผมนั่งรอเดินรอนารินอยู่ข้างนอก สักพักพวกไอ้ไนท์ไอ้เดย์ม๊ามิวก็มา

"นารินเป็นไงบ้างเจคอบ! “

"พึ่งเข้าห้องicuเมื่อกี้ครับ"

"นารินโดนยิงได้ไงวะ“ไนท์พูด

"นารินมันมารับกระสุนแทนกู"

เพี๊ยะ!!พอผมพูดจบม๊ามิวเข้ามาตบผมทันที

"แกเป็นผู้ชายประสาอะไรให้ผู้หญิงมารับลูกกระสุนแทนน่าไม่อาย"

“ผมขอโทษครับม๊ามันเกิดขึ้นเร็วมากผมไม่ทันตั้งตัวด้วย" ผมยกมือไหว้ขอโทษม๊ามิว

"ฉันผิดเองที่ส่งนารินไปทำงานนี้"

"ไอ้เจคอบ กูว่ามึงไปทำแผลก่อนไหมเลือดมึงไหลออกเต็มแขนเลย"ไอ้ไนท์เดินเข้ามาดูแผลที่แขนผม

ผมมัวแต่เป็นห่วงนารินลืมไปเลยว่าตัวเองโดนยิงเหมือนกัน

"กูลืมไปเลยถ้ามึงไม่พูด"

...พี่มิววววว! “แล้วมีผู้หญิงกับผู้ชายวิ่งมาทางพวกผม แต่เดียวนะนี้มันเพื่อนของป๊ากับม๊าผมนิ

อย่าบอกนะว่านี่คือพ่อแม่ของนาริน

"พี่มิวยัยนารินเป็นไงบ้าง"

"ยังไม่ออกมาจากห้องicuเลย"

"ใครยิงลูกกูวะแล้วลูกกูโดนยิงได้ไง“ป๊านารินโวยวาย

"เป็นความผิดผมเองครับเธอมารับลูกกระสุนแทนผม“ ป๊านารินต่อยเข้าที่หน้าผมทันทีที่พูดจบ

"ถ้าลูกกูเป็นไรขึ้นมากูเอามึงตายแน่"

"มึงจะฆ่าลูกเลยหรอไอ้จีโน่"

"ป๊าม๊า!!"เป็นป๊ากับม๊าผมนั่นเองที่เดินเข้ามาม๊าเดินเข้ามากอด

"เป็นไงบ้างลูก “

"ไม่เป็นไรครับม๊า แค่เจ็บนิดหน่อย”

"แล้วหนูนารินล่ะลูกเป็นไงบ้าง “

"หมอยังไม่ออกมาเลยครับ"

"ไอ้เสืออย่าบอกนะว่านี่ลูกชายมึงชื่อเจคอบที่มึงเล่าให้กูฟังกูเคยเห็นแต่ตอนมันเด็กๆพอโตขึ้นมากูจำแทบไม่ได้”

"เออ ลูกชายคนโตของกูเอง "

"กูไปบ้านมึงก็บ่อยทำไมกูไม่เห็นหน้าเห็นแต่คนเล็กลูกชายมึงอีกคน"

"มันไม่ค่อยอยู่บ้านหรอกมันชอบออกไปตีหรีอยู่ผับทุกวัน"

"งั้นกูไม่ยกลูกสาวให้ลูกมึงละถ้าจะเหี้ยเหมือนพ่อมัน

"มึงก็ใช่ย่อยไปกว่ากู มึงยกหนูนารินให้กูแล้วมึงจะคืนคำพูดแบบนี้ไม่ได้"

"ก็ลูกมึงมันเจ้าชู้มั่วผู้หญิงไปวันๆแถมยังทำให้ลูกสาวกูต้องโดนยิงอีก"

"ทำอย่างกับเฮียไม่เคยมาก่อนเลยเนาะใช่ไหมนานา”หันไปพูดกับม๊านาริน

"ใช่! ว่าแต่คนอื่นเขาตัวเองดีหรือยังไงเฮียยกลูกสาวให้เฮียเสือกับพี่แอมแล้วอย่ามาคืนคำพูด"

"ทำไมจะคืนไม่ได้ "

"เพราะนานาจะเอาคนนี้เป็นลูกเขย "

"ทำไม"

"ว่าที่ลูกเขยนานาหล่อจบนะคะ"เขาพูดเรื่องไรกันวะ

"ไอ้เจคอบมึงไปทำแผลก่อนหมดแล้วมั้งเลือดมึงอ่ะ"ผมพยักหน้าให้ไอ้เดย์ก่อนเดินไปให้หมอทำแผลให้ใช้เวลาไม่นานหมอก็ทำแผลเสร็จ แต่พอผมกลับ

มาที่ห้องไอซียูเห็นแต่ไอ้ไนท์นั่งอยู่คนเดียว

"ทำเเผลเสร็จแล้วหรอวะ“

"อืม “

"กลับกันหมดแล้วเหรอวะ"

"เขาไปห้องพักฟื้นกันหมดแล้วนารินเพิ่งออกจากห้องไอซียูเมื่อกี้"

"แล้วเธอเป็นยังไงบ้างวะ"

"โชคช่วยที่นารินใส่สร้อยไมยังงั้นคงตายไปแล้ว"

"หมายความว่าไงวะ"

"กระสุนไม่ทะลุแต่เสียเลือดแผลที่ท้อง แต่โดยรวมเธอปลอดภัยดี"

"__"ผมได้ยินแบบนั้นก็ดีใจเธอไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วผมจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด

ผมกับไอ้ไนท์เดินไปที่ห้องพักฟื้นทุกคนยังอยู่กันครบหน้ารวมถึงป๊ากับหมาผมด้วย

"เจคอบลูกกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะทางนี่ม๊าดูเอง" “ผมขออยู่เฝ้าเธอได้ไหมครับ "

"แต่ "

”บ่อยให้มันเฝ้าหนูนารินนั่นแหละนานา มันเป็นคนทำให้หนูนารินโดนยิงมันต้องรับผิดชอบ "ป๊าพูดแล้วมองมาที่ผม

"เอ่อ งั้นก็ได้ค่ะ"แล้วป๊าก็หันมายักคิ้วให้ผม ผมก็อมยิ้มให้กับความเจ้าเล่ห์ของป๊าสงสัยสมัยตอนเป็นหมุ่นคงเจ้าเล่ห์ไม่เบา

"งั้นป๊ากับม๊ากลับก่อนนะลูกฝากดูแลน้องด้วยนะ

พรุ่งนี้ป๊ากับม๊าจะมาใหม่“

"ครับ”

"เดี๋ยวป๊าจะโทรบอกลูกน้องเอาเสื้อผ้ามาให้แล้วพวกการ์ดมาเฝ้าที่ห้องสัก3-4คน “

"ครับ"

”งั้นป๊ากับม๊ากลับก่อนนะ”ผมก็พยักหน้าให้กับทุกคนก่อนพวกเขาเดินออกไป

"พวกกูกลับก่อนนะเว้ยมีอะไรโทรเรียกพวกกู

ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกกูมาใหม่

“เออๆ ไปๆได้ล่ะ!กูจะอยู่กับเมียกู "

"เป็นตอนไหนวะ “มันพูดพร้อมกัน

"ตอนนี้ยังแต่ต่อไปไม่แน่"

-_- จากนั้นพวกมันก็เดินออกไป เหลือแค่ผมกับนารินที่อยู่ในห้อง