"จะกอดเซอร์เวย์เธอขออนุญาตคู่หมั้นของเค้าอย่างฉันรึยังอย่าหน้าด้านเหมือนแม่เธอให้มากนัก"
ฉันเดินเข้าไปยืนขวางหน้าเซอร์เวย์แล้วพูดแบบนี้ออกไปกับยัยมิตาก็ไม่รู้สิฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนี้รู้ตัวอีกทีฉันก็ทำไปแล้ว
"คู่หมั้นแล้วไงคะขนาดคนที่แต่งงานมีลูกเมียแล้วยังทิ้งลูกเมียแล้วไปหาสิ่งที่ดีกว่าได้เลยจริงไหมคะพี่มุนิน"
"ต่ำ!"
ฉันด่าอีลูกเมียน้อยของพ่อฉันออกไปทันทีที่ได้ยินมันพูดประโยคนี้ออกมาทุกครั้งที่เจอหน้ามันไม่ว่าจะกี่ปีมาแล้วฉันกับมันก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จะไม่พูดจาฟาดฟันกัน
"ก่อนที่จะว่ามิตาถามพี่เซอร์เวย์เขารึยังล่ะว่าอย่างมิตาถ้าจะกอดพี่เซอร์เวย์ยังต้องขออนุญาตไหมแล้วถามด้วยนะว่าใครมาก่อนมิตากับพี่เซอร์เวย์รู้จักกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วพี่มุนินมาทีหลังอย่ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของหน่อยเลยเพราะสำหรับพี่เซอร์เวย์มิตาทำมากกว่ากอดก็ได้ด้วยซ้ำ"
"มิตา!! พอได้แล้ว
