Napatayo ako sa kinauupuan ko kahit nangininginig na ang mga binti ko. Sobrang dilim ng paligid. Wala akong makitang kahit ano, kahit isang guhit ng liwanag wala.
“Gunner? Ryker? Xavier? Klein? Jerome?”
Isa-isa ko silang tinawag. Pero walang sumasagot. Nasaan na kaya sila?
Wala akong hangin na maramdaman at ang tanging naririnig ko lang sa mga oras na ‘to ay ang t***k ng puso ko.
Nasaan na kaya sila?
Kahit nababalot ng takot ang puso ko ngayon, dahan-dahan akong humakbang. Kinakapa ko rin ang lahat ng madaanan ko pero wala rin akong makapa.
Para bang wala na ako sa tren at napunta ako sa isang kawalan.
Lakad lang ako nang lakad kahit hindi ko alam kung saan ako papunta dahil wala naman akong makita. Pinagkikiskis ko ang mga palad ko dahil nilalamig na ang mga ‘to. Bumibigat na rin
