ยัยซาตานกับนายมาเฟีย

นาริน

"คุณนารินจะรับอะไรเพิ่มไหมคะ"

“ไม่ ป้าไปตามสองคนนั้นลงมาสิบอกพวกมันให้รีบลงมาก่อนที่ฉันจะขึ้นไปลากคอพวกมันด้วยตัวเอง"

"คะ..ค่ะๆ ป้าจะรีบไปตามให้นะคะ"พูดจบป้าใจก็รีบวิ่งขึ้นไปตามสองพี่น้องตามที่ฉันบอก

"ใครทำลูกสาวคนสวยของป๊าอารมณ์เสียแต่เช้าเลยหื้ม"แววตาหงุดหงิดปรายตามองป๊าเดินกอดแขนม๊าเดินมายังโต๊ะอาหาร

ถึงพวกเขาสองคนจะมีอายุมากขึ้นแต่ทั้งคู่ก็ยังหวานกันเหมือนตอนสมัยหนุ่มๆไม่เคยเปลี่ยน

“ป๊าก็รู้ว่าใครเป็นทำถ้าไม่ใช่ลูกชายกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของป๊า"

"เอาน๊าาลูกเดี๋ยวสองคนนั้นก็ลงมาป๊าว่าเรา

ทานข้าวรอพวกพี่เขาก่อน"

"ป๊าก็ควรทำหน้าที่พ่อให้มันเข้มงวดกว่านี้หน่อยนะคะพวกลูกๆจะได้เชื่อฟังบ้าง"ฉันพูดเรื่องจริงฉันไม่เคยเห็นป๊าตำหนิสองคนนั้นเลยสักครั้งขนาดก่อเรื่องไว้ตั้งมากมาย

"__"

"เลิกเรียนแล้วนารินจะไปไหนต่อไหมลูก"ม๊าหันมาถามฉัน

“ป้าหมิวให้นารินเข้าไปหาที่บ้านค่ะ"

"มาแล้วๆ"เสียงพี่ชายและพี่สาวตะโกนพร้อมวิ่งลงมาชั้นบน

พึ่บ!!! ปึก!!

"เฮือก"ทุกคนสะดุ้งตกใจที่ฉันปามีดหันสเต็กไปที่สองคนนั้นแต่ฉันก็ทำแบบนี้เป็นประจำก็คิดว่าทุกคนจะชินแต่ฉันคงคิดผิด โชคดีที่พวกมันพากันหลบทันมีดสเต็กเลยไปปักที่รูปป๊าบอกเลยตรงกบาลพอดี

"เชี้ยย รูปกู!!!"

ป๊าเดินเข้าไปดูรูปตัวเองแล้วยกมือลูบหัว

"โอ้โห้ ตรงกลาบกูเลยเล่นซะกูเสียวหัวเลยไหมไอ้ลูกคนนี้!ทำไมลูกกูโหดแบบนี้วะ"

"ช้า!!"แววตาแข็งกร้าวมองสองคนนั่งยิ้มแห้งให้ฉันอยู่ตรงหน้า

"ขอโทษ"สองคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกันพลางก้มหน้าสำนึกผิด

"นารินลูกเล่นอะไรถ้าโดนพวกพี่ๆเขาขึ้นมาจะทำยังไงห๊ะ!!นาริน"

“จะทำยังไง ก็แค่ตายจริงไหม"

"__"

"พวกกูพี่มึงนะนาริน"นาคินพูดขึ้นเสียงแบบไม่พอใจ

“แล้วยังไงพวกเราสามคนเกิดพร้อมกันมึงเอาที่ไหนมาคอนเฟิร์มว่ามึงเป็นพี่กู"

"__"

"แล้วมีอย่างที่ไหนโตจนถอกควxเองได้ยังจะลำบากให้คนอื่นแหกปากตะโกนเรียกไปเรียนแต่เช้าอีก "

"นา.."

"หุบปากแล้วนั่งลงแดกข้าวถ้าไม่กินก็ไปได้ล่ะ!!เสียเวลาชิบหาย"

"__"นี่ล่ะฉันนารินผู้ไม่คิดจะมิตรกับใครแม้กระทั้งพี่น้องตัวเองแต่ใครจะสนฉันคนนึงที่ไม่สนหัวใคร

#มหาลัยแห่งหนึ่ง

พอมาถึงมหาลัยพวกฉันก็รีบขึ้นเรียนทันทีนาคินกับฉันเรียนคณะบริหารส่วนนาราเรียนหมอ ตอนแรกม๊าจะให้ฉันเรียนหมอด้วยแต่ฉันไม่ชอบขนาดโรงพยาบาลฉันยังไม่อยากจะเข้าถ้าให้ฉันเป็นหมอคนไข้คงไม่มีวันฟื้นใช้ชีวิตที่เหลืออยู่

ตอนนี้ก็เที่ยงเเล้วนาคินมันก็บ่นหิวข้าวตลอดจนเริ่มฉันรำคาญ

"นารินไปหาอะไรกินกันเถอะกูหิวเเล้วอ่ะเมื่อเช้ากูยังไม่ได้กินอะไรเลย"มันเดินไปบ่นไป จนมาถึงโรงอาหารฉันกับนาคินสั่งซื้อข้าวกันเรียบร้อยแล้วพวกฉันก็มานั่งที่โต๊ะ

แต่พอมองไปด้านข้างก็มีสองแฝดพี่น้องไวท์กับเดย์มานั่งข้างๆพวดเรา ไวท์กับเดย์สองคนนี้เป็นรุ่นพี่พวกเฮียแกเรียนกันอยู่ปีสี่ใกล้จะจบล่ะ เป็นลูกชายของป้าหมิวกับลุงแดนเป็นเพื่อนป๊าส่วนป้าหมิวก็เป็นพี่สาวม๊าฉันเอง

"แล้วน้องนาราล่ะไม่มากินข้าวด้วยกันเหรอ?"เฮียไนท์เอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาน้องสาวสุดที่รัก

"ป่านนี้มันคงไปอ่อยผู้ชายที่ไหนแล้วก็ไม่รู้"

ปึก!!

ฉันปาขวดน้ำใส่หัวไอ้นาคิน

"นารินปาขวดใส่หัวกูทำไมเนี่ยเจ็บนะเว้ยพวกเฮียคิดดูเมื่อเช้ามันก็เกือบจะฆ่าผมกับนารา"พวกเฮียสองคนหันมามองฉันแบบสงสัย

“ไม่มีอะไรหลอกแค่ทดสอบความแม่นเฉยๆ"

"ทดสอบความแม่นอะไรวะ?"เฮียเดย์เอ่ยถาม

"ก็มันเล่นปามีดหันสเต็กใส่พวกผมน่ะสิดีนะพวกผมหลบทันถ้าหลบไม่ทันป่านนี้หัวของพวกผม

คงเหมือนรูปของป๊าแน่ๆ มีดเสียบตรงกบาลหัวป๊า

เลย"

"__"

"โหดแบบนี้จะมีผัวกับเขาไหมเนี่ยนาริน"เฮียเดย์จะเอามือมาลูบหัวฉันแต่ฉันมองค้อนใส่ เฮียเดย์เลยรีบชักมือกลับที่เดิมทันทีฉันไม่ชอบให้ใครมาลูบหัวฉันถ้าไม่ใช่ป๊ากับม๊า

"แฮร่ๆ โทษทีๆลืมตัว"

"วันนี้เข้าสนามแข่งไหมนาริน"

“วันนี้คงไม่เข้า จะไปบ้านพวกเฮียไปหาอะไรสนุกๆทำ"เฮียไนท์พยักหน้าให้ฉันคงจะรู้อยู่แกใจว่าฉันหมายถึงอะไร..จากนั้นก็ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่อ

@บ้านป้ามิว

"ว่าไงหลานรักของป้า"ป้ามิวเอ่ยทักทายฉันขณะนั่งอ่านหนังสืออยู่โซฟา

“พอจะมีอะไรสนุกๆให้ทำไหมป้าหมิว"

"แน่นอนว่ามี พอดีป้าจับไอ้คนหนีหนี้ป้ามาได้ป้า

เอาไว้ให้นารินโดยเฉพาะเลยนะ ลูกเมียไม่มีติดพนัน

ติดเหล้าติดยาจับผู้หญิงไปข่มขืนแล้วฆ่าทิ้งไปหลายคน หลานช่วยสงเคราะห์ให้มันหน่อยสิ"ป้ามิวพูดพลางแสยะยิ้มร้ายมุมปากก่อนหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องยืนอยู่ข้างไปจัดเตรียมของไว้ให้

ฉันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปที่หลังบ้าน หลังบ้านจะเอาไว้ประหารคนและหลายคนต้องจบชีวิตไว้ที่นี่ฉันเห็นผู้ชายโดนจับมัดแขนมัดขาติดอยู่บนกระดานล้อหมุน ดูจากหนังหน้าอายุคงไม่มากแต่ถ้าทำตัวให้อายุสั้นพระเจ้าก็คงช่วยไม่ได้

"อีหมิววว!!!อีเวรร อิสัสนรก!!! ปล่อยกูสิวะ

อิ...." ปึก!!

มีดแหลมคมเสียบเข้าที่ปากมันทันทีก่อนมันจะแหกปากด่าต่อ

แต่มันยังไม่ตายหรอกคนพวกนี้แม่งตายยาก

“ไปหมุนวงล้อสิ"คนยืนข้างๆพยักหน้าให้ฉันแล้วเดินไปหมุนวงล้อตามที่สั่งวงล้อขนาดใหญ่หมุนด้วยความเร็วฉันหยิบมีดขึ้นมาอีกเล่มแล้วปาไปที่ตัวมันขณะวงล้อกำลังหมุนอยู่ ปึก!!ปึก!!ปึก! ฉันปามีดไปสามอันเลือดของมันค่อยๆไหลออกกองเต็มพื้น

ฉันยืนดูวงล้อที่หมุนอยู่มันค่อยๆหมุนช้าลงเรื่อยๆจนหยุดไปเอง

"ไม่ตายก็ให้มันรู้ไป"มีดปักเข้าที่กลางอกชนาดนั้นถ้ารอดก็คงไม่ใช่คน

ปึก!!

"__"

"เดินเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าระหว่างอายุจะสั้น"มีดถืออยู่ในมือถูกปาเฉียดหัวเฮียเดย์ที่เดินเข้ามาเงียบๆ

"เฮียเอง!!"

“บอกเเล้วใช่ไหมว่าเวลานารินทำอะไรห้ามเข้า

มา"

"ทะ..โทษที เฮียลืม"

“อย่าลืมบ่อยนักน่ะคราวหน้าไม่ใช่แค่เฉียดอาจ

จะโดนกบาลเฮียเต็มๆเลยก็ได้เข้าใจไหมที่พูด"

เฮียเดย์พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนเราสองคนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน

"วันนี้มีแขกเหรอ"ฉันถามเฮียเดย์ก่อนเดินไปนั่งตรงข้ามป้าหมิว ผู้ชายคนนั้นที่นั่งคุยกับเฮียไนท์ก็หันมามองฉันด้วยความสงสัย

"เรียบร้อยใช่ไหม"

“เรียบร้อยไปดูผลงานได้เลย"ผู้ชายคนนั้นก็ยังมองฉันอยู่พอหันกลับไปมองบ้างมันก็หลบหน้าฉันทันที

"แม่งหน้าจับกดชิบหายเลยวะ(มันพูดในใจ)

ฉันได้ยินเลยหันไปมองมันอีกครั้ง!มันยกยิ้มมุมปากแต่สายตามันจ้องมาที่กระโปรงฉันแบบหื่นๆถือว่าฉันเกิดมาแล้วโชคดีที่ความสามารถพิเศษติดตัวมาด้วย

"เอ่อ...นี่เพื่อนเฮียเองชื่อเจคอบ"มันหันมายิ้มให้แต่ฉันไม่สนใจควายเผือกอย่างมันหรอกไม่อยากสนทนาด้วยซ้ำเบื่อน้ำลายเปล่าๆมองหน้าก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้มันหื่นกามคงจะหมกมุ่นทางเพศนึกถึงมันพูดในใจเมื่อกี้แล้วอยากจะกระทืบมันให้ตายคาตีน

“ไม่มีอะไรแล้วขอตัวกลับก่อนนะคะ"

"อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันสินาริน"

"ไม่เป็นไรค่ะช่วงนี้นารินกำลังควบคุมน้ำหนักงั้นนารินกลับก่อน"

ฉันยกมือไหว้ป้ามิวก่อนลุกขึ้นเดินออกออกไป