CHAPTER 4
1535 Words
KENDALL POV:
Natapos nalang ang event ay napansin kong medyo matamlay ang mukha ng aking kasintahan. I know him very well, if he act like this surely there is something that bothered his mind. Kaya all I can do is to shut up at hindi na ito tanongin. Kapag kasi tinanong ko pa ito ay, isang matulis lang na titig ang ipukol nito sa akin, or worst bulyawan pa ako. Kaya hanggang sa makabalik na kami sa mansion nito ay tahimik lang akong pumasok sa aming silid.
Si Yoohan yong tipong lalaki na mysterious, tila ba meron itong malaking tinatagong secreto na pinagkaingatang hindi maibunyag. About that thing I have a boundary naman and I'm not that kind of girlfriend na masyadong meticulous. The only thing I know about him, is he's too much possessive and secret billionaire. Yong ugali niya kabisadong kabisado ko narin except nalang sa kanyang buong angkan. Even how long our relationship is, he never introduce me as his girlfriend to his family or love ones.
About that matters I'm thankful, by the reason that I have a fear being rejected by them. And judge me being an orphan celebrity. Base kasi sa aking nalaman about his family and relatives is too choocy when it comes about their in-laws. Amazona pa naman ako baka pag-kinutya nila ang buong pagkatao ko ay tumilapon yong mukha nila sa sahig. Pinaka ayaw ko pa naman yong harap harapang insultuhin ang aking pagkatao.
To be honest I have a dream to find a loving husband and of course tanggap ako ng kanyang family and consider me as their own daughter. I was longin a family's love dahil ever since hindi ko iyan naranasan. Unfortunately my dreame gradually become hopeless because of what kind of boyfriend I have right now. Feeling ko kasi hindi ako kayang ipaglaban ni Yoohan sa kanyang family and sometimes I couldn't help but to overthink that he might being shy to have me as his gf.
I was being interrupted by my contemplates, when I feel his warmth lips who landed to my back neck.
"Magpahinga kana, I have something important to do sa aking office," malambing ang boses nitong sabi sa akin at hinarap ko ito ng merong nagtatampong mukha.
"Are you in good mood now? Nakalimutan mo yong promise mo sa akin ehh," I pouted, weakness niya kapag nag-gaganto na ako. Sino ba kasing hindi malungkot na ikulong na naman niya ako sa kanyang boring na silid. Nakakabagot na doon, tanging makikita ko lang ang mga werdong design at wala man lang TV at internet. Kapag book lovers ka ay bagay ka doon. Ang dami kasing Libro.
"You promise me na, I can stay on the orphanage kapag matapos ang event, ilang months na kayang hindi ako naka visit doon," malambing ngunit nandoon paren ang tampo sa aking boses.
"Please don't push my limits today, busy rin kasi ang lahat ng mga tauhan ko at walang makakasama sayo kapag nag punta ka doon. Kaya mas maiging manatili ka nalang muna dito Promise next day," mapang-utos nitong sabi sa akin, kaya tumalikod ako habang humalukipkip na tumingin sa labas ng bintana.
Narinig ko ang malalim nitong buntong hininga bago naglakad palabas ng silid. Napapikit ako sa subrang inis ng marinig ang pag lock ng pinto.
"Bweset talaga! Kaya ayaw ko sa mansiong ito ehh! Maganda nga eh! para naman akong preso dito!" nagdadabog akong humilata sa malambot na kama. At wala sa sariling napa isip kung bakit kailangan niya pa akong ikulong dito.
Gusto ko kasing maglibot libot sa paligid ng mansion dahil hindi kopa ito nagawa. Curious rin ako kung anong meron sa paligid. Pero anong magagawa ko eh hindi ako makalabas dito.
Inis kong inabot ang aking cellphone at mabuti nalang ay meron akong load na pang internet sa aking phone. Kahit papaano ay hindi ako na bored sa loob ng silid.
CALIB RAMOS POV:
Nag pasalamat akong smooth ang takbo ng transaction na ginawa ko kanina. Na deal korin ng maayos ang aking client at ngayon nasa loob ako ng aking kotse habang nagmaneho pabalik sa organization upang ipaalam sa aking kaibigan na successful ang transaction.
"f**k damn it!" isang malutong na mura ang Kumawala sa aking bibig ng biglang tumawid ang isang matanda sa karsada. Mabuti nalang at mabilis ang aking paang tumadyak sa break at hindi ito nasagaan. Mabilis kong binuksan ang glass window sa aking kotse upang Itoy tingnan.
"Sa susunod mag ingat kayo sa pagtawid ali!" pagsaway ko at yumukod lamang ito sa akin.
"Pasinya na Hijo, meron kasi akong hinabul," nahihingal nitong sabi at ngayon ko lang napansin na hindi pala matino ang matandang muntik ko nang mabunggo. Kapansin pansin kasi sa kilos at suot nitong may problema sa pag-iisip. Pero infairness maayos naman siya'ng kausapin.
"Sino ba ang hinabul mo?" tanong ko at bigla itong humagikhik ng tawa na tila ba ay tuwang tuwa sa aking tanong.
"Ang anak ko, nakita moyon ayon pala ang anak ko!" natutuwa nitong turo sa gitna ng kalsada na ikina kunot ng aking nuo dahil wala akong nakita na bata sa kalsada.
Mabilis kong kinabig ang manibela ng aking kotse ng my biglang isang sasakyan ang humarurot patungo sa pwesto ng matandang may problema sa kanyang pag-iisip. Wala na akong paki-alam kung mabunggo niya ang aking kotse ang importante hindi mabunggo ang innocenting matanda na walang ka malay malay sa peligrong paparating sa kanyang buhay.
Mabuti nalang at mahigpit ang aking seat belt at hindi nauntog ang aking ulo ng bumangga ang kotsing minaneho ng kung sinong walang paki-alam sa pwede niya'ng mabunggo. Inanggat ko ang aking paningin ng marinig ang galit na galit na bulyaw ng mga lalaki sa labas.
"Damn!" umigting ang aking panga ng pinagsisipa pa ng mga ito ang aking kotse.
Limang mga kalalakihan ang nasa labas ng aking kotse at base sa kanilang expression ay naghahanap ito ng away. Ayaw kona sanang patulan ng makita ang Isang lalaking kumuha ng baseball bat at walang pag-alinlangan itong hinampas sa aking kotse.
Doon sumabog na ako sa galit at mabilis lumabas upang harapin ang mga ito.
Mabilis akong umilag ng akmang hahampasin ako ng baseball bat nitong dala. Sinalo ko ang braso nito at malakas na sinipa ito sa tiyan. Dahilan upang tumilapon ito kasama ang base ball bat nitong dala. Hindi ko enexpect na mapapa-away ako sa gitna ng kalsada pero wala na akong choice kung hindi ang labanan silang lahat.
Mabilis akong umilag at mabilis ang kamay at paang umatake sa apat na sumugod sa akin. Ginawaran ko ng malakas na suntok ang isang lalaki sa panga nito habang mabilis hinarap ng malakas na sipa ang lalaking nasa aking likuran.
Sinalo ko ang isang kamao ng lalaki at pinilipit iyon bago ginawaran ng kambal na sipa. Hindi ito nakatayo sa aking ginawa, at mabilis na umilag ng papalapit ang malakas na sipang iginawad ng isa kong kalaban patungo sa akin.
Sinalo ko lang ang paa nito at sinalubong ng aking matulis at mabigat na arm kicks. Subrang hingal na hingal akong pinahid ang pawis na bumasa sa aking pisngi at napatingin ng marinig ang isang baritonong boses galing sa loob ng kotse.
Sumalubong sa akin ang naka shades na lalaking medyo may katandaan na ito na sumilip lang sa open window glass ng kanilang kotse. Nagtama ang aming paningin at kahit nakatakip ang mata nito ay ramdam ko ang matulis nitong tingin sa akin.
"Mga inutil magsipasok na kayo!" mariin nitong utos sa kanyang mga tauhan na umatake sa akin, habang ang iba ay namilipit itong naglakad patungo sa kanilang kotse.
"Ano!" singhal ko sa Isang lalaking akma itong susuntok sa akin.
Nanggaliiti itong tumingin sa akin bago paikang pumasok sa kotse. Sinundan ko ng tingin ang lalaking naka shades at base sa kanyang postura ay Isa itong mayaman at makapangyarehang tao. Hindi ko kasi totally kita ang kanyang buong mukha kaya hindi ko ito namumukhaan.
"Yehey! Ang galing mo!" bumaling ako sa matandang babae habang tuwang tuwa itong tumingin sa akin at pumalakpak pa na parang bata.
"Halika dito!" tawag ko at malapad ang ngiti nitong lumapit sa akin.
"Hijo? Ano po? meron kang pagkain?" excited nitong tanong sa akin.
"Gusto mo bang sumama sa akin? Maraming pagkain sa bahay," tanong ko at umakto naman itong nag-iisip.
"Talaga! dalhin mo ako sa bahay mo? Alam mo marunong ako sa gawaing bahay!" pagmayabang nito sa akin at ngumiti naman akong tumingin dito. Iwan koba pero magaan ang loob ko dito.
"Tara" yaya ko at inalalayan ko itong makapasok sa loob ng aking kotse. Mabilis kong binuhay ang makina ng aking kotse at nagmaneho pauwi ng mansion.
Bukas nalang ako mag report sa organization dahil alanganin na naman. Sinulyapan ko ang matandang babae at tuwang tuwa lang itong nakatingin sa labas ng bintana. Isa talaga sa ugali ko ay ang subrang maawain lalo na sa mga taong nangangailangan talaga ng tulong katulad sa kanya na merong problema sa kanyang pag-iisip.
Sila kasi yong taong pinabayaan sa kanilang pamilya dahil sa kanilang kapansanan at yong iba naman ay totally talagang wala ng pamilya na matatakbohan.
Hanggang sa makarating kami sa mansion at mabilis na akong bumaba sa aking kotse.
TO BE CONTİNUED...
- Writer
