“Ah, katangahan ko kasi! Hindi ko napansin na may nakausli pa lang bato sa dinadaan ko kanina.” Iniwas ko ang mukha ko saka pekeng tumawa. “Ayon! Nangudngod si tanga! Una nguso!”
Hindi siya umimik. Instead, hinawakan niya ang baba ko, yumuko at pinaharap ulit ang mukha ko sa kaniya. “Hindi ganyan ang sugat ng nadapa, Violet…”
marahang sabi niya habang hinahaplos-haplos ang gilid ng labi ko. “You can tell me… I’m here to listen.”
Uminit na naman ang mga mata ko. Putangina! Kahuli-hulihan kong gagawin ang umiyak at ipakita ang kahinaan ko sa ibang tao dahil sa walang kwentang tatay ko!
I’ve had enough.
Hindi na ako ‘yong teenager na Violet.
Umiling ako at tinalikuran ko siya. “Sige na. Umuwi ka na. Nakalimutan kong may nagyaya nga pala sa akin sa ibang inuman.”
Humakbang ako. Pero
